|
15:270
quibus
me
offensum
fuisse
non
dissimulo.
De
vestris
dissidiis
nemo
fratrum
tuorum
privatim
ad
me
scripsit.
Per
alios
delatae
sunt
querimoniae.
Ego
non
me
ultra
interposui,
quam
ut
per
eosdem
nuncios
suaderem
quae
pacis
et
concordiae
erant.
Certe
eius
generis
fuerunt
mea
consilia,
ut
non
minus
habita
fuerit
a
me
amicitiae
nostrae
ratio,
quam
fides
Christo
et
ecclesiae
praestita.
Quare
non
est
cur
me
eorum
pudeat,
vel
tu
mecum
expostules.
Inquire
obsecro,
reperies
nihil
a
me
profectum,
quod
non
tibi
summopere
placere
debuerit.
Atque
utinam
magis
familiaris
tuis
symmystis
fuisses.
Res,
ut
opinor,
momento
transacta
foret.
Interea
tuas
ad
Farellum
literas2)
legi,
ex
quibus
olfeci
animum
tuum
vel
in
me
esse
exulceratum,
vel
obliquis
suspicionibus
infectum.
Excandescentiae
vero
et
stomachi
in
eos,
quibus,
ut
nunc
scribis,
suffragari
me
putabas,
plenae
erant.
Cur,
si
amicitiam
nostram
laesam
putabas,
non
statim
conquestus
es?
Verum
haec
apud
me
occulta
continui:
ac
ne
minimae
quidem
oifensionis
signum
dedi.
Tantum
dolebat,
quod
te
a
fraterna
communicatione
subduceres.
De
tolerandis
haereticis
quaenam
esset
tua
sententia,
ex
quibusdam
sci
vi.
Tu
quidem
sic
in
umbra
iudicas.
At
si
tibi
serio
hic
fuisset
certandum,
forte
consilium
mutasses.
Sciunt
tamen
amici,
quam
placide
et
comiter
tunc
excusaverim,
quod
nobis
parum
esses
propitius.
Quamvis
a
nobis
hodie
dissentiat
N.3)
quia
tamen
et
sincerus
est
Christi
minister,
et
pietatis
affectu
regitur,
deinde
homo
est
probus
et
moderatus,
nobis
amicus
esse
non
desinet.
Ego
illi
propterea
molestus
non
ero.
Nunc
tamen
lecta
nostra
excusatione,
si
quidem
eam
in
manus
sumere
dignatus
es,
te
non
fuisse
mitigatum,
nonnihil
miror.
Serveti
vero
te
esse
discipulum,
quis
unquam
somniavit?
Quidvis
potius
mihi
esset
credibile,
quam
eo
vesaniae
te
esse
abreptum.
Nec
vero
arbitror,
famam
tuam
verbulo
attactam
fuisse.
Quod
autem
diaconum
tuum4)
passus
fueris
non
tantum
mihi
et
sanae
doctrinae
obloqui,
sed
in
asserendis
Serveti
deliriis
palam
bacchari,
quis
non
vitio
tibi
verteret?
Iam
ut
ingenue
omnia
fatear,
de
aeterna
Dei
praedestinatione
te
non
recte
sentire,
mihi
dictum
est.5)
Ego
etsi
verebar
ne
quid
esset,
semper
tamen
minus
esse
credidi,
quam
audire
cum
acerbissima
molestia
cogebar.
Porro,
quum
multis
modis
iniuriam
mihi
fieri
putarem,
non
tamen
sum
tumultuatus:
sed
illas
indignitates
tacito
moerore
devorare
malui,
quam
vel
amicitiae
nostrae
veteris,
vel
coniunctionis
fraternae
vinculum
scindere.
Atque
nunc
te
rogo,
ut
mihi
saltem
tacere
liceat,
dum
2)
non
exstant.
3)
Quem
innuat
tu
videas.
Fortasse
Sulserum.
4)
Etiam
hic
haeremus:
sed
de
Gethaeo
cogitamus.
5)
Et
quidem
non
absque
causa.
Imo
postea
magis
patuit.
'
{Henry.
I
I
356.)
|