|
47:273
273
CAPUT
XI.
274
habebit.
Nam
praeter
omnium
spem
constantiam,
quae
in
verbi
sui
obedientia
fundata
est,
benedicit
Deus:
incredulis
vero
adeo
nihil
prosunt
suae
cautiones,
ut
quo
magis
sunt
meticulosi
pluribus
se
laqueis
implicent.
Caeterum
in
hac
historia
saeculi
nostri
formam
graphice
depictam
habemus.
Qui
providi
et
circumspecti
haberi
appetunt,
cantilenam
hanc
identidem
habent
in
ore,
habendam
esse
publicae
tranquillitatis
curam:
novationem
quam
molimur
multis
periculis
non
carere.
Postquam
hac
falsa
invidia
nos
gravarunt,
nullum
melius
inveniunt
compendium
quam
ut
Christum
sepeliendo
turbis
omnibus
occurrant.
Quasi
vero
prospere
illis
cessurus
sit
tam
impius
gratiae
Dei
contemptus,
dum
sedandis
turbis
hoc
excogitant
remedium,
ut
aboleatur
salutis
doctrina.
Quin
potius
eveniet
impiis
quod
timent:
quanquam,
ut
consequi
possint
quod
sperant,
nimis
tamen
indigna
est
haec
merces,
offenso
Deo
mundum
placare.
Locum
nostrum.
Incertum
est,
templumne
intelligant
an
patriam
suam.
In
utroque
autem
salutem
suam
verti
putabant.
Templo
enim
diruto
cessabant
sacrificia,
solennis
Dei
cultus
et
nominis
eius
invocatio.
Ergo
si
qua
erat
religionis
cura,
de
templo
sollicitos
esse
decebat.
Iam
vero
hoc
magnopere
intererat
ad
tuendum
ecclesiae
statum,
ne
rursus
e
terra
sua
abducerentur.
Memores
adhuc
erant
exsilii
babylonici,
quod
imprimis
severa
fuerat
Dei
ultio.
Tritum
etiam
instar
proverbii
apud
eos
erat,
quod
saepe
in
lege
occurrit,
speciem
esse
abdicationis,
si
Dominus
ipsos
e
terra
illa
eiiceret.
Colligunt
ergo,
nisi
perdatur
Christus
incolumem
non
fore
ecclesiam.
49.
Unus
ex
illis
Caiphas.
Brevis
fuit
consultatio,
quia
passus
non
est
Caiphas
diu
eos
haesitare.
Porro
unum
redimendae
salutis
modum
assignat,
ut
insontem
interficiant.
Bo
quo
sceleris
erumpant,
qui
sine
Dei
timore
consilia
ex
sensu
carnis
suae
potius
capiunt
quam
ex
Dei
verbo,
et
utile
sibi
fore
confidunt,
quod
per
bonorum
omnium
autorem
non
licet.
Perinde
est
enim
ac
si
Caiphas
diceret,
provocandam
esse
iram
Dei,
ut
bene
et
prospere
habeant.
Quare
discamus
nunquam
separare
utile
a
licito,
quando
nihil
boni
aut
laeti
sperandum
est
nisi
ex
Dei
benedictione,
quae
non
impiis
et
rebellibus,
qui
subsidia
ex
diabolo
petunt,
sed
fidelibus,
qui
simpliciter
ambulant
in
viis
suis,
promissa
est:
et
tamen
aliquid
coloris
habebat
haec
ratio,
quia
publica
utilitas
semper
praeponderare
debet.
Verum,
ut
iam
dixi,
non
magis
servatur
populus
scelerata
insontis
morte
quam
totum
hominis
corpus,
dum
petitfur
solum
iugulum
vel
pectus
transfigitur
gladio.
Qui
pontifex
erat.
Non
vocat
anni
illius
pontificem,
quod
annuum
duntaxat
esset
munus,
sed
quum
venale
esset,
et
transferretur
ad
varios
homines
Calvini
opera.
Vol.
XLVII.
|