|
52:280
ad
illud
adspirant,
debere
secum
reputare
an
pares
futuri
sint
ferendo
tanto
oneri.
Audax
semper
est
imperitia:
et
circumspecta
rerum
cognitio
modestum
reddit
hominem.
Unde
fit
ut
tanta
confidentia
saepe
munus
gubernandi
ambiant
qui
nihil
habent
vel
ingenii,
vel
prudentiae,
nisi
quod
clausis
oculis
ruunt?
Sic
dicebat
Quintilianus,
indoctos
fortius
dicere:
quum
trepident
summi
oratores.
Ut
io
appetendo
episcopatu
eiusmodi
temeritatem
cohibeat
Paulus,
admonet
primo,
non
otiosam
esse
dignitatem,
sed
opus.
Deinde
non
quodvis
opus,
sed
p
r
a
e
c
l
a
r
u
m
,
et
ideo
arduum
plenumque
difficultatis:
ut
est
re
vera.
Neque
enim
leve
est,
in
tanta
administratione
sustinere
personam
filii
Dei,
ubi
agitur
de
regno
Dei
erigendo
et
propagando,
ubi
de
animarum
salute
curanda,
quas
sanguinis
sui
pretio
Dominus
ipse
dignatus
est,
de
regenda
ecclesia
quae
est
Dei
haereditas.
Sed
non
est
hic
propositum
concionari:
et
hoc
argumentum
rursus
attinget
Paulus
proximo
capite.
Terum
quaeritur
an
ullo
modo
episcopatum
appetere
liceat.
Videtur
enim
absurdum
ut
quis
voto
praeveniat
Dei
vocationem.
Atqui
Paulus,
dum
temerarium
desiderium
reprehendit,
permittere
videtur
ut
circumspecte
et
modeste
quis
appetat.
Respondeo,
si
aliis
in
rebus
damnatur
ambitio,
in
episcopatu
multo
gravius
damnandam
esse.
Atqui
apostolus
de
pio
desiderio
loquitur,
quo
student
sancti
homines
quidquid
habent
doctrinae
conferre
ad
ecclesiae
aedificationem.
Nam
si
docendi
munus
appetere
omnino
nefas
esset,
quorsum
se
discendo
compararent
qui
totam
adolescentiam
in
sacrae
scripturae
lectione
consumunt
?
Annon
theologicae
scholae
pastorum
sunt
seminaria?
Pro*
inde
qui
ita
sunt
instituti,
non
modo
licite
possunt,
sed
etiam
debent,
etiam
antequam
in
munus
sint
cooptati,
voluntaria
oblatione
se
ac
suam
operam
sacrare
Deo.
Modo
tamen
non
se
ingerant
ipsi,
ae
ne
voto
quidem
suo
se
designent
episcopos:
sed
tantum
parati
sint
ad
munus
obeundum,
si
eorum
opera
flagitetur.
Quod
si
legitimo
ordine
non
fuerint
vocati,
sciant
aliter
visum
esse
Deo,
neque
indigne
ferant
se
fuisse
aliis
posthabitos.
Verum
ita
affecti
erunt,
qui,
nullo
sui
respectu,
Deo
et
ecclesiae
tantum
servire
optabunt:
et
simul
erunt
ea
modestia,
ut
minime
invideant
si
alii
tanquam
digniores
praeferantur.
Si
obiiciat
quispiam,
tantae
molis
esse
ecclesiae
regimen,
ut
horrorem
sanis
hominibus
incutere
potius
debeat
quam
provocare
ad
sui
desiderium:
respondeo,
piorum
desiderium
non
recumbere
in
fiduciam
propriae
industriae
aut
virtutis,
sed
Dei
auxilio,
a
quo
nostra
est
sufficientia:
quemadmodum
alibi
tractat
Paulus
(2.
Corin.
3,
5).
Caeterum
observandum
est
quid
Paulo
sit
episcopatus
:
eoque
magis,
quod
veteres
suorum
temporum
consuetudine
a
vero
sensu
abducti
fuerunt.
Nam
quum
Paulus
generaliter
comprehendat
omnes
pa^
|