|
23:28
nunquam
praedicari
satis
potest.
Et
simul
nos
admonet
a
qua
praestantia
exciderimus,
ut
eius
recuperandae
desiderium
in
nobis
accendat.
Quum
mox
subiicit,
masculum
et
feminam
Deum
creasse,
coniugale
vinculum
quo
fovetur
societas
humani
generis,
nobis
commendat.
Nam
perinde
valet
haec
loquendi
ratio:
Creavit
Deus
hominem,
masculum
et
feminam
creavit
eos:
ac
si
virum
dixisset
esse
dimidium
hominem
:
hac
lege
additum
fuisse
illi
sociam
mulierem,
ut
ambo
unum
sint:
quemadmodum
cap.
2.
clarius
exprimit.
Hoc
etiam
sibi
vult
Malachias
quum
2.
cap.
15.
tradit,
unum
a
Deo
creatum
hominem
fuisse,
quum
tamen
spiritus
illi
esset
abundans.
Tractat
enim
illic
de
fide
coniugali
quam
Iudaei
sua
polygamia
violabant.
Ut
hoc
vitium
corrigat,
par
illud
viri
et
mulieris,
quod
Deus
initio
coniunxit,
vocat
unum
hominem
ut
sua
quisque
uxore
contentus
esse
discat.
28.
Et
benedixit
illis
Deus.
Haec
Dei
benedictio
veluti
scaturigo
est
unde
fluxit
humanum
genus.
Nec
tantum
in
ipsa
universitate
nobis
reputanda
est,
sed
in
singulis
quoque
individuis,
ut
loquuntur.
Nam
ad
gignendam
sobolem
foecundi
sumus,
aut
steriles,
prout
suam
aliis
virtutem
Deus
infundit,
et
eadem
alios
privat.
Sed
hic
simpliciter
docere
voluit
Moses,
Adam
cum
sua
uxore
fuisse
conditum
ad
propagandam
sobolem,
ut
homines
tandem
terram
implerent.
Potuit
ipse
quidem
terram
operire
hominum
turba:
sed
ex
uno
fonte
prodire
nos
omnes
voluit,
ut
maius
esset
mutuae
concordiae
studium,
et
alii
alios
libentius
quasi
carnem
propriam
complecterentur.
Porro
quemadmodum
ad
terram
occupandam
creati
sunt
homines,
ita
certo
statuere
debemus,
Deum
terrae
spatium
terminasse
quod
ad
capiendos
homines,
praebendumque
illis
hospitium
sufficeret.
Inaequalitas
autem
quae
huic
temperamento
contraria
est,
nihil
est
aliud
quam
naturae
corruptela
quae
ex
peccato
provenit.
Interim
tamen
praevalet
Dei
benedictio,
ut
terra,
quaquaversum
patet,
suos
habeat
incolas,
et
immensa
hominum
multitudo
sibi
reperiat
in
aliqua
orbis
parte
domicilium.
Porro
tenendum
est
quod
de
coniugio
dixi:
generatione
quidem
vult
Deus
multiplicari
genus
humanum:
sed
non
promiscuo
coitu,
ut
in
brutis
animalibus.
Virum
enim
uxori
coniunxit,
ut
divinum
semen,
hoc
est
legitimum,
procrearent.
(Malac.
2,
15.)
Notemus
ergo
quosnam
hic
Deus
compellet,
quum
iubet
eos
crescere,
ac
quibus
suam
benedictionem
destinet.
Certe
fraenum
viris
et
mulieribus
non
laxavit,
ut
in
vagas
libidines
ruerent
absque
delectu
et
pudore:
sed
a
sancto
castoque
coniugio
incipiens,
descendit
ad
generationem.
Nam
et
hoc
notare
operae
pretium
est,
Mosen
hic
breviter
attingere
quae
postea
fusius
explicabit:
atque
ita
historiae
seriem
ab
ipso
inverti,
ut
tamen
quid
prius
aut
posterius
gestum
sit
appareat.
|