|
47:274
praeter
legis
praescriptum.
Honorem
Deus
finiri
noluerat
nisi
morte
hominis:
sed
rebus
turbatis
et
confusis
factum
erat,
ut
Romani
sua
libidine
sacerdotes
subinde
mutarent.
tPorro
evangelista
Caipham
negat
hoc
a
se
ipso
dixisse,
non
quod
tanquam
arreptitius
et
fanaticus
vocem
non
intellectam
emiserit:
loquutus
est
enim
ex
proprio
sensu:
sed
evangelista
significat
superiorem
fuisse
linguae
eius
impulsum,
quia
Deus
aliquid
altius
quam
ipsi
in
mentem
veniret
eius
ore
testatum
esse
voluit.
Fuit
ergo
tunc
quasi
bilinguis
Caiphas,
impium
enim
et
crudele
necandi
Christi
consilium,
quod
in
animo
conceptum
habebat,
evomuit:
Deus
vero
linguam
eius
alio
flexit,
ut
sub
ambiguis
verbis
vaticinium
simul
proferret.
Voluit
autem
Deus
ex
sede
pontificia
manare
coeleste
oraculum,
quo
minus
excusationis
esset
Iudaeis.
Nam
etsi
ex
toto
illo
coetu
nullius
conscientia
tacta
fuit,
senserunt
tamen
postea
stupori
suo
veniam
minime
deberi,
nec
obstitit
Caiphae
impietas,
quin
lingua
eius
spiritus
sancti
esset
organum,
quia
Deus
sacerdotium
a
se
institutum
potius
respexit
quam
hominis
personam:
et
illa
fuit
ratio
quam
attigi,
ut
vox
e
sublimi
loco
emissa
clarius
exaudiretur,
et
plus
haberet
reverentiae
ac
ponderis.
Eodem
modo
per
os
Balaam
(Num.
23,
8),
quem
spiritu
prophetiae
donaverat,
populo
suo
benedicere
voluit.
Sed
plus
quam
ridiculi
sunt
papistae
qui
inde
colligunt,
habendum
esse
pro
oraculo,
quidquid
romano
pontifici
effutire
libuerit.
Primum,
ut
illis
demus,
quod
vanum
est,
prophetam
semper
esse
quisquis
est
summus
sacerdos,
probare
tamen
necesse
habebunt,
romanum
pontificem
Dei
mandato
creari.
Nam
sacerdotium
hominis
unius
Christi
adventu
abolitum
fuit,
neque
usquam
legimus,
divinitus
praescriptum
postea
fuisse,
ut
unus
quispiam
toti
ecclesiae
praeesset.
Ut
hoc
quoque
secundo
illis
-demus,
ius
et
honorem
Pontificis
ad
romanum
episcopum
translatum
esse,
videndum
quid
sacerdotibus
profuerit,
quod
Caiphae
vaticinium
amplexi
sunt.
Ut
subscribant
illius
sententiae,
conspirant
in
mortem
Christi.
Procul
vero
a
nobis
facessat
talis
obedientia,
quae
nos
ad
horribilem
apostasiam
filium
Dei
abnegando
impellat.
Eadem
voce
blasphemat
et
simul
prophetat
Caiphas:
qui
eius
dicto
obsequuntur,
contempta
prophetia
blasphemiam
arripiunt.
Idem
ne
contingat
nobis
cavendum,
si
romanum
Caipham
audierimus:
alioqui
similitudo
claudicaret.
Quaero
praeterea
an,
quia
semel
prophetavit
Caiphas,
singula
pontificis
verba
totidem
semper
sint
prophetiae.
Atqui
paulo
post
summum
ac
praecipuum
fidei
nostrae
caput
blasphemiae
damnavit:
unde
colligimus
quod
nunc
evangelista
refert,
extraordinarium
fuisse
ac
praepostere
in
exemplum
trahi.
51.
Quod
Iesus
moriturus
esset.
Primo,
salutis
nostrae
summam
in
eo
consistere
evangelista
osten-
18
|