|
47:248
appendix.
Nec
porticum
veterem
intelligit
a
Salomone
olim
exstructam,
quae
a
Chaldaeis
prorsus
^diruta
fuerat,
sed
quam
Iudaei,
forte
primum
ab
exsilio
babylonico
reversi,
ad
exemplar
veteris
illius
conditam,
nomine
etiam
ornaverant,
ut
plus
haberet
dignitatis:
deinde
Herodes
novi
templi
conditor.
24.
Circumdederunt
ergo
eum
Iudaei.
Non
dubium
est
quin
astute
Christum
aggressi
fuerint,
saltem
qui
primi
erant
huius
consilii
autores.
Nam
vulgus
promiscuum
potuit
sine
fraude
expetere,
ut
Iesus
palam
manifestaret
se
missum
esse
a
Deo
liberatorem,
sed
pauci
captiose
et
per
insidias
vocem
hanc
in
turba
elicere
volebant,
ut
per
tumultum
e
medio
tolleretur,
vel
Romani
in
eum
manus
iniicerent.
Quod
se
queruntur
teneri
suspensos,
eo
prae
se
ferunt,
se
redemptionis
promissae
tam
ardenter
esse
cupidos,
ut
Christi
desiderium
assidue
eorum
animos
sollicitet.
Atque
hic
verus
est
pietatis
affectus,
nusquam
alibi
invenire
quam
in
solo
Christo,
quod
mentibus
nostris
satisfaciat
easque
vere
tranquillet:
quaemadmodum
et
ipse
loquitur:
Venite
ad
me
omnes
qui
anxii
estis
et
onerati:
et
ego
reficiam
vos,
et
quietem
invenient
animae
vestrae.
Ergo
qui
ad
Christum
veniunt
sic
comparatos
esse
decet,
ut
se
isti
fingunt
esse.
Sed
immerito
Christum
accusant,
quasi
hactenus
non
stabilierit
ipsorum
fidem:
nam
per
eos
tantum
steterat,
quo
minus
plenam
et
solidam
haberent
eius
notitiam.
Sed
hoc
incredulis
perpetuum
est,
fluctuari
dubios
malle
quam
fundari
in
certo
Dei
verbo.
Ita
hodie
plurimos
videmus,
quum
ultro
oculos
claudant,
spargere
suae
dubitationis
nebulas,
quibus
obscurent
claram
evangelii
lucem.
Multos
etiam
videmus
leves
spiritus,
qui
per
frivolas
speculationes
volitando
fixam
stationem
tota
vita
non
reperiunt.
Quum
postulant
ut
Christus
palam
vel
libere
et
cum
fiducia
se
manifestet,
sensus
eorum
est,
ne
oblique
amplius
et
quasi
per
ambages
se
insinuet.
Ita
obscuritatis
insimulant
eius
doctrinam,
quae
tamen
satis
aperta
et
sonora
fuerat,
nisi
in
homines
surdos
incidisset.
Admonet
autem
haec
historia,
non
posse
nos
malorum
insidias
et
calumnias
effugere,
si
ad
praedicandum
evangelium
vocati
sumus.
Quare
in
excubiis
stare
oportet,
nec
quasi
re
nova
percelli,
quum
idem
nobis
quod
magistro
accidet.
25.
Dixi
vobis.
Non
dissimulat
dominus
se
esse
Christum,
neque
tamen
docet
eos,
quasi
sint
ad
discendum
idonei,
quin
potius
malitiam
in
qua
obstinati
erant
illis
exprobrat,
quia
nihil
hactenus
profecerant
verbo
et
operibus
Dei
edocti.
Quod
ergo
non
cognoscitur
ab
illis,
id
eorum
vitio
imputat,
ac
si
diceret:
Doctrina
mea
satis
per
se
ad
intelligendum
facilis
est,
culpa
autem
in
vobis
haeret,
quia
Deo
maligne
resistitis.
Postea
de
operibus
loquitur,
ut
duplicis
contumaciae
ipsos
convincat.
Nam
praeter
doctrinam
luculentum
habebant
in
mi-
|