47:264  hic  non  moreretur?  38.  Iesus  ergo  rursus  fremens  in  se  ipso,  venit  ad  monumentum:  erat  autem  spelunca,  et  lapis  positus  super  eam.  28.  Vocavit  sororem.  Probabile  est  Christum  Marthae  rogatu  extra  pagum  substitisse,  ne  in  tantam  hominum  frequentiam  prodiret.  Timebat  enim  periculum,  quod  nuper  e  media  morte  vix  elapsus  esset  Christus.  Ideo  ne  longius  spargeretur  fama  de  illius  adventu,  clam  sorori  suae  indicat.  Magister  adest.  Nomen  magistri  ostendit,  quo  loco  inter  pias  istas  matronas  habitus  fuerit  Christus.  Quanquam  autem  minus  adhuc  profecerant  quam  decebat,  hoc  tamen  iam  erat  magnum,  quod  se  illi  discipulas  prorsus  addixerant.  Et  subitus  Mariae  discessus,  ut  in  eius  occursum  veniat,  non  vulgaris  reverentiae  testis  est.  31.  Iudaei  ergo,  qui  erant  cum  ea.  Tametsi  Christi  permissu  Martha  domum  reversa  erat,  ut  subduceret  e  turba  sororem,  aliud  tamen  consilium  Christi  fuit:  ut  Iudaeos  scilicet  haberet  miraculi  testes.  Hoc  quidem  illi  minime  cogitant,  sed  novum  non  fuit,  homines  quasi  in  tenebris,  arcana  Dei  providentia,  quo  nequaquam  tendebant  deduci.  Mariam  ad  sepulcrnm  pergere  existimant  ex  eorum  more,  qui  luctus  sui  irritamenta  quaerunt.  Regnat  enim  vulgo  hic  morbus,  ut  mariti  uxoribus  vidui,  parentes  orbi  liberis,  et  vicissim  maritis  uxores,  et  liberi  parentibus  privati  vel  cognatis  vel  amicis,  dolorem  suum  ambitiose  quibus  possunt  modis  augeant.  Et  solenne  est  varia  artificia  in  hunc  finem  conquiri.  Ita  scilicet  quum  iam  inordinati  sint  hominum  affectus,  novis  stimulis  eos  excitant,  quo  vehementius  ac  maiore  impetu  contra  Deum  ferantur.  Porro  istorum  officium  erat  Mariam  retrahere,  ne  ex  sepulcri  adspectu  luctus  materiam  colligeret  :  verum  tam  acre  remedium  adhibere  non  audent,  sed  fovent  ipsi  quoque  intemperantiam  doloris  comites  se  praebendo.  Ita  saepe  accidit  ut  parum  valeant  eorum  consolationes,  qui  suis  amicis  nimium  blande  indulgent.  32.  Cecidit  ad  pedes  eius.  Quod  procidit  ad  eius  pedes,  inde  colligimus  ultra  communem  hominum  modum  in  illa  domo  cultum  fuisse.  Nam  etsi  coram  regibus  et  principibus  viris  solebant  se  in  terram  prosternere,  quia  tamen  nihil  habebat  secundum  carnem  Christus  in  se  regale  aut  magnificum,  alium  in  finem  procidit  Maria  *ad  eius  pedes.  Nec  vero  id  erat  factura,  nisi  persuasa  fuisset  Dei  esse  filium.  Domine,  si  fuisses  hic.  Quanquam  honorifice  in  speciem  videtur  de  Christo  loqui,  quid  tamen  in  his  verbis  vitiosum  sit,  nuper  ostensum  est.  Neque  enim  Christi  virtus,  quae  coelum  et  terram  replebat,  restringi  ad  corporalem  eius  praesentiam  debuit.  33.  Infremuit  spiritu.  Nisi  condoluisset  Christus  illorum  lacrymis,  stetisset  potius  vultu  rigido.  Quum