|
47:265
265
CAPUT
XI.
266
autem
sponte
se
illis
conformat
usque
ad
fletum
ao^Trafretav
testatur.
Causam
enim
talis
affectus
meo
iudicio
exprimit
evangelista,
quum
dicit
vidisse
Mariam
et
reliquos
flentes:
quamvis
non
dubitem
altius
eum
spectasse,
nempe
ad
communem
generis
humani
miseriam.
Tenebat
enim
quid
sibi
mandatum
esset
a
patre,
et
quorsum
in
mundum
missus
esset,
nempe
ut
nos
eximeret
malis
omnibus.
Hoc
ut
opere
ipso
praestitit,
sic
ostendere
voluit
serio
animi
affectu
se
praestare.
Ergo
Lazarum
suscitaturus,
antequam
remedium
opemque
afferat,
fremitu
spiritus,
arto
doloris
sensu
et
lacrymis
testatur
malis
nostris
perinde
se
affici
ac
si
ea
in
se
pateretur.
Sed
quomodo
fremitus
et
perturbatio
in
personam
filii
Dei
competunt?
Quia
videtur
quibusdam
absurdum
esse,
si
Christum
dicamus
tanquam
unum
aliquem
ex
hominum
numero
fuisse
humanis
passionibus
subiectum,
non
aliter
existimant
vel
doluisse
vel
gavisum
esse
nisi
quia
affectus
istos,
quoties
visum
est,
arcana
quadam
dispensatione
in
se
recepit.
In
hanc
sententiam
Augustinus
ab
evangelista
dictum
putat
quod
turbaverit
se
ipsum,
quum
alios
rapiant
sui
affectus
regnumque
vel
potius
tyrannidem
ad
turbandas
eorum
mentes
exerceant.
Sensum
ergo
esse
putat,
quod
Christus
alioqui
sedatus
et
ab
omni
passione
immunis
fremitum
et
dolorem
ultro
accersiverit.
Atqui
meo
iudicio
magis
consentanea
erit
scripturae
haec
simplicitas,
si
dicamus
filium
Dei,
quum
carnem
nostram
induit,
sponte
etiam
humanos
simul
affectus
induisse,
ut
nihil
a
fratribus,
excepto
tantum*peccato,
differret.
Hoc
modo
nihil
derogatur
Christi
gloriae,
quum
voluntaria
tantum
dicitur
fuisse
submissio,
qua
factum
est
ut
in
animae
affectibus
nobis
similis
esset.
Caeterum,
postquam
ab
initio
ee
submisit,
non
putandum
est
ab
illis
vacuum
fuisse
et
immunem,
atque
in
eo
fratrem
se
nostrum
probant,
ut
sciamus
mediatorem
nobis
esse,
qui
infirmitatibus
nostris
facile
ignoscat
et
succurrere
paratus
sit,
quas
ipse
in
se
expertus
est.
Si
quis
excipiat,
quum
vitiosae
sint
hominum
passiones,
non
congruere
ut
filio
Dei
communes
sint
nobiscum
:
respondeo,
inter
nos
et
Christum
longam
esse
distantiam.
Ideo
enim
vitiosi
sunt
nostri
affectus,
quia
intemperanter
ruunt
nec
modum
ullum
tenent:
in
Christo
autem,
quia
compositi
fuerunt
in
Dei
obsequium
et
moderati,
vitio
prorsus
carebant.
Imo
dupliciter
vitiosi
sunt
ac
perversi
hominum
affectus,
primum
quia
turbulento
motu
feruntur,
nec
ad
veram
modestiae
regulam
ordinati
sunt:
deinde
quia
non
semper
oriuntur
ex
legitima
causa,
vel
saltem
non
referuntur
ad
finem
legitimum.
Intemperiem
esse
dico,
quia
nemo
gaudet
vel
tristatur,
quantum
satis
est
et
quantum
Deus
permittit,
multi
etiam
fraenum
potius
excutiunt.
Facit
etiam
mentis
nostrae
vanitas
ut
doleamus
vel
tristemur
ob
res
nihili
vel
nulla
de
causa,
quia
|