[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


15:270  quibus  me  offensum  fuisse  non  dissimulo.  De  vestris  dissidiis  nemo  fratrum  tuorum  privatim  ad  me  scripsit.  Per  alios  delatae  sunt  querimoniae.  Ego  non  me  ultra  interposui,  quam  ut  per  eosdem  nuncios  suaderem  quae  pacis  et  concordiae  erant.  Certe  eius  generis  fuerunt  mea  consilia,  ut  non  minus  habita  fuerit  a  me  amicitiae  nostrae  ratio,  quam  fides  Christo  et  ecclesiae  praestita.  Quare  non  est  cur  me  eorum  pudeat,  vel  tu  mecum  expostules.  Inquire  obsecro,  reperies  nihil  a  me  profectum,  quod  non  tibi  summopere  placere  debuerit.  Atque  utinam  magis  familiaris  tuis  symmystis  fuisses.  Res,  ut  opinor,  momento  transacta  foret.  Interea  tuas  ad  Farellum  literas2)  legi,  ex  quibus  olfeci  animum  tuum  vel  in  me  esse  exulceratum,  vel  obliquis  suspicionibus  infectum.  Excandescentiae  vero  et  stomachi  in  eos,  quibus,  ut  nunc  scribis,  suffragari  me  putabas,  plenae  erant.  Cur,  si  amicitiam  nostram  laesam  putabas,  non  statim  conquestus  es?  Verum  haec  apud  me  occulta  continui:  ac  ne  minimae  quidem  oifensionis  signum  dedi.  Tantum  dolebat,  quod  te  a  fraterna  communicatione  subduceres.  De  tolerandis  haereticis  quaenam  esset  tua  sententia,  ex  quibusdam  sci  vi.  Tu  quidem  sic  in  umbra  iudicas.  At  si  tibi  serio  hic  fuisset  certandum,  forte  consilium  mutasses.  Sciunt  tamen  amici,  quam  placide  et  comiter  tunc  excusaverim,  quod  nobis  parum  esses  propitius.  Quamvis  a  nobis  hodie  dissentiat  N.3)  quia  tamen  et  sincerus  est  Christi  minister,  et  pietatis  affectu  regitur,  deinde  homo  est  probus  et  moderatus,  nobis  amicus  esse  non  desinet.  Ego  illi  propterea  molestus  non  ero.  Nunc  tamen  lecta  nostra  excusatione,  si  quidem  eam  in  manus  sumere  dignatus  es,  te  non  fuisse  mitigatum,  nonnihil  miror.  Serveti  vero  te  esse  discipulum,  quis  unquam  somniavit?  Quidvis  potius  mihi  esset  credibile,  quam  eo  vesaniae  te  esse  abreptum.  Nec  vero  arbitror,  famam  tuam  verbulo  attactam  fuisse.  Quod  autem  diaconum  tuum4)  passus  fueris  non  tantum  mihi  et  sanae  doctrinae  obloqui,  sed  in  asserendis  Serveti  deliriis  palam  bacchari,  quis  non  vitio  tibi  verteret?  Iam  ut  ingenue  omnia  fatear,  de  aeterna  Dei  praedestinatione  te  non  recte  sentire,  mihi  dictum  est.5)  Ego  etsi  verebar  ne  quid  esset,  semper  tamen  minus  esse  credidi,  quam  audire  cum  acerbissima  molestia  cogebar.  Porro,  quum  multis  modis  iniuriam  mihi  fieri  putarem,  non  tamen  sum  tumultuatus:  sed  illas  indignitates  tacito  moerore  devorare  malui,  quam  vel  amicitiae  nostrae  veteris,  vel  coniunctionis  fraternae  vinculum  scindere.  Atque  nunc  te  rogo,  ut  mihi  saltem  tacere  liceat,  dum  2)  non  exstant.  3)  Quem  innuat  tu  videas.  Fortasse  Sulserum.  4)  Etiam  hic  haeremus:  sed  de  Gethaeo  cogitamus.  5)  Et  quidem  non  absque  causa.  Imo  postea  magis  patuit.  '  {Henry.  I  I  356.)  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci