|
47:275
275
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
276
dit,
si
Christus
nos
in
unum
aggreget.
Nam
hoc
modo
nos
patri
reconciliat,
penes
quem
est
fons
vitae.
Undo
etiam
colligimus
dissipatum
esse
genus
humanum
et
a
Deo
alienatum,
donec
sub
Christo
capite
coalescant
filii
Dei.
Ita
sanctorum
communio
praeparatio
est
ad
vitam
aeternam:
quia
in
morte
manent
omnes,
quos
Christus
ad
patrem
non
colligit,
sicuti
iterum
decimo
septimo
capite
videbimus.
Ideo
et
Paulus
(Ephes.
1,
10)
docet,
missum
esse
Christum,
ut
quaecunque
in
coelo
sunt
et
terra
colligeret.
Quare
ut
allata
a
Christo
salute
fruamur,
sublato
dissidio
nos
unum
cum
Deo,
angelis
et
inter
nos
fieri
oportet.
Huius
unitatis
causa
et
pignus
fuit
mors
Christi,
qua
ad
se
omnia
sustulit:
sed
quotidie
per
evangelium
in
Christi
ovile
colligimur.
52.
Nec
pro
gente
solum.
Significat
evangelista
reconciliationem
a
Christo
factam
ad
gentes
quoque
extendi.
Sed
quomodo
filii
Dei
vocantur,
quos
misera
dissipatio,
in
qua
errabant,
hostes
Dei
reddebat?
Respondeo,
ut
iam
alibi
dictum
est,
fuisse
in
Dei
pectore
filios,
qui
in
se
ipsis
vagae
erant
ac
perditae
oves,
imo
nihil
minus
quam
oves,
sed
potius
lupi
et
ferae
bestiae.
Filios
ergo
Dei,
etiam
antequam
vocentur,
ab
electione
aestimat,
qui
fide
tandem
et
sibi
et
aliis
manifestari
incipiunt.
53.
Ab
illa
igitur
die
consultabant,
ut
interficerent
eum.
54.
Itaque
Iesus
non
amplius
palam
ambulabat
inter
Iudaeos,
sed
abiit
illinc
in
regionem
propinquam
deserto,
in
urbem,
quae
dicitur
Ephraim,
et
illic
versatus
est
cum
discipulis
suis.
55.
Instabat
autem
pascha
Iudaeorum:
et
adscenderunt
multi
Hierosolymam
ex
regione
ante
pascha,
ut
purificarent
se
ipsos.
56.
Quaerebant
ergo
Iesum
et
dicebant
inter
se,
quum
in
templo
stetissent:
Quid
videtur
vobis,
quod
non
venerit
ad
diem
festum?
57.
Dederant
autem
sacerdotes
et
Pharisaei
mandatum,
ut
si
quis
sciret,
ubinam
esset,
indicaret,
ut
caperent
eum.
53.
Consultabant
ut
interficerent.
Narrat
evangelista
Christum
iterum
fugisse,
quum
tanto
hostium
furore
se
peti
sciret.
Meminerimus
tamen
non
ita
fugisse,
quo
se
patris
vocationi
subduceret
:
neque
enim
aliud
habuit
propositum,
nisi
ut
tempore
divinitus
praefixo
ad
subeundam
voluntariam
mortem
'se
sisteret.
Porro
consilium,
cuius
evangelista
meminit,
non
tam
de
Christo
occidendo
erat,
quam
ut
rationem
aliquam
invenirent
illius
opprimendi.
Hoc
iam
apud
eos
decretum
erat,
esse
tollendum
e
medio:
altera
tantum
deliberatio
restabat,
quomodo
exsequi
possent
quod
statuerant.
54.
Quae
dicitur
Ephraim.
Nomen
urbis
quod
hic
positum
legimus,
vel
corrupte
fuisse
tunc
pronuntiatum
-arbitror,
vel
certe
novum.
Scimus
enim
quanta
post
exsilium
babylonicum
facta
linguae
mutatio
fuerit,
et
simul
quam
diversa
terrae
facies:
|