[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


23:28  nunquam  praedicari  satis  potest.  Et  simul  nos  admonet  a  qua  praestantia  exciderimus,  ut  eius  recuperandae  desiderium  in  nobis  accendat.  Quum  mox  subiicit,  masculum  et  feminam  Deum  creasse,  coniugale  vinculum  quo  fovetur  societas  humani  generis,  nobis  commendat.  Nam  perinde  valet  haec  loquendi  ratio:  Creavit  Deus  hominem,  masculum  et  feminam  creavit  eos:  ac  si  virum  dixisset  esse  dimidium  hominem  :  hac  lege  additum  fuisse  illi  sociam  mulierem,  ut  ambo  unum  sint:  quemadmodum  cap.  2.  clarius  exprimit.  Hoc  etiam  sibi  vult  Malachias  quum  2.  cap.  15.  tradit,  unum  a  Deo  creatum  hominem  fuisse,  quum  tamen  spiritus  illi  esset  abundans.  Tractat  enim  illic  de  fide  coniugali  quam  Iudaei  sua  polygamia  violabant.  Ut  hoc  vitium  corrigat,  par  illud  viri  et  mulieris,  quod  Deus  initio  coniunxit,  vocat  unum  hominem  ut  sua  quisque  uxore  contentus  esse  discat.  28.  Et  benedixit  illis  Deus.  Haec  Dei  benedictio  veluti  scaturigo  est  unde  fluxit  humanum  genus.  Nec  tantum  in  ipsa  universitate  nobis  reputanda  est,  sed  in  singulis  quoque  individuis,  ut  loquuntur.  Nam  ad  gignendam  sobolem  foecundi  sumus,  aut  steriles,  prout  suam  aliis  virtutem  Deus  infundit,  et  eadem  alios  privat.  Sed  hic  simpliciter  docere  voluit  Moses,  Adam  cum  sua  uxore  fuisse  conditum  ad  propagandam  sobolem,  ut  homines  tandem  terram  implerent.  Potuit  ipse  quidem  terram  operire  hominum  turba:  sed  ex  uno  fonte  prodire  nos  omnes  voluit,  ut  maius  esset  mutuae  concordiae  studium,  et  alii  alios  libentius  quasi  carnem  propriam  complecterentur.  Porro  quemadmodum  ad  terram  occupandam  creati  sunt  homines,  ita  certo  statuere  debemus,  Deum  terrae  spatium  terminasse  quod  ad  capiendos  homines,  praebendumque  illis  hospitium  sufficeret.  Inaequalitas  autem  quae  huic  temperamento  contraria  est,  nihil  est  aliud  quam  naturae  corruptela  quae  ex  peccato  provenit.  Interim  tamen  praevalet  Dei  benedictio,  ut  terra,  quaquaversum  patet,  suos  habeat  incolas,  et  immensa  hominum  multitudo  sibi  reperiat  in  aliqua  orbis  parte  domicilium.  Porro  tenendum  est  quod  de  coniugio  dixi:  generatione  quidem  vult  Deus  multiplicari  genus  humanum:  sed  non  promiscuo  coitu,  ut  in  brutis  animalibus.  Virum  enim  uxori  coniunxit,  ut  divinum  semen,  hoc  est  legitimum,  procrearent.  (Malac.  2,  15.)  Notemus  ergo  quosnam  hic  Deus  compellet,  quum  iubet  eos  crescere,  ac  quibus  suam  benedictionem  destinet.  Certe  fraenum  viris  et  mulieribus  non  laxavit,  ut  in  vagas  libidines  ruerent  absque  delectu  et  pudore:  sed  a  sancto  castoque  coniugio  incipiens,  descendit  ad  generationem.  Nam  et  hoc  notare  operae  pretium  est,  Mosen  hic  breviter  attingere  quae  postea  fusius  explicabit:  atque  ita  historiae  seriem  ab  ipso  inverti,  ut  tamen  quid  prius  aut  posterius  gestum  sit  appareat.  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci