|
47:257
257
CAPUT
XL
258
Ideo
habuimus
supra
cap.
5,
23,
Qui
non
honorat
filium,
neque
patrem
honorat.
Quare
frustra
Turcae
et
Iudaei,
quum
sint
in
Christum
contumeliosi,
se
Deum
colere
obtendunt,
imo
Deum
a
se
ipso
divellere
hoc
modo
conantur.
5.
Diligebat
autem
Iesus
Martham.
Videntur
in
speciem
haec
pugnare,
quod
biduum
maneat
Christus
trans
Iordanem
quasi
Lazari
vitam
negligens,
et
tamen
ipsum
ac
sorores
amare
dicatur.
Nam
quum
sollicitudinem
amor
gignat,
statim
accurrere
debuit.
Porro
quum
Christus
unicum
sit
divinae
gratiae
speculum,
docemur
hac
eius
mora,
non
aestimandum
esse
nobis
amorem
Dei
a
praesenti
rerum
statu.
Rogatus
saepe
auxilium
suum
differt,
vel
ut
orandi
ardorem
magis
acuat,
vel
ut
patientiam
nostram
exerceat
simulque
assuefaciat
ad
obsequium.
Sic
ergo
Dei
opem
fideles
implorent,
ut
simul
discant
vota
sua
suspendere,
si
quando
tardius
quam
videtur
necessitas
postulare
manum
suam
ad
ipsos
iuvandos
proferat.
Nam
utcunque
cesset,
nunquam
tamen
dormit
nec
suorum
obliviscitur.
Interea
certo
simus
persuasi
ipsum
quoscunque
diligit
velle
salvos
esse.
7.
Deinde
post
hoc
dicit
Nunc
tandem
se
curam
Lazari
habuisse
demonstrat,
quum
putarent
discipuli
ipsum
esse
oblitum,
vel
saltem
Lazari
vitam
aliis
rebus
posthabere.
Hortatur
ergo
eos
ut
traiecto
Iordane
Iudaeam
petant.
8.
Rabbi,
nunc
quaerebant.
Quod
eum
absterrent
discipuli,
non
tam
fortasse
eius
causa
faciunt
quam
sui
respectu,
quod
sibi
quisque
timeat,
sicuti
commune
erat
omnibus
periculum.
Ergo
quum
crucem
subterfugiant
idque
fateri
pudeat,
quod
magis
est
speciosum,
se
pro
magistro
sollicitos
esse
obtendunt.
Idem
quotidie
permultis
accidit.
Nam
qui
ab
officio
declinant
crucis
metu
multiplices
hinc
inde
praetextus
sibi
accersunt
ad
obtegendam
suam
mollitiem,
ne
videantur
absque
iusta
causa
Deum
fraudare
debito
obsequio.
9.
Nonne
duodecim
sunt
Varie
expositus
fuit
hic
locus.
Quod
putarunt
nonnulli
doceri
his
verbis
mutabiles
esse
hominum
animos,
ut
singulis
interdum
horis
novum
ac
diversum
consilium
capiant,
nimis
remotum
est
a
Christi
mente:
nec
sane
referre
dignatus
essem,
nisi
quia
in
vulgare
proverbium
cessit.
Ergo
genuino
et
simplici
sensu
contenti
simus.
Primum
similitudinem
mutuatur
Christus
a
nocte
et
die.
Nam
si
quis
in
tenebris
iter
faciat,
non
minum
si
subinde
impingat,
vel
erres
vel
labatur:
at
lux
solis
interdiu
viam
monstrat,
ne
quid
sit
periculi.
Vocatio
autem
Dei
instar
lucis
diurnae
est,
quae
nos
errare
vel
impingere
non
patitur.
Quisquis
ergo
Dei
verbo
obtemperat,
nec
quidquam
aggreditur
nisi
eius
iussu,
illum
quoque
habet
e
coelo
ducem
ac
directorem,
et
hac
fiducia
secure
et
intrepide
viam
arripere
potest.
Nam,
ut
Calvini
opera.
Vol.
XLV
IL
|