47:268  unica  Dei  promissio,  saltem  quum  nos  secundo  et  tertio  confirmat,  exemplo  Marthae  acquiescamus.  40.  Nonne  dixi  tibi.  Obiurgat  Marthae  diffidentiam,  quod  non  satis  spei  ex  audita  promissione  concipiat.  Apparet  autem  ex  hoc  loco  pluc  aliquid  Marthae  fuisse  dictum  quam  ad  verbum  Ioannes  expresserit:  quanquam,  ut  admonui,  hoc  ipsum  volebat  sibi  Christus,  quum  se  vocaret  resurrectionem  et  vitam.  Damnatur  ergo  Martha  quod  non  divinum  aliquod  opus  exspectet.  Si  credas.  Hoc  ideo  dicitur  non  solum  quia  fides  oculos  nobis  aperit,  ut  Dei  gloriam  in  suis  operibus  fulgentem  cernere  nobis  liceat,  sed  quia  fides  nostra  Dei  potentiae  et  bonitati  viam  sternit,  ut  se  erga  nos  exserat,  sicuti  Psal.  81,  l  l  habetur:  Dilata  os  tiuim,  et  implebo  illud.  Quemadmodum  rursus  incredulitas  obstruit  accessum  Deo,  et  quasi  clausas  tenet  eius  manus  :  qua  ratione  alibi  dicitur  :  Non  poterat  illic  Iesus  signum  edere  propter  eorum  incredulitatem  (Matth.  13,  58):  non  quod  alligata  sit  Dei  virtus  hominum  arbitrio,  sed  quia  illam,  quantum  in  se  est,  malitiae  suae  obstaculo  arcent,  indigni  sunt  quibus  se  patefaciat.  Saepe  quidem  fit  ut  superet  Deus  eiusmodi  obstacula,  sed  tamen  quoties  manum  suam  retrahit  ne  incredulos  iuvet,  hoc  ideo  fit  quia  illam  non  admittunt  infidelitatis  suae  angustiis  conclusi.  Videbis  gloriam  Dei.  Nota  miraculum  vocari  Dei  gloriam,  in  quo  Deus  manus  suae  virtutem  exserens  nomen  suum  glorificat.  Iam  vero  Martha  secundo  hoc  Christi  dicto  contenta  lapidem  moveri  patitur:  nihil  dum  videt,  sed  quia  audit  non  frustra  hoc  a  filio  Dei  mandari,  ex  solo  eius  imperio  libenter  pendet.  41.  Iesus  autem  sustulit  oculos.  Signum  animi  fuit  ad  precandum  vere  compositi.  Nam  ut  quis  rite  Deum  invocet,  cum  ipso  oportet  coniunctum  esse:  quod  fieri  nequit,  nisi  supra  terram  sublatus  coelos  ipsos  conscendat.  Non  fit  hoc  quidem  oculis  quando  hypocritae,  qui  in  profundis  carnis  suae  sordibus  demersi  sunt,  videntur  torvo  adspectu*  coelum  ad  se  attrahere,  sed  quod  illi  simulant  filiis  Dei  sincere  praestandum  est.  Neque  tamen  qui  in  coelum  oculos  attollit,  Deum  illic  sua  cogitatione  includere  debet,  qui  ubique  diffusus  coelum  et  terram  implet:  sed  quia  nunquam  se  expedire  possunt  hominum  mentes  a  crassis  figmentis,  quin  humile  aliquid  et  terrenum  de  Deo  sentiant,  nisi  quum  supra  mundum  erectae  sunt,  illuc  nos  revocat  scriptura  et  testatur  coelum  Dei  esse  sedem  (Ies.  66,  1).  Quantum  ad  oculos  spectat,  non  est  perpetua  caeremonia  et  sine  qua  non  constet  legitima  oratio.  Nam  publicanus,  qui  deiecto  in  terram  vultu  precatur,  coelum  nihilominus  fide  sua  penetrat.  Utile  tamen  est  exercitium  illud,  quo  se  expergefaciunt  homines  ad  quaerendum  Deum.  Imo  precandi  ardor