|
47:270
44.
Fasciis
vinctus.
Diligenter
recenset
evangelista
sudarium
et
fascias,
ut
sciamus
prodiisse
Lazarum
ex
sepulcro,
sicuti
positus
illic
fuerat.
Hunc
quoque
sepeliendi
morem
retinent
hodie
Iudaei,
ut
corpus
linteo
tegentes
caput
seorsum
peplo
involvant.
Solvite.
Restabat
hoc
ad
amplificandam
miraculi
gloriam,
ut
divinum
opus
quod
adspexerant
suis
oculis
Iudaei
manibus
etiam
palparent.
Facere
enim
poterat
Christus
ut
fascias,
quibus
ligatus
erat
Lazarus,
excuteret
vel
ut
sponte
defluerent,
sed
voluit
Qhristus
adstantium
manus
sibi
adhibere
testes.
Ter
autem
ridiculi
sunt
papistae,
qui
auricularem
confessionem
inde
eliciunt.
Christus,
inquiunt,
postquam
Lazarum
vitae
reddiderat,
a
discipulis
suis
solvi
voluit.
Ergo
non
satis
est
reconciliari
nos
Deo,
nisi
ecclesia
quoque
peccata
nobis
remittat.
Sed
unde
solvendi
Lazari
iniunctas
discipulis
fuisse
partes
divinant?
Quin
potius
id
Iudaeis
mandasse
colligimus,
quo
illis
omnem
dubitationis
scrupulum
eximeret.
45.
Multi
ergo
ex
Iudaeis,
qui
venerant
ad
Mariam
et
conspexerant,
quae
fecerat
Iesus,
crediderunt
in
eum.
46.
Quidam
autem
ex
illis
abierunt
ad
Pharisaeos
et
dixerunt
illis,
quae
fecerat
Iesus.
47.
Collegerunt
ergo
pontifices
et
Pharisaei
concilium
et
dixerunt:
Quid
facimus?
quia
hic
homo
multa
signa
facit.
48¡í
Si
dimittimus
eum
sic,
omnes
credent
in
eum:
et
venient
Romani,
et
tollent
locum
nostrum
et
gentem.
49.
Unus
autem
ex
illis
Caiphas,
qui
pontifex
erat
anni
illius,*
dixit
eis:
Vos
nescitis
quidquam,
50.
neque
reputatis,
quod
expedit
nobis,
ut
moriatur
unus
homo
pro
populo,
et
non
pereat
tota
gens.
51.
Hoc
autem
a
se
ipso
non
dixit,
sed
quum
esset
pontifex
anni
illius,
prophetavit
quod
Iesus
moriturus
esset
pro
gente,
52.
nec
pro
gente
solum,
sed
ut
filios
Dei,
qui
dispersi
erant,
congregaret
in
unum.
45.
Multi
ergo.
Non
passus
est
Christus
fructu
carere
quod
ediderat
miraculum,
quia
hoc
modo
quosdam
ad
fidem
adduxit.
Tenendus
est
enim
duplex
miraculorum
usus,
nempe
ut
vel
ad
fidem
nos
praeparent,
vel
in
fide
confirment:
priorem*
hic
notat
evangelista.
Eos
enim,
de
quibus
loquitur,
divinam
Christi
potentiam
miratos
ac
reveritos
fuisse
intelligit,
ut
se
illi
discipulos
subiicerent:
alioqui
nudum
miraculum
sufficere
ad
fidem
non
poterat.
Ideo
credendi
verbo
nihil
aliud
hic
intelligi
debet
quam
docilitas
ad
amplexandam
Christi
doctrinam.
In
aliis,
qui
Christum
deferunt,
detestabilis
ingratitudo
apparet
vel1
potius
horribilis
furor,
unde
colligimus
quam
caeca
et
vesana
sit
impietas.
Resurrectio
certe
Lazari
vel
lapidea
corda
mollire
debuerat,
sed
nullum
est
Dei
opus,
quod
non
impietas
|