|
52:270
Particula
universalis
semper
ad
hominum
genera
referri
debet,
non
ad
personas:
ac
si
dixisset,
non
solos
Iudaeos,
sed
gentiles
quoque:
non
solos
plebeios,
sed
etiam
principes
redemptos
esse
morte
Christi.
Quum
itaque
commune
mortis
suae
beneficium
omnibus
esse
velit,
iniuriam
illi
faciunt
qui
opinione
sua
quempiam
arcent
a
spe
salutis.
Homo
Iesus.
Hominem
dum
praedicat,
non
negat
esse
Deum
:
sed
quum
vinculum
notare
vellet
nostrae
cum
Deo
coniunctionis,
humanae
potius
naturae
meminit
quam
divinae.
Quod
sedulo
observandum
est.
Hinc
enim
factum
est
ab
initio,
ut
homines
sibi
hos
vel
illos
fingendo
mediatores
longius
a
Deo
recesserint,
quia
hoc
errore
praeoccupati,
Deum
procul
abesse,
quo
se
verterent
nesciebant.
Huic
malo
Paulus
medetur,
quum
nobis
Deum
quasi
praesentem
sistit,
quia
ad
nos
usque
descendit,
ne
supra
nubes
quaerendus
esset.
Idem
ergo
hic
dicitur
quod
ad
Hebraeos
capite
4,
15,
Non
habemus
pontificem
qui
compati
infirmitatibus
nostris
nequeat:
quum
tentatus
fuerit
per
omnia.
Et
sane
si
id
omnium
animis
insideret,
porrigi
nobis
fraternam
manum
a
filio
Dei,
et
naturae
societate
nobis
coniunctum,
ut
nos
ex
hac
nostra
tam
abiecta
conditione
in
coelum
usque
attollat:
quis
non
rectam
hanc
viam
tenere
mallet
quam
in
deviis
salebris
vagari?
Proinde
quoties
orandus
est
Deus,
si
in
mentem
venit
sublimis
illa
et
inaccessa
maiestas,
ne
eius
formidine
absterreamur:
simul
occurrat
etiam
homo
Christus
qui
comiter
nos
invitat,
nosque
veluti
manu
prehensat,
qui
patrem
ex
formidabili
ac
tremendo
propitium
et
facilem
nobis
reddat.
Haec
sola
clavis
est,
qua
nobis
ianua
coelestis
regni
reseratur,
ut
appareamus
cum
fiducia
in
Dei
conspectum.
Proinde
etiam
videmus
Satanam
omnibus
saeculis
hunc
lapidem
volvisse,
ut
inde
homines
averteret.
Omitto
quam
variis
artibus
ante
Christi
adventum
distraxerit
hominum
mentes
ad
media
comminiscenda
quibus
ad
Deum
pervenirent.
Iam
ab
ecclesiae
christianae
exordio,
quum
nuper
apparuisset
Christus
cum
tam
praeclaro
pignore:
et
adhuc
in
terris
ex
eius
ore
suavissima
illa
vox
propemodum
resonaret:
Venite
ad
me
omnes,
ete.
(Matth,
l
l
,
28):
erant
tamen
quidam
fallendi
artifices,
qui
angelos
pro
mediatoribus
obtruderent
ipsius
loco
:
quemadmodum
ex
epistola
ad
Colossenses
(2,
18)
colligere
promptum
est.
Sed
quod
tunc
clanculum
moliebatur
Satan,
sub
papatu
eo
usque
perduxit,
ut
vix
millesimus
quisque
mediatorem
Christum
vel
titulo
tenus
agnosceret.
Atque
ita
sepultum
erat
nomen,
ut
res
magis
esset
ignota.
Nunc
postquam
sanos
piosque
doctores
excitavit
Deus,
qui
tanquam
postliminio
revocare
in
hominum
memoriam
studuerunt
quod
unum
ex
notissimis
fidei
nostrae
principiis
esse
debuerat:
omnia
excogitant
Romanenses
sophistae
quibus
rem
|