47:262  24.  Scio  quod  resurget.  Iam  vero  hic  nimia  Marthae  timiditas  se  prodit,  quod  Christi  dictum  extenuat.  Diximus  nuper  longius  quam  par  erat  fuisse  progressam,  quum  sibi  ex  proprio  animi  sui  sensu  spem  fingeret:  nunc  in  contrarium  vitium  labitur,  quod  Christo  manum  tendente  quasi  trepidans  subsistit.  Quare  utrumque  nobis  cavendum  est,  ne  Dei  verbo  destituti  spes  evanidas  hinc  inde  quasi  ventum  hauriamus:  rursum  ne  Dominus  os  suum  aperiens  corda  nostra  vel  occlusa  vel  nimis  anguste  restricta  inveniat.  Caeterum  hoc  responso  amplius  aliquid  elicere  Martha  voluit  quam  sperare  audebat  ex  Christi  verbis,  ac  si  diceret:  Si  de  ultima  resurrectione  intelligis,  nihil  dubito  quin  excitandus  sit  frater  meus  extremo  die,  et  hac  fiducia  me  consolor,  sed  nescio  an  maius  aliquid  mihi  significes.  25.  Ego  sum  resurrectio  et  vita.  Primum  affirmat  Christus  se  resurrectionem  et  vitam  esse.  Deinde  utrumque  eius  sententiae  membrum  seorsum  et  distincte  exponit.  Resurrectionem  priore  loco  se  nominat,  quia  ordine  prior  est  restitutio  a  morte  in  vitam  quam  vitae  status.  Atqui  totum  genus  humanum  in  morte  demersum  est.  Nemo  itaque  vitae  compos  erit,  nisi  qui  prius  resurrexerit  a  morte.  Ita  Christus  se  vitae  initium  esse  docet.  Postea  autein  subiicit  vitae  quoque  perpetuitatem  suae  gratiae  opus  esse.  Porro  de  spirituali  vita  eum  loqui,  clare  demonstrat  expositio  quae  mox  sequitur,  Qui  credit  in  me,  etiamsi  mortuus  fuerit,  vivet.  Quare  ergo  Christus  resurrectio  est?  Quia  filios  Adae,  qui  a  Deo  alienati  erant  per  peccatum,  spiritu  suo  regenerat,  ut  novam  vitam  vivere  incipiant:  qua  de  re  fusius  disserui  supra  ad  cap.  5,  21  et  24,  et  Paulus  ad  Ephes.  2,  5  et  5,  8  optimus  est  huius  loci  interpres.  Eant  nunc  qui  naturae  motu  praeparari  homines  garriunt  ad  recipiendam  Dei  gratiam,  perinde  est  ac  si  dicerent,  mortuos  ambulare.  Nam  quod  vivunt  homines  ac  spirant,  sensu,  intelligentia  et  voluntate  praediti  sunt,  id  totum  ad  interitum  tendit,  quia  nulla  animae  pars  est  vel  facultas,  quae  non  corrupta  sit  et  a  rectitudine  aversa.  Ita  fit  ut  mors  ubique  rtgnum  occupet.  Nam  mors  animae  alienatio  est  a  Deo.  Ergo  qui  in  Christum  credunt,  quum  prius  mortui  essent,  incipiunt  vivere,  quia  fides  spiritualis  est  animae  resurrectio,  et  animam  ipsam  quodammodo  animat  ut  vivat  Deo,  secundum  illud,  Mortui  audient  vocem  filii  Dei,  et  qui  audierint,  vivent  (supra  5,  25).  Praeclarum  sane  fidei  elogium,  quod  Christi  vitam  in  nos  transfundens  a  morte  liberat.  26.  Et  omnis  qui  vivit,  et  credit  in  me.  Secundi  membri  expositio:  nempe  quomodo  Christus  vita  sit,  quia  vitam  quam  semel  contulit  nunquam  excidere  patitur,  sed  ad  finem  usque  conservat.  Quid  enim  in  tanta  carnis  fragilitate  hominibus  fieret,  si  17*