|
52:272
mediatores
sibi
propria
libidine
fabricare
eorum
esse,
qui
nec
Deum
nec
Christum
noverunt.
Unde
constituo,
papistarum
doctrinam
quae
et
Christi
patrocinium
obscurat,
imo
fere
sepelit,
et
fictitios
inducit
patronos
absque
ullo
scripturae
testimonio:
tum
impiae
diffidentia,
tum
etiam
impiae
temeritatis
plenam
esse.
6.
Qui
dedit
semetipsum.
Non
est
supervacua
hoc
loco
redemptionis
commemoratio.
Sunt
enim
res
necessario
coniunctae,
sacrificium
mortis
Christi,
et
perpetua
intercessio:
suntque
duae
sacerdotii
partes.
Nam
hac
significatione
sacerdos
noster
Christus
vocatur,
quod
semel
peccata
nostra
morte
sua
expiavit,
ut
Deum
nobis
propitium
redderet:
et
nunc
sanctuarium
coeli
ingressus,
ad
impetrandam
nobis
gratiam
coram
patre
apparet,
ut
eius
nomine
exaudiamur.
Quo
melius
detegitur
sacrilega
papistarum
impietas,
qui
dum
in
hoc
officio
sanctos,
qui
mortui
sunt,
Christo
socios
adiungunt,
simul
ad
eos
transferunt
sacerdotii
gloriam.
Lege
quartum
caput
ad
Hebraeos
circa
finem,
et
initium
quinti
:
reperies
quod
dico,
intercessionem,
qua
propitiator
nobis
Deus,
in
sacrificio
fundatam
esse.
Quin
etiam
tota
veteris
sacerdotii
ratio
hoc
demonstrat.
Sequitur
ergo,
nihil
ex
officio
intercedendi
a
Christo
transscribi
posse
ad
alios,
quin
sacerdotii
titulo
nudetur.
Praeterea
quum
avx&uTpov
appellat,
alias
omnes
satisfactiones
evertit.
Quamquam
non
me
latet
papistarum
argutia:
fingunt
enim
redemptionis
pretium,
quod
morte
sua
persolvit
Christus,
in
baptismo
nobis
applicari,
ut
deleatur
originale
peccatum:
postea
satisfactionibus
nos
reconciliari
Deo.
Hoc
modo,
quod
erat
universale
et
perpetuum
beneficium,
ad
exi*
guum
tempus
et
speciem
unam
restringunt.
Sed
plenam
huius
rei
tractationem
ex
Institutione
pete.
Ut
esset
testimonium.
Hoc
est,
ut
haec
gratia
patefieret
tempore
constituto.
Dixerat,
pro
omnibus:
quae
particula
quaestionem
movere
poterat,
cur
ergo
peculiarem
unum
populum
elegisset
Deus,
si
omnibus
communiter
se
propitium
patrem
exhibeat,
ac
una
omnibus
communis
erat
redemptio
in
Christo?
Huic
quaestioni
ansam
praecidit,
quum
revelandae
gratiae
opportunitatem
refert
ad
Dei
consilium.
Num
si
hyeme
non
miramur
emarcidae
arbores,
agros
nive
coopertos,
prata
gelu
rigentia:
veris
temperie
revirescere
quae
ad
tempus
quodammodo
emortua
fuerant,
quia
ordinatae
sunt
a
Deo
temporum
vices:
cur
non
ipsius
providentiae
in
aliis
idem
iuris
concedemus?
An
propterea
Deum
inconstantiae
arguemus,
quia
quod
semper
apud
se
decretum
fixumque
habuit,
suo
tempore
profert
in
medium?
Quare
et
si
hoc
repentinum
mundo
accidit
et
minime
exspectatum,
quod
Christus
Iudaeis
ac
gentibus
promiscue
redemptor
apparuit:
ne
tamen
putemus
subitum
hoc
fuisse
Deo:
sed
potius
admirabili
eius
providentiae
discamus
subiicere
sensus
|