|
47:272
quidem
ipsorum
erat,
se
interponere,
ne
oves
a
grege
Domini
abduceret,
verum
miracula
eius
confitendo
satis
declarant,
Deum.
se
minime
curare,
cuius
virtutem
tam
secure
fastuoseque
contemnunt.
Venient
Romani*
Sceleri
obtenditur
speciosus
color
boni
publici
studium.
Hic
praecipue
metus
eos
angebat,
ne
concideret
eorum
tyrannis:
verum
se
de
templo
et
cultu
Dei,
de
gentis
nomine,
de
populi
statu
sollicitos
esse
simulant.
Et
quorsum
hoc?
neque
enim
videntur
fallendi
causa
tales
sibi
praetextus
accersere.
Non
concionantur
ad
plebem,
seorsum
et
in
occulto
inter
se
deliberant:
quum
sibi
sint
omnes
eiusdem
perfidiae
conscii,
cur
non
ingenue
sua
consilia
sensusque
in
medium
¡ìproferant?
Nempe
quantumvis
crassa
sit
et
convicta
impietas,
sociam
tamen
hypocrisin
fere
habet.
Ita
obliquis
ambagibus
vel
latebris
se
involvit,
ut
sub
virtutis
specie
fallat.
Praecipuum
quidem
illis
consilium
fuit,
aliquam
gravitatis,
moderationis
et
prudentiae
imaginem
ostentare,
ut
aliis
fucum
facerent:
sed
credibile
est
eos
quoque
inani
ista
larva
fuisse
deceptos,
quum
sibi
iustam
Christi
persequendi
occasionem
esse
fingerent.
Ita
hypocritae
etiamsi
intus
coarguat
eos
conscientia,
postea
tamen
vanis
figmentis
se
inebriant,
ut
videantur
peccando
innoxii:
interea
manifeste
secum
ipsi
dissident.
Initio
enim
confessi
sunt
Christum
multa
signa
edere:
nunc
sibi
a
Romanis
metuunt,
quasi
non
satis
superque
praesidii
sit
in
Dei
virtute,
quae
se
praesentem
in
illis
signis
exhibebat.
Venient
Momani.
Significat
evangelista
hanc
fuisse
deliberationis
summam,
ut
quod
instabat
periculum
caverent.
Si
quid,
inquiunt,
in
publico
statu
novari
Romani
intellexerint,
timendum
est,
ne
misso
exercitu
gentem
nostram
perdant
una
cam
templo
et
cultu
Dei.
Perversa
autem
consultatio
est
de
cavendis
periculis,
quae
effugere
non
licet,
nisi
velimus
a
recto
cursu
deflectere.
Primo
loco
quaerendum
est,
quid
mandet
Deus
ac
fieri
velit:
qualiscunque
nos
maneat
eventus,
fixum
illud
manere
debet.
Isti
vero
tollendum
Christum
statuunt,
ne
quid
incommodi
accidat,
si
pergere
ipsum,
qua
coepit,
passi
fuerint.
Quid
autem
si
divinitus
fuerit
missus?
an.
Dei
prophetam
a
se
reiicient,
ut
pacem
redimant
cum
Romanis?
Haec
sunt
eorum
consilia,
qui
vere
et
ex
animo
Deum
non
reverentur:
quid
fas
et
rectum
sit
susque
deque
habent,
quia
tantum
pendent
ex
eventu.
Atqui
haec
una
est
pie
sancteque
deliberandi
ratio:
primum,
ut
quaeramus
quidnam
Deo
placeat:
deinde,
ut
intrepide
sequamur
quidquid
praescribit,
nec
ullo
metu
frangamur,
etiamsi
nos
mille
mortes
obsideant.
Nam
actiones
nostrae
non
ad
quemlibet
venti
flatum,
sed
ad
voluntatem
unius
Dei
perpetuo
dirigendae
sunt.
Quisquis
secure
discrimina
contemnit,
vel
saltem
superato
eorum
metu
simpliciter
Deo
paret,
felicem
tandem
exitum
|