|
52:274
pater
:
et
iam
in
Christo
impletum
sit
quod
vaticinatus
erat
Malachias,
non
modo
in
Iudaea,
sed
in
toto
orbe
offerri
Deo
pura
sacrificia.
Sustollentes
puras
manus.
Ao
si
diceret,
modo
adsit
bona
conscientia,
nihil
obstare
quominus
ubique
invocent
Deum
omnes
gentes.
Sed
rei
loca
signum
posuit:
nam
purae
manus
sunt
puri
cordis
indices.
Quemadmodum
e
converso
Iesaias
(1,
15)
exprobrat
Iudaeis,
quod
manus
ad
Deum
sanguinolentas
extollant,
dum
invehitur
in
eorum
crudelitatem.
Porro
caeremonia
haec
usitata
fuit
omnibus
saeculis,
quia
natura
hic
nobis
ingenitus
est
sensus,
quum
Deum
quaerimus,
sursum
adspicere.
Adeoque
semper
valuit,
ut
ipsi
quoque
idololatrae,
quum
alioqui
Deum
affigerent
ligneis
et
lapideis
simulacris,
morem
tamen
in
coelum
tollendi
manus
retinerent.
Discamus
ergo
caeremoniam
esse
verae
pietati
congruentem,
modo
respondeat
quae
per
eam
figuratur
veritas:
nempe
ut,
admoniti
Deum
in
coelo
quaerendum
esse,
primum
de
ipso
terrenum
vel
carnale
nihil
imaginemur
:
deinde
exuamus
affectus
carnales,
ne
quid
impediat
quominus
animi
nostri
supra
mundum
assurgant.
Idololatrae
vero
et
hypocritae
manus
inter
orandum
attollendo,
simiae
sunt:
quia
dum
externo
symbolo
profitentur
se
mentes
sursum
habere
erectas,
priores
in
ligno
et
lapide
haerent,
quasi
illic
inclusus
esset
Deus:
secundi
aut
inanibus
curis,
aut
pravis
cogitationibus
impliciti
in
terra
iacent:
proinde
contrario
gestu
testimonium
adversum
se
ferunt.
Absque
ira.
Nonnulli
fremitum
indignationis
exponunt,
dum
secum
tumultuatur
conscientia,
et
quasi
cum
Deo
expostulat:
quod
accidere
solet
quum
res
adversae
gravius
nos
premunt.
Tunc
enim
aegre
ferimus,
non
statim
Deum
nobis
succurrere,
et
impatientia
turbamur.
Concutitur
etiam
fides
variis
insultibus:
nam
quia
noa
apparet
eius
auxilium,
obrepunt
nobis
dubitationes,
an
curam
nostri
habeat,
an
salvos
velit
necne,
et
similes
Talem
consternationem
haesitantis
animi
disceptationis
voce
notari
putant.
Ita
secundum
eos
sensus
esset,
pacata
conscientia
et
intrepida
fiducia
orandum
esse.
Alii
(ut
Chrysostomus)
requiri
putant
non
tam
erga
Deum
quam
homines
placidos
animos
et
omni
perturbatione
vacuos.
Quia
nihil
est
quod
puram
Dei
invocationem
magis
impediat,
quam
rixae
et
contentiones.
Unde
etiam
iubet
Christus
(Matth.
5,
24),
si
quis
dissideat
cum
fratre,
prius
reconciliari
quam
munus
ad
altare
offerat.
Horum
utrumque
verissimum
esse
fateor:
sed
dum
praesentis
loci
circumstantiam
expendo,
non
dubito
quia
respexerit
Paulus
ad
disceptationes
quae
inde
oriebantur,
quod
Iudaei
gentes
sibi
aequari
indignabantur,
et
ideo
controversiam
movebant
de
earum
vocatione:
imo
eas
repudiabant
arcebantque
a
gratiae
consortio.
Vult
ergo
Paulus,
sedatis
eius-
18
|