|
47:269
269
CAPUT
XI.
270
corpus
saepe
ita
afficit,
ut
praeter
meditationem
ultro
mentem
sequatur.
Certe
non
dubium
est
quin
Christus,
quum
oculos
sustulit
in
coelum,
singulari
vehementia
illuc
raptus
fuerit.
Adde
quod
sicuti
apud
patrem
totus
erat:
ita
alios
quoque
ad
ipsum
secum
deducere
voluit.
Gratias
ago.
Orditur
a
gratiarum
actione,
quum
nihil
petierit,
sed
quamvis
evangelista
precatum
esse
conceptis
verbis
non
referat,
minime
tamen
dubium
est
quin
praecesserit
votum,
neque
enim
aliter
audiri
potuit.
Et
credibile
est
inter
illos
fremitus,
quorum
meminit
evangelista,
orasse,
quia
nihil
minus
consentaneum
est
quam
secum
intus,
ut
stupidi
homines
soient,
esse
tumultuatum.
Nunc
impetrata
Lazari
vita
gratias
patri
agit.
Porro
quod
acceptam
patri
refert
hanc
virtutem
nec
sibi
arrogat,
in
eo
se
patris
duntaxat
ministrum
profitetur.
Nam
prout
se
ad
hominum
captum
attemperat,
nunc
palam
divinitatem
suam
asserens
sibi
vindicat
quidquid
est
Dei,
nunc
sustinere
hominis
personam
contentus
totam
divinitatis
gloriam
patri
concedit.
Utrumque
uno
verbo
evangelista
optime
hic
conciliat,
quum
dicit
audiri
a
patre
Christum,
sed
eum
gratias
agere,
ut
sciant
homines
quod
a
patre
missus
fuerit,
hoc
est,
ut
Dei
filium
agnoscant.
Quia
enim
non
poterat
Christi
maiestas
in
sua
altitudine
apprehendi,
Dei
virtus,
quae
io
carne
eius
apparuit,
ad
illam
altitudinem
gradatim
subvexit
rudes
et
tardos
hominum
sensus.
Nam
quum'
totus
esse
noster
voluerit,
non
mirum
est
si
variis
modis
se
nobis
accommodet:
imo
qui
propter
nos
exinaniri
passus
est,
nihil
absurdi
est,
si
nostra
causa
se
demittat.
42.
Sciebam
quod
semper.
Occupatio
est,
ne
quis
putaret
non
tanta
gratia
pollere
apud
patrem,
ut
promptum
illi
esset
quaecunque
vellet
miracula
edere.
Significat
ergo
tantum
esse
sibi
cum
patre
consensum,
ut
ab
eo
nihil
eibi
negetur,
imo
nulla
precatione
fuisse
opus,
quum
solum
exsequeretur
quod
sibi
a
patre
mandatum
sciebat:
sed
quo
melius
testatum
fiat
hominibus,
hoc
vere
divinum
opus
esse,
ideo
se
invocasse
patris
nomen.
Si
quis
excipiat,
cur
non
igitur
omnes
mortuos
suscitaverit,
facilis
est
responsio,
certum
modum
Dei
consilio
finitum
esse
miraculis,
quatenus
sufficere
noverat
in
evangelii
approbationem.
43.
Voce
magna
clamavit
Quod
manu
non
attingit,
sed
voce
tantum
inclamat,
in
eo
melius
se
profert
divina
eius
potentia:
simul
arcanam
et
mirificam
verty
sui
efficaciam
nobis
commendat.
Quomodo
enim
vitam
mortuis
restituit
Christus
nisi
verbo?
Proinde
in
suscitando
Lazaro
visibile
symbolum
exhibuit
spiritualis
gratiae,
quam
fidei
sensu
quotidie
experimur,
dum
vocem
suam
vivificam
esse
ostendit.
|