|
5:28
sed
plenum
est
et
integrum:
qualiter
Donatus
enarrat
in
Andria
Terentii.
Sic
Curtius
lib.
IX.:
Nostra
quoque
gloria
quum
sit
ex
solido,
plus
tamen
habet
nominis,
quam
operis.
Magnam
adibat
aleam]
Significat
rem
romanam
in
magno
discrimine
fuisse
prius
quam
Nero
certam
vitae
rationem
habuisset
constitutam:
quum
nondum
scilicet
aliquod
ingenii
specimen
exhibuisset,
unde
caperetur
coniectura
probae
indolis.
Est
enim
aetas
illa
flexibilis
et
lubrica,
quae
facile
et
rerum
imperitia
labitur,
et
alienis
consiliis
abstrahitur,
postremo
a
recta
honestaque
disciplina
ad
luxum
voluptatesque
delabitur,
ait
Herodianus.
At
vero
in
moribus
principis
agitur
publicum
aut
commodum,
aut
periculum.
Nil
igitur
mirum
si
magnam
adibat
[pag.
IG]
aleam
populus
romanus.
Nunc
vero
evolavit
periculum,
sic
iacta
sunt
fundamenta,
ut
non
possit
a
laeto
principio
dissentire
exitus.
Notum
est
aleam
esse
ludum
fortunae
subiectum
varietati:
a
qua
significatione
primitiva
haec
per
similitudinem
derivatur,
quae
significat
omne
cuiuscunque
generis
periculum.
Horatius
libro
Carm.
II.
:
Periculosae
plenum
opus
aleae.
Lucanus
lib.
VI.:
Placet
alea
fati
Alterutrum
mersura
caput.
Livius
idem
verbum
apposuit,
quo
nunc
utitur
Seneca:
cuius
verba
sunt
lib.
I.:
Qui
non
contenti
libertate
certa,
in
dubiam
imperii
servitiique
aleam
imus;
ineamus
aliquam
viam,
qua
utri
utris
imperent
sinc
magna
clade,
sine
multo
sanguine
utriusque
populi
decerni
possit.
Dictum
Caesaris
Iulii
a
Suetonio
recitatur:
Iacta
est
alea.
Quo
significatur,
summam
rei
fortunae
manibus
et
imperio
permissam.
Graece
apud
Plutarchum
ἐῤῥίφθη
κῦβος.
Quo
sc
nobilis
indoles
daret]
Id
est,
quibus
studiis
animum
applicaret,
1)
quam
vitae
methodum
sequeretur.
Honesta
est
loquutio.
Cicero
libro
XIII.
ad
Atticum:
Quare
da
te'in
sermonem,
et
perseca,
et
confice,
excita,
compella,
loquere
Et
lib.
XIII.
Epist,
famil.
:
Si
qua
offensiuncula
facta
est
animi
tui
perversitate
aliquorum,
des
te
ad
lenitatem,
vel
propter
summam
humanitatem,
vel
honoris
mei
causa.
Sic
etiam
hic,
quo
se
daret,
id
est
ad
quos
affectus
animum
appelleret2)
et
inclinaret.
Haec
enim
duo
verba
applicare
et
dare,
apud
Ciceronem
pro
eodem
posita
reperiuntur.
Verrina
IV.:
Bene
penitiis,
inquit,
in
istius
familiaritatem
sese
dedit.
In
oratione
autem
pro
Cluentio:
Se
ad
hominis
egentis,
audacis,
in
iudiciis
corrumpendis
exercitati,
tum
autem
iudicis
Staleni
familiaritatem
applicavit.
Idem
Cicero
alia
syntaxi
usus
est
libro
XIII.
Epist,
quum
dixit:
M.
Varro
petitioni
se
dedit.
1)
Edd.
recentiores:
appelleret.
2)
Sic
libri
nostri
omnes,
sed
princeps
m
emendandis:
applicaret.
|