[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


52:273  273  CAPUT  II.  274  omnes  nostros.  Ita  fiet  ut  nihil,  quod  ab  ipso  prodierit,  nobis  non  sit  maxime  tempestivum.  Ideo  frequenter  apud  Paulum  occurrit  haec  admonitio:  praesertim  quum  de  gentium  vocatione  agitur,  quae  sua  novitate  multos  tunc  percellebat  et  quasi  reddebat  attonitos.  Quibus  hac  solutione  non  satisfit,  Deum  occulta  sua  sapientia  distribuisse  temporum  vices:  hi  aliquando  experientur  quo  tempore  otiosum  fuisse  putant,  fabricasse  inferos  curiosis.  7.  In  quod  positus  sum.  Ne  temere  (ut  multi  solent)  de  re  sibi  parum  comperta  asserere  videatur,  se  ad  hoc  praedicat  divinitus  ordinatum,  ut  gentes  prius  a  regno  Dei  alienas  ad  evangelii  participationem  adducat.  Nam  apostolatus  eius  ad  gentes  certum  erat  divinae  vocationis  fundamentum.  Et  ideo  tantopere  in  ipso  asserendo  laborat:  ut  certe  apud  multos  non  absque  difficultate  recipiebatur.  Iusiurandum  quoque  vel  obtestationem  adhibet,  ut  in  re  maxime  seria,  doctorem  se  esse  gentium:  idque  in  fide  et  v  e  r  i  t  a  t  e  .  Quae  duo  bonam  conscientiam  significant,  sed  eam  quoque  fultam  esse  oportet  certitudine  divinae  voluntatis.  Proinde  non  tantum  sincero  affectu  se  gentibus  evangelium  praedicare  intelligit:  sed  etiam  sana  et  intrepida  conscientia,  eo  quod  nihil  agat  nisi  Dei  mandato.  8.  Volo  igitur  orare  viros  in  omni  loco,  sustollentes  puras  manus,  absque  ira  et  disceptatione.  9.  Consimiliter  et  mulieres  in  amictu  decoro  cum  verecundia  et  temperantia  ornare  semetipsas,  non  fortis  crinibusi  aut  auro,  aut  margaritis,  aut  vestitu  sumptuoso:  10.  sed  quod  decet  mulieres  profitentes  pietatem  per  bona  opera.  8.  Volo  igitur,  ete.  Pendet  haec  illatio  ex  proxima  sententia.  Nam,  ut  in  epistola  ad  Galatas  (4,  5)  vidimus,  spiritu  adoptionis  praeditos  esse  nos  oportet,  ut  Deum  rite  invocemus.  Postquam  ergo  Christi  gratiam  omnibus  exposuit,  ideoque  se  gentibus  datum  esse  apostolum  meminit,  ut  eodem  redemptionis  beneficio  promiscue  cum  Iudaeis  fruerentur:  omnes  pariter  ad  orandum  invitat.  Fides  enim  invocationem  parit.  Unde  et  ad  Romanos  capite  15,  9,  gentium  vocationem  probat  istis  testimoniis:  Exsultent  gentes  cum  populo  eius.  Item:  Omnes  gentes  laudate  Dominum.  Item:  Confitebor  tibi  inter  gentes  (Psal.  67,  5;  117,  1;  18,  50).  Valet  enim  reciprocum  argumentum  a  fide  ad  invocationem,  et  ab  invocatione  ad  fidem,  tanquam  a  causa  ad  effectum,  et  ab  effectu  ad  causam.  Quod  observatione  dignum  est:  quia  inde  admonemur,  Deum  se  nobis  patefacere  verbo  suo  ut  a  nobis  invocetur:  et  hoc  praecipuum  esse  exercitium  fidei.  Quare  particula,  in  omni  loco,  peraeque  hic  valet  atque  initio  prioris  ad  Corinthios:  ut  nullum  sit  iam  discrimen  inter  gentilem  et  Iudaeum,  inter  Graecum  et  barbarum:  quia  Deus  communis  est  omnium  Calvini  opera,  Vol,  LII,   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci