|
52:271
271
EPIST.
PAULI
AD
TIMOTHEUM
I.
272
clarissimam
obscurent.
Primum
ita
illis
nomen
est
invisum,
ut
si
quispiam
Christi
mediatoris
faciat
mentionem
praeteritis
sanctis,
mox
suspicione
gravetur
haereseos.
Quia
autem
repudiare
in
totum
non
audent
quod
hic
a
Paulo
docetur,
insulso
commento
eludunt:
unum
vocari,
non
solum.
Quasi
unum
ex
magna
turba
Deum
nominaverit.
Cohaerent
enim
haec
duo
membra:
unum
esse
Deum,
et
unum
mediatorem.
Quare
qui
Christum
unum
aliquem
ex
multis
faciunt,
idem
ad
Deum
quoque
trahant
oportet.
An
eo
prorumperent
impudentiae,
nisi
caecus
furor
ad
opprimendam
Christi
gloriam
eos
raptaret?
Alii
sibi
videntur
acutiores,
dum
Christum
unicum
statuunt
mediatorem
redemptionis:
sanctos
autem
intercessionis
mediatores
nominant.
Atqui
horum
quoque
insulsitatem
coarguit
loci
circumstantia,
quandoquidem
hic
de
precibus
ex
professo
tractatur.
Pro
omnibus,
inquam,
orare,
spiritus
praecipit,
quia
unicus
noster
mediator
omnes
ad
se
admittat
:
sicuti
morte
sua
omnes
reconciliavit
patri.
Et
adhuc
Christiani
censeri
volunt
qui
tam
sacrilega
audacia
Christum
spoliant
suo
honore.
Obiicitur
tamen
quod
speciem
repugnantiae
habeat.
Nam
hoc
ipso
loco
Paulus
iubet
nos
pro
aliis
intercedere:
quod
ad
Romanos
cap.
8,
34
Christo
quasi
proprium
assignat.
Respondeo,
sanctorum
intercessiones,
quibus
se
mutuo
iuvant,
apud
Deum
minime
obstare
quominus
tamen
unicum
omnes
intercessorem
habeant.
Nemo
enim
vel
pro
se,
vel
pro
alio,
nisi
Christi
patrocinio
fretus,
exauditur.
Quod
itaque
alii
pro
aliis
intercedimus,
adeo
non
tollit
unicam
Christi
intercessionem,
ut
inde
maxime
pendeat,
eoque
referatur.
Putabit
quispiam,
nos
igitur
posse
facile
conciliari
cum
papistis,
si
unicae
Christi
intercessioni
subiiciant
quascunque
ipsi
sanctis
tribuunt.
Non
ita
est:
nam
ideo
transferunt
intercedendi
officium
ad
sanctos,
quoniam
alias
destitui
nos
advocato
fingunt.
Hoc
est
vulgare
inter
ipsos
principium,
nos
patronis
opus
habere,
quia
indigni
sumus
qui
per
nos
appareamus
in
Dei
conspectum.
Ita
loquendo,
Christum
honore
suo
privant.
Deinde
exsecranda
est
blasphemia,
affingere
sanctis
dignitatem
quae
nobis
apud
Deum
gratiam
conciliet.
A
quo
tam
longe
absunt
tam
prophetae
omnes
quam
apostoli
et
martyres,
usque
ad
ipsos
angelos,
ut
patrono
ipsi
quoque
eodem
nobiscum
opus
habeant.
Deinde
merum
est
figmentum,
natum
in
eorum
cerebris,
mortuos
pro
nobis
intercedere.
Ergo
in
eo
fundare
preces
nostras,
est
fidem
penitus
a
Dei
invocatione
avellere.
Atqui
Paulus
regulam
Dei
rite
invocandi
praescribit
fidem
ex
verbo
Dei
conceptam,
Rom.
cap.
10,
17.
Merito
itaque
repudiamus
quod
curiosi
homines
extra
Dei
verbum
imaginantur.
Sed
ne
prolixior
sim
quam
loci
expositio
flagitat,
summa
sit,
Christo
uno
fore
contentos
qui
vere
didicerint
eius
officium:
|