[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


52:271  271  EPIST.  PAULI  AD  TIMOTHEUM  I.  272  clarissimam  obscurent.  Primum  ita  illis  nomen  est  invisum,  ut  si  quispiam  Christi  mediatoris  faciat  mentionem  praeteritis  sanctis,  mox  suspicione  gravetur  haereseos.  Quia  autem  repudiare  in  totum  non  audent  quod  hic  a  Paulo  docetur,  insulso  commento  eludunt:  unum  vocari,  non  solum.  Quasi  unum  ex  magna  turba  Deum  nominaverit.  Cohaerent  enim  haec  duo  membra:  unum  esse  Deum,  et  unum  mediatorem.  Quare  qui  Christum  unum  aliquem  ex  multis  faciunt,  idem  ad  Deum  quoque  trahant  oportet.  An  eo  prorumperent  impudentiae,  nisi  caecus  furor  ad  opprimendam  Christi  gloriam  eos  raptaret?  Alii  sibi  videntur  acutiores,  dum  Christum  unicum  statuunt  mediatorem  redemptionis:  sanctos  autem  intercessionis  mediatores  nominant.  Atqui  horum  quoque  insulsitatem  coarguit  loci  circumstantia,  quandoquidem  hic  de  precibus  ex  professo  tractatur.  Pro  omnibus,  inquam,  orare,  spiritus  praecipit,  quia  unicus  noster  mediator  omnes  ad  se  admittat  :  sicuti  morte  sua  omnes  reconciliavit  patri.  Et  adhuc  Christiani  censeri  volunt  qui  tam  sacrilega  audacia  Christum  spoliant  suo  honore.  Obiicitur  tamen  quod  speciem  repugnantiae  habeat.  Nam  hoc  ipso  loco  Paulus  iubet  nos  pro  aliis  intercedere:  quod  ad  Romanos  cap.  8,  34  Christo  quasi  proprium  assignat.  Respondeo,  sanctorum  intercessiones,  quibus  se  mutuo  iuvant,  apud  Deum  minime  obstare  quominus  tamen  unicum  omnes  intercessorem  habeant.  Nemo  enim  vel  pro  se,  vel  pro  alio,  nisi  Christi  patrocinio  fretus,  exauditur.  Quod  itaque  alii  pro  aliis  intercedimus,  adeo  non  tollit  unicam  Christi  intercessionem,  ut  inde  maxime  pendeat,  eoque  referatur.  Putabit  quispiam,  nos  igitur  posse  facile  conciliari  cum  papistis,  si  unicae  Christi  intercessioni  subiiciant  quascunque  ipsi  sanctis  tribuunt.  Non  ita  est:  nam  ideo  transferunt  intercedendi  officium  ad  sanctos,  quoniam  alias  destitui  nos  advocato  fingunt.  Hoc  est  vulgare  inter  ipsos  principium,  nos  patronis  opus  habere,  quia  indigni  sumus  qui  per  nos  appareamus  in  Dei  conspectum.  Ita  loquendo,  Christum  honore  suo  privant.  Deinde  exsecranda  est  blasphemia,  affingere  sanctis  dignitatem  quae  nobis  apud  Deum  gratiam  conciliet.  A  quo  tam  longe  absunt  tam  prophetae  omnes  quam  apostoli  et  martyres,  usque  ad  ipsos  angelos,  ut  patrono  ipsi  quoque  eodem  nobiscum  opus  habeant.  Deinde  merum  est  figmentum,  natum  in  eorum  cerebris,  mortuos  pro  nobis  intercedere.  Ergo  in  eo  fundare  preces  nostras,  est  fidem  penitus  a  Dei  invocatione  avellere.  Atqui  Paulus  regulam  Dei  rite  invocandi  praescribit  fidem  ex  verbo  Dei  conceptam,  Rom.  cap.  10,  17.  Merito  itaque  repudiamus  quod  curiosi  homines  extra  Dei  verbum  imaginantur.  Sed  ne  prolixior  sim  quam  loci  expositio  flagitat,  summa  sit,  Christo  uno  fore  contentos  qui  vere  didicerint  eius  officium:   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci