47:271  271  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  272  veneni  sui  amaritudine  inficiat  et  corrumpat.  Ergo  ut  proficiant  ex  Dei  miraculis  homines,  necesse  est  cor  ipsos  habere  purgatum.  Nam  apud  quos  non  viget  Dei  metus  et  reverentia,  etiamsi  coelum  videant  terrae  misceri,  praefracta  ingratitudine  sanam  doctrinam  respuere  nunquam  desinent.  Sic  hodie  multos  evangelii  hostes  phreneticis  similes  cum  exserta  et  conspicua  Dei  manu  pugnare  videas.  Interim  tamen  miracula  a  nobis  flagitant,  sed  non  alium  in  finem,  nisi  ut  se  hominum  portenta  contumaciter  resistendo  esse  ostendant.  Quod  autem  ad  Pharisaeos  Christus  defertur,  ideo  fit,  quia  pro  sua  hypocrisi  acriores  ad  evangelium  oppugnandum  erant.  Eadem  ratione  paulo  post  nominatim  eos  exprimit,  quum  narrat  coactum  fuisse  concilium.  Ipsi  quidem  pars  erant  pontificum,  sed  eos  specialiter  nominat  evangelista,  quia  ad  inflammandam  collegii  totius  rabiem  quasi  flabella  erant.  47.  Collegerunt  ergo  pontifices.  Non  minus  prodigiosa  caecitas  hic  in  sacerdotibus  describitur:  nisi  plus  quam  stupidi  essent  ac  bruti,  aliqua  saltem  Christi  reverentia  post  tam  illustre  divinae  eius  virtutis  specimen  tangi  decebat.  Nunc  ad  obruendam  Dei  gloriam,  cuius  intuitu  obstupescere  coguntur,  consulto  dataque  opera  conveniunt.  Non  hoc  quidem  diserte  iactant,  velle  se  Deo  bellum  inferre,  sed  quum  exstinguere  Christum  nequeant  nisi  eversa  Dei  virtute,  hanc  certe  sacrilega  audacia  palam  et  indubie  oppugnant.  Semper  quidem  superba  est  Deique  contemptrix  infidelitas,  sed  non  statim  eo  prorumpit,  ut  cornua  sua  contra  Deum  attollat.  Caeterum,  ubi  diu  reluctati  Deo  sunt  homines,  hic  tandem  est  extremus  actus,  sine  ullo  divinitatis  metu  gigantum  more  ascensum  supra  coelos  moliri:  fatentur  enim  Christum  multa  signa  edere.  Et  unde  illi  tanta  virtus?  Ergo  ex  professo  ad  opprimendam  Dei  virtutem,  quae  in  Christi  miraculis  relucet,  se  accingunt.  Interim  non  cessat  Deus:  sed  quamvis  dissimulet  ad  tempus,  ridet  stolidam  eorum  arrogantiam,  donec  veniat  proferendae  irae  tempus,  sicuti  habetur  Psalmo  2,  12.  Quid  facimus?  His  verbis  ignaviam  suam  accusant,  quasi  dicerent  sua  cessatione  fieri,  ut  Christus  longius  serpat,  quia  possint  strenue  agendo  cursum  eius  abrumpere.  Haec  est  impiorum  confidentia,  qua  sibi  nihil  non  vindicant,  quasi  in  eorum  manu  sit  agere  prout  libitum  est,  quasi  etiam  operis  successus  eorum  votis  subiaceat.  Ac  si  quis  omnia  rite  expendat,  hic  suam  industriam  divinae  virtuti  opponunt,  quasi  satagendo  possint  Deo  superiores  evadere.  48.  Si  dimiserimus  eum.  Quid  si  non  dimittant?  nempe,  ut  iam  dictum  est,  in  suo  arbitrio  positum  esse  non  dubitant,  Christo  viam  obstruere  ne  ulterius  pergat,  modo  sedulo  contra  nitantur.  Si  fuisset  Christus  impostor  quispiam,  officium