47:252  refert,  quum  laeditur  eius  maiestas  et  contumelia  afficitur.  Quod  tu  quum  homo  sis.  Duae  sunt  blasphemiae  species,  vel  quum  proprio  honore  spoliatur  Deus,  vel  quum  illi  quippiam  affingitur  eius  natura  indignum  et  alienum.  Christum  ergo  blasphemum  et  sacrilegum  esse  contendunt,  quia  mortalis  homo  divinum  sibi  honorem  usurpet.  Et  vera  erat  haec  blasphemiae  definitio,  si  nihil  aliud  quam  homo  fuisset  Christus.  Tantum  in  eo  peccant  quod  divinitatem,  quae  in  miraculis  conspicua  erat,  cernere  non  dignantur.  34.  Nonne  est  scriptum.  Obiectum  sibi  crimen  diluit,  non  negando  se  Dei  filium,  sed  tuendo  hoc  recte  dictum  esse.  Quanquam  responsum  suum  magis  aptat  personis  quam  rem  ipsam  penitus  explicet:  nam  eorum  malitiam  refellere  in  praesentia  satis  habuit.  Quo  sensu  vocaverit  se  filium  Dei,  oblique  insinuat  magis  quam  plane  exprimat.  Argumentum  autem  quo  utitur  non  a  paribus  sumptum  est,  sed  a  minori  ad  maius.  Scriptura  Deos  vocat  quibus  functionem  honorificam  Deus  imposuit:  hoc  ergo  honoris  titulo  longe  dignior  est  quem  Deus  segregavit,  ut  supra  alios  omnes  emineat:  unde  sequitur,  malignos  et  sinistros  esse  interpretes,  qui  prius  illud  admittunt,  in  secundo  autem  arripiunt  offensionis  causam.  Testimonium  quod  citat  Christus,  in  Psalmo  82,  6  habetur,  ubi  expostulat  Deus  cum  regibus  et  iudicibus  terrae,  qui  imperio  et  potentia  tyrannice  ad  suas  libidines,  ad  opprimendos  miseros  et  quodvis  iniquum  facinus  abutuntur.  Exprobrat  autem  illis  quod  parum  memores  unde  tantum  dignitatis  acceperint  nomen  Dei  profanent.  Hoc  Christus  ad  praesentem  causam  accommodat,  quod  deorum  nomine  ornentur,  quia  ad  regendum  mundum  Dei  sint  ministri.  Eadem  ratione  et  angelos  scriptura  Deos  appellat,  quia  per  illos  Dei  gloria  mundum  irradiat.  Notanda  est  loquutio:  35.  Ad  quos  sermo  Dei  factus  est.  Intelligit  enim  Christus  certo  Dei  mandato  esse  instructos,  unde  colligimus,  imperia  non  temere  neque  hominum  errore  esse  exorta,  sed  Dei  arbitrio  constituta  esse,  quia  politicum  ordinem  vigere  inter  homines,  iureque  ac  legibus  nos  gubernari  velit.  Qua  ratione  dicit  Paulus  (Rom.  13,  1),  Deo  rebelles  esse  quicunque  potestati  resistunt:  quia  non  sit  potestas  nisi  divinitus  ordinata.  Si  quis  obiiciat,  alias  quoque  vocationes  esse  a  Deo  et  illi  probari,  neque  tamen  propterea  agricolas  aut  bubulcos  aut  sutores  vocari  deos:  respondeo,  non  esse  hoc  generale,  ut  quicunque  a  Deo  vocati  sunt  ad  certum  aliquod  vitae  genus  dii  vocentur,  sed  Christum  de  regibus  loqui,  quos  Deus  in  altiorem  gradum  extulit  ut  praesint  atque  excellant.  In  summa,  bciamus  magistratus  ideo  esse  deos,  quia  imperium  Deus  illis  mandavit.  Legis  nomine  hoc  loco  Christus  totam  doctrinam  com-