47:256  admodum  ex  Luca  (10,  38)  apparet.  Nimis  crassa  hallucinatio  fuit,  quod  monachi  et  similes  rabulae  sub  papatu  ex  castello,  id  est  oppidulo  vel  pago,  arcem  fecerunt.  Eiusdem  etiam  inscitiae  est,  quod  Mariam  hanc  Lazari  sororem  fingunt  infamem  illam  et  probrosae  vitae  mulierem  fuisse,  cuius  meminit  Lucas  cap.  7,  37.  Errori  causam  unctio  praebuit,  quasi  vero  non  satis  constet,  saepius  unctum  fuisse  Christum  et  quidem  diversis  in  locis.  Mulier  peccatrix  de  qua  narrat  Lucas  Hierosolymis,  ubi  degebat,  Christum  unxit:  Maria  autem  Bethaniae  idem  postea  fecit  in  suo  pago.  Praeteritum  vero  tempus  quo  usus  est  evangelista,  unxit,  non  ad  tempus  rei  gestae  de  qua  nunc  agitur  referri  debet,  sed  ad  tempus  quo  scribebat:  ac  si  diceret:  Haec  est  Maria  quae  postea  unguentum  effudit,  cuius  causa  exortum  est  murmur  inter  discipulos  (Matth.  26,  7).  3.  Ecce,  quem  amas}  aegrotat.  Brevis  nuntius,  sed  unde  Christus  facile  colligere  poterat,  quidnam  duae  sorores  vellent.  Nam  sub  hac  querimonia  verecunde  preces  suas  insinuant,  ut  opem  ferre  velit.  Non  prohibemur  quidem  a  longiore  precandi  forma.  Haec  tamen  summa  est,  curas  nostras  et  quidquid  nos  malorum  angit  in  Dei  sinum  coniicere,  ut  remedium  afferat.  Sic  et  cum  Christo  agunt  istae  mulieres:  malum  illi  suum  familiariter  exponunt  atque  inde  levationem  sperant.  Notandum  etiam  quod  impetrandi  auxilii  fiduciam  concipiunt  ex  Christi  amore,  atque  haec  perpetua  est  rite  orandi  regula.  Ubi  enim  amor  Dei,  illic  certa  est  et  praesens  salus,  quia  non  amat  et  deserit.  4.  Iesus  autem  hoc  audito.  Voluit  hoc  responso  curam  discipulis  eximere,  ne  ipsos  male  haberet,  quod  tam  securum  in  amici  periculo  cernerent.  Ergo  ne  anxii  sint  interea  de  vita  Lazari,  morbum  negat  letalem  esse,  quin  potius  novam  sibi  gloriae  materiam  fore  promittit.  Porro  tametsi  mortuus  est  Lazarus,  quia  tamen  paulo  post  vitae  eum  restituit  Christus,  hunc  exitum  respiciens  morbum  dicit  non  esse  ad  mortem.  Alterum  membrum  pro  gloria  Dei  non  ita  opponitur,  quasi  hoc  perpetuum  sit  argumentum:  scimus  enim,  etiamdum  pereunt  reprobi,  non  minus  in  eorum  interitu  conspicuam  refulgere  Dei  gloriam  quam  in  piorum  salute.  Sed  Christus  proprie  hoc  loco  Dei  gloriam  notavit,  quae  cum  officio  suo  coniuncta  erat.  Porro  in  Christi  miraculis  non  formidolosa  Dei  potentia,  sed  benefica  suavisque  apparuit.  Ergo  quum  mortis  periculum  esse  negat,  ubi  suam  et  patris  gloriam  vult  manifestare,  reputandum  est  quorsum  et  in  quem  finem  a  patre  missus  sit:  nempe  ut  servet,  non  ut  perdat.  Magnum  etiam  pondus  habet  haec  loquutio  pro  Dei  gloria,  ut  glorificetur  filius  Dei.  Inde  enim  colligimus  Deum  in  filii  sui  persona  sic  velle  aguosci,  ut  quidquid  sibi  honoris  haberi  postulat  filio  tribuatur.