15:278  corpus  Christi  adesse  sub  pane  corporaliter  vel  substantialiter.  Idem  in  Responsione  ad  Phil.  Melanchth  :  Sicubi  panis  Domini  dicitur  corpus  Domini  non  contendimus.  Nam  et  nos  sic  appellamus,  non  solum  quod  a  Domino  nostro  Iesu  Christo  coena  sancte  initiata  et  instituta  sit,  sed  etiam  quod  in  ea  sanetificatoris  spiritus  sancti  mirificam  operationem  fidelium  pectora  experiuntur.  Item:  Non  dicimus  panem  hunc  nudum  quidem  signum  in  coena,  sed  *  efficax  quodammodo  operante  spiritu  sancto  in  fidelium  coetu,  ut  fiat  nobilius  quoddam  et  sanctius  corpus,  nobis  Christo  capiti  in  unum  corpus  adunatis.  Hoc  quum  dicimus,  minime  Christum  a  coena  abesse  asserimus.  Ad  haec  non  auferimus  e  coena  alimentum  vitae  carnem  et  baiiguinem  Christi  et  Christum  ipsum.  Nam  nisi  animae  nostrae  hoc  pabulo  fuerint  pastae,  nequaquam  vitam  habiturae  sunt.  Praeterea  nunquam  a  nobis  negatum  estr  quin  coena  etiam  fidei  serviat,  quum  excitandae  tum  augendae.  Et  reliqua  etc.  Secundae  responsioni  germanicae  D.  Oecolampadii  D.  Luthero  de  Eucharistia  datae,  praefixa  est  D.  Oecolampadii  ad  D.  Zuinglium  epistola,  qua  diserte  testatur  suum  cum  Zuinglio  consensum,  ut  et  hic  non  semel  testatus  est,  se  eadem  in  religione  et  eucharistia  sentire  cum  Oecolampadio.  Caeterum  quum  ad  hunc  modum  boni  isti  viri  D.  Zuinglius  et  D.  Oecolampadius  de  eucharistia  senserunt  et  ea  quae  tu,  frater  Calvine,  collegisti  concesserunt  ac  docuerunt,  quid  interea  Lutherus*?  Porrexitne  illis  dextram?  Minime  gentium.  Non  enim  desiit  damnare  quum  ipsos  tum  ipsorum  doctrinam,  maxime  quum  audiret  bello  interceptum  esse  Zuinglium,  Oecolampadium  vero  anthrace  exstinctum.  Inde  vero  gloriandi  accepit  materiam,  asseverandique  utrumque  propter  pravam  de  eucharistia  doctrinam  esse  sublatum  adeoque  et  damnatum.  Idem  Principes  adhortatus  est  (1532)  ut  reliquias  sacramentariorum  vel  eiiciant  in  exsilium,  vel  prorsus  exstirpent  gladio.  Ubi  etiam  Quiuquepagicis  succenset  quod  doctrinam  nostram  non  exciderunt  penitus.  Exstant  huius  rei  testimonia  in  Epist  Lutheri  ad  Marchiones  Brandeburgensem  et  in  libro  germanice  edito  contra  Missam  privatam  quam  ipse  appellabat  die  Winckelmass  etc.  quae  omnia  scripsit  germanice.  Porro  quum  ista  non  sint  paucis  cognita,  sed  toti  prope  orbi  perspecta,  annon  divexandos  et  lacerandos  crudeliter  nos  obiiceremus  Lutheranis  si  communi  nostro  nomine  ederemus,  quae  tu  scribis  de  Lutheri  sententia  consensioneque  eius  cum  his  qui  ista  quae  colligis  concedant?  Certe  ex  hac  unica  re  plurima  alia  contra  nos  haud  dubie  spargerent,  quae  non  modo  nos,  sed  ministerium  nostrum  maxime  redderent  suspecta.  Ut  autem  adhuc  crassius  loquentem  audias  Lutherum*  18*