|
47:258
habetur
Psalmo
91,
l
l
,
quisquis
in
viis
suis.
ambulat,
angelos
habet
custodes
et
eorum
ductu
tutus
est,
ne
ad
lapidem
pes
eius
offendat.
Christus
ergo
hoc
praesidio
fretus
animose
pergit
in
Iudaeam
lapidationem
non
metuens,
quia
nullum
sit
errandi
periculum,
ubi
Deus
solis
officium
faciens
nobis
praelucet
cursumque
nostrum
moderatur.
His
verbis
docemur,
quoties
homo
propriis
consiliis
sine
Dei
vocatione
se
permittit,
totam
eius
vitam
nihil
quam
vagum
et
erroneum
esse
cursum:
et
qui
maxime
sibi
sapere
videntur,
ubi
os
Dei
non
interrogant
ac
spiritum
eius
non
habent
actionum
omnium
praesi*
dem,
caecos
esse
in
tenebris
palantes:
unam
hanc
esse
rectam
viam,
si
vocationis
divinae
probe
nobis
conscii
praeeuntem
semper
habemus
Deum.
Hanc
bene
instituendae
vitae
regulam
sequitur
certa
fiducia
prosperi
successus,
quia
fieri
non
potest
quin
feliciter
gubernet
Deus.
Atque
haec
cognitio
plus
quam
necessaria
nobis
est:
vix
enim
pedem
ad
sequendum
eum
movere
possunt
fideles,
quin
mille
statim
obstacula
ingerat
Satan,
varia
hinc
inde
discrimina
ostentet,
modisque
omnibus
viam
obstruere
machinetur.
Atqui
ubi
Dominus
tanquam
accensa
luce
sua
nos
ad
pergendum
invitat,
magno
animo
pergendum
est,
etiamsi
multae
mortes
iter
obsideant:
quia
nunquam
progredi
nos
iubet,
quin
addita
simul
promissione
animet
ut
certo
statuamus,
bene
ac
feliciter
nobis
cessurum
quidquid
ex
eius
mandato
suscipimus.
Hic
currus
est
noster,
in
quem
quisquis
se]
recipiet
lassitudine
nunquam
deficiet:
imo
si
magis
ardua
sint
obstacula
quam
ut
per
ipsa
curru
vehamur,
his
tamen
alis
instructi
semper
reperiemus
exitum,
donec
ad
metam
perventum
fuerit,
non
quod
fidelibus
nihil
adversi
accidat,
sed
quia
res
adversae
illis
adiumenta
sunt
in
salutem.
Summa
est,
intentos
semper
oculos
Dei
fore
in
eorum
custodiam,
qui
ad
eius
nutum
intenti
erunt.
Hinc
rursum
colligimus,
quoties
homines
neglecto
et
praeterito
Dei
verbo
sibi
temere
indulgent
et
quod
allubescit
suscipiunt,
totum
vitae
eorum
cursum
maledictum
esse
a
Domino,
semperque
eorum
audaciae
caecaeque
libidini
paratam
esse
vindictam.
Diem
autem
hic
Christus
ex
more
antiquo
in
duodecim
horas
partitur:
quamvis
enim
aestate
ac
hieme
dies
varient,
semper
tamen
diurnas
horas
duodecim
et
totidem
nocturnas
habebant.
l
l
.
Haec
loquutus
est,
et
post
hoc
dicit
illis:
Lazarus
amicus
noster
dormit,
sed
vado,
ut
expergefaciam
eum.
12.
Dixerunt
ergo
discipuli
eius:
Domine,
si
dormit,
salvus
erit
13.
Dicebat
autem
Iesus
de
morte
eius:
illi
autem
putabant
de
dormitione
somni
eum
dicere.
14.
Tunc
ergo
palam
dixit
illis
Iesus:
Lazarus
mortuus
est:
15.
et
gaudeo
propter
vos
quod
non
fuerim
illic,
ut
credatis.
Sed
eamus
ad
eum.
16.
Tunc
Thomas
cognomine
Didymus
dixit
17
|