|
47:263
263
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
264
vitam
semel
adepti
postea
sibi
relinquerentur?
Ergo
continuum
vitae
statum
in
eiusdem
Christi
virtute
fundatum
esse
oportet,
ut
quod
coepit
perficiat.
Fideles
autem
ideo
dicuntur
nunquam
mori,
quia
eorum
animae
incorruptibili
semine
renatae
spiritum
Christi
in
se
manentem
habent,
quo
assidue
vegetantur.
Nam
etsi
corpus
morti
obnoxium
est
propter
peccatum,
spiritus
tamen
ille
vita
est
propter
iustitiam,
Rom.
8;
10.
Quod
autem
exterior
homo
quotidie
in
illis
corrumpitur,
adeo
nihil
inde
verae
ipsorum
vitae
decedit,
ut
eius
progressus
adiuvet,
quia
interior
fcomo
renovatur
de
die
in
diem,
2.
Cor.
4,
16.
Imo
ipsa
mors
quaedam
illis
a
mortis
servitute
manumissio
est.
Credis
hoc?
Videtur
prima
specie
Christus
ideo
de
spirituali
vita
disserere,
ut
a
praesenti
desiderio
Marthae
animum
abducat.
Optabat
Martha
restitui
fratri
suo
vitam:
excipit
Christus,
se
vitae
praestantioris
esse
amorem,
quia
scilicet
coelesti
virtute
fidelium
animas
vivificet.
Caeterum
non
dubito
quin
duplicem
gratiam
complecti
voluerit,
generaliter
ergo
spiritualem
vitam
commendat,
quam
suis
omnibus
confert,
sed
inde
gustum
praebere
vult
huius
virtutis,
quam
mox
in
suscitando
Lazaro
ostensurus
erat.
27.
Certe,
Domine.
Ut
probet
Martha
se
credere
de
Christo
quod
audierat,
ipsum
esse
resurrectionem
et
vitam,
respondet
se
credere
ipsum
esse
Christum
et
filium
Dei,
ut
certe
haec
cognitio
summam
bonorum
omnium
in
se
comprehendit:
tenendum
enim
semper
est
quorsum
promissus
esset
Messias,
et
quod
illi
officium
tribuant
prophetae.
Quum
autem
eum
esse
Martha
confitetur
qui
venturus
erat,
fidem
suam
confirmat
prophetarum
vaticiniis.
Unde
sequitur,
plenam
rerum
omnium
instaurationem
et
solidam
felicitatem
ab
eo
sperandam
esse:
denique
missum
esse,
ut
verum
et
absolutum
regni
Dei
statum
erigat
et
componat.
28.
Quum
haec
dixisset
abiit,
et
vocavit
Mariam
sororem
suam
secreto,
dicens
:
Magister
adest,
et
vocat
te.
29.
Illa
simul
atque
audivit,
surgit
confestim
et
venit
ad
eum.
30.
Nondum
autem
venerat
Iesus
in
castellum,
sed
erat
in
loco,
ubi
occurrerat
ti
Martha.
31.
Iudaei
ergo,
qui
erant
cum
ea
domi,
et
consolabantur
eam,
videntes
quod
Maria
subito
surrexisset
et
exiisset,
sequuti
sunt
eam,
dicentes:
Vadit
ad
monumentum,
ut
ploret
illic.
32.
Maria
ergo,
postquam
venit,
ubi
erat
Iesus,
quum
vidisset
eum,
cecidit
ad
eius
pedes,
dicens
ei
:
Domine,
si
fuisses
hic,
non
fuisset
mortuus
frater
meus.
33.
Iesus
ergo,
ut
vidit
eam
flentem,
et
Iudaeos
qui
convenerant
cum
ea
flentes,
infremuit
spiritu
et
turbavit
se
ipsum.
34.
Et
dixit:
Ubi
posuistis
eum?
Dicunt
ei:
Domine,
veni
et
vide.
35.
Lacrymatus
est
Iesus.
36.
Dicebant
ergo
Iudaei:
Ecce
quomodo
amabat
eum.
37.
Quidam
autem
ex
illis
dixerunt:
Non
oterat
hic,
qui
aperuit
oculos
caeci,
facere,
ut
etiam
|