47:251  251  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  252  sum  Deum.  34.  Respondit  eis  Iesus:  Nonne  est  scriptum  in  lege  vestra:  Ego  dixi,  dii  estis?  35.  Si  illos  dixit  deos,  ad  quos  sermo  Dei  factus  est,  et  non  potest  solvi  scriptura,  36.  quem  pater  sanctificavit,  et  misit  in  mundum,  vos  dicitis  blasphemare,  quia  dixi,  filius  Dei  sumi  31.  Sustulerunt  ergo  iterum  lapides.  Sicuti  pietas  in  asserenda  Dei  gloria  suo  zelo  ardet,  quem  spiritus  Dei  moderatur,  ita  infidelitas  mater  est  furoris.  Et  diabolus  ita  impios  exagitat,  ut  nihil  quam  caedes  spirent.  Hic  exitus  demonstrat  quo  animo  Christum  interrogaverint.  Nam  aperta  confessio,  cuius  cupidos  se  fingebant,  ilios  statim  in  rabiem  adigit:  et  tamen  quum  ita  violenter  ferrentur  ad  opprimendum  Christum,  non  dubium  est  quin  iudicii  colorem  obtenderint,  quasi  hoc  agerent  ex  legis  praescripto,  ubi  Deus  pseudoprophetas  lapidari  iubet  (Deuter.  13,  6).  32.  Multa  bona  opera.  Hic  Christus  non  tantum  causam  esse  negat  cur  ita  saeviant,  sed  eos  ingratitudinis  accusat,  quod  Dei  beneficiis  tam  iniquam  mercedem  rependant.  Nec  uno  vel  altero  opere  se  de  illis  bene  meritum  esse  commemorat,  sed  plurimis  in  rebus  se  fuisse  erga  eos  beneficum.  Deinde  non  erga  se  modo,  sed  potius  in  Deum  ingratos  esse  coarguit,  quum  se  dicit  patris  ministrum,  qui  eius  virtutem  in  medium  protulerit,  ut  illis  nota  testataque  foret.  Nam  quum  dixit  ex  patre,  significat  Deum  fuisse  autorem.  Summa  est:  Voluit  Deus  per  me  vobis  innotescere,  praeclara  beneficia  vobis  per  manum  meam  largitus  est  :  excutite  me  quantum  voletis,  nihil  inter  vos  gessi  nisi  laude  et  gratia  dignum.  Necesse  est  igitur,  ut  Dei  dona  in  me  nunc  furiose  persequi  velitis.  Interrogatio  autem  plus  habet  momenti  ad  pungendas  eorum  conscientias  quam  si  simpliciter  asserendo  loquutus  esset.  33.  Non  boni  operis  causa.  Quamlibet  aperte  bellum  cum  Deo  gerant  impii,  nunquam  tamen  sine  honesto  praetextu  peccare  volunt.  Ergo  dum  insaniunt  adversus  filium  Dei,  hac  crudelitate  nondum  contenti  ultro  eum  accusant,  seque  Dei  gloriae  patronos  faciunt  ac  vindices.  Quare  necesse  est  ut  bona  conscientia  murus  sit  nobis  aheneus,  quo  probra  et  calumnias  quibus  impetimur  fortiter  repellamus.  Quocunque  enim  colore  splendeat  eorum  malitia  et  quidquid  ignominiae  nobis  ad  tempus  inurant,  si  pro  causa  Dei  pugnamus,  ille  se  minime  abnegabit  quin  veritatem  suam  asserat.  Sed  quia  nunquam  impiis  desunt  praetextus  ad  gravandos  Dei  servos,  et  simul  accedit  ferrea  impudentia  ut  victi  maledicere  non  desinant,  patientia  et  mansuetudine  opus  est  quae  nos  in  finem  usque  sustineat.  Blasphemiae  nomen,  quod  apud  profanos  scriptores  generale  est  pro  quovis  convicio,  scriptura  ad  Deum