|
47:267
267
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
268
athleta
qui
se
ad
certamen
instruit,
non
mirum
est
si
iterum
fremat.
Violenta
enim
mortis
tyrannis,
quae
illi
vincenda
erat,
ante
oculos
versatur.
Sunt
qui
exponant
ex
indignatione
natum
esse
hunc
fremitum,
quod
eum
offenderet
ista
incredulitas,
de
qua
diximus.
Verum
altera
ratio
mihi
videtur
esse
aptior,
nempe
quod
rem
ipsam
magis
quam
homines
intuitus
fuerit.
Sequuntur
variae
circumstantiae,
quae
Christi
virtutem
in
Lazaro
suscitando
magis
illustrant:
nempe
tempus
quatridui,
quod
sepulcrum
lapide
obstructum
erat,
quem
in
omnium
conspectu
tolli
iubet
Christus.
39.
Dicit
Iesus:
Tollite
lapidem:
Dicit
ei
soror
eius,
qui
mortuus
fuerat,
Martha:
Domine
iam
foetet:
quatriduanus
enim
est.
40.
Dicit
ei
Iesus:
Nonne
dixi
tibi,
quod
si
credas,
videbis
gloriam
Dei?
41.
Sustulerunt
ergo
lapidem,
ubi
positus
erat
is,
qui
fuerat
mortuus.
Iesus
autem
sustulit
oculos
sursum
et
dixit:
Pater,
gratias
ago
tibi
quod
me
audisti.
42.
Ego
autem
sciebam,
quod
me
semper
audis,
sed
propter
turbam,
quae
circumstat,
dixi,
ut
credant,
quod
tu
me
miseris.
43.
Quum
haec
dixisset,
voce
magna
clamavit
:
Lavare,
veni
foras.
9
44.
Et
exivit
qui
mortuus
fuerat,
fasciis
vinctus
pedes
et
manus,
et
facies
eius
sudario
circumligata
erat.
Dicit
eis
Iesus:
Solvite
eum
et
sinite
abire.
39.
Domine,
iam
foetet.
Hoc
signum
est
diffidentiae:
quia
minus
quam
deceat
sibi
de
Christi
virtute
promittit.
"
Radix
mali
est,*
quia
immensam,
et
incomprehensibilem
Dei
potentiam
carnis
suae
sensu
metitur:
quia
enim
vitae
nihil
minus
convenit
quam
putredo
et
foetor,
colligit
Martha
iam
non
esse
remedio
locum.
Ita
quum
praeposterae
cogitationes
animos
nostros
occupant,
quodammodo
arcetur
a
nobis
Deus,
ne
opus
suum
in
nobis
impleat.
Certe
non
stetit
per
Martham
quin
frater
perpetuo
iaceret
in
sepulcro,
quia
spem
vitae
eius
sibi
praecidens
viam
simul
ad
eum
suscitandum
obstruere
Christo
nititur,
et
tamen
nihil
minus
habebat
in
animo.
Hoc
facit
fidei
imbecillitas,
ut
distracti
huc
et
illuc
nobiscum
ipsi
pugnemus,
et
dum
altera
manu
porrecta
petimus
a
Deo
auxilium,
altera
in
promptu
oblatum
repellamus.
Non
mentita
quidem
fuerat
Martha,
quum
diceret,
Scio
quod
quidquid
petieris
a
Deo,
dabit
tibi:
sed
parum
iuvat
confusa
fides
et
implicita,
nisi
quum
ad
rem
praesentem
ventum
est
in
usum
applicetur.
Caeterum
in
Martha
perspicere
licet
quam
multiplices
sint
fidei
defectus
etiam
in
optimis.
Venerat
prima
in
occursum
Christi:
hoc
non
vulgare
pietatis
testimonium,
et
tamen
impedimenta
illi
obiicere
non
desinit.
Ergo
ut
aditus
ad
nos
patefiat
Dei
gratiae,
discamus
longe
maiorem
illi
potentiam
tribuere
quam
capiant
sensus
nostri
:
quod
si
non
satis
apud
nos
viget
prima
et
|