|
47:246
mentem
veniat
resurrectionis
gloria.
Ita
eum
vitam
fuisse
agnoscimus,
quia
cum
morte
congressus
magnifice
eam
devicit
et
nobilem
egit
triumphum.
18.
Nemo
tollit
eam
a
me.
Altera
consolatio
qua
se
discipuli
in
Christi
morte
sustentent,
quod
non
moritur
coactus,
sed
sponte
se
pro
salute
gregis
offert.
Porro
non
tantum
homines
necis
potestatem
in
se
habere
negat
nisi
quatenus
permiserit,
sed
a
qualibet
vi
necessitatis
se
eximit.
Alia
nostri
ratio
quibus
propter
peccata
imposita
est
moriendi
necessitas.
Natus
quidem
est
et
Christus
ipse
mortalis
homo,
sed
haec
voluntaria
submissio
fuit,
non
servitus
aliunde
iniuncta.
Munire
ergo
discipulos
suos
voluit
Christus,
ne
ipsum
paulo
post
ad
mortem
rapi
videntes
frangerentur
animis,
ac
si
oppressus
esset
ab
hostibus,
sed
mira
Dei
providentia
fieri
agnoscerent,
ut
mortem
pro
grege
redimendo
obiret.
Et
huic
doctrinae
perpetua
inest
utilitas,
quod
ideo
mors
Christi
piaculum
sit
pro
peccatis
nostris,
quia
voluntarium
fuit
sacrificium,
iuxta
iliud
Pauli:
Obedientia
unius
iusti
facti
sunt
multi
(Rom.
5,
19).
Haec
verba,
pono
eam
a
me
ipso,
bifariam
exponi
possunt,
vel
quod
se
vita
exuat
Christus,
manens
ipse
integer,
ac
si
quis
vestem
a
corpore
suo
deponeret,
vel
quod
suo
arbitrio
moriatur.
Hoc
mandatum.
Revocat
nos
ad
aeternum
patris
consilium,
ut
sciamus
tantam
illi
fuisse
curam
salutis
nostrae,
ut
filium
suum
unigenitum,
tantus
quantus
est,
nobis
dicaverit:
et
Christus
ipse
qui
in
mundum
venit,
ut
patri
se
obedientem
praeberet,
confirmat
se
non
alium
habere
in
omnibus
scopum
quam
ut
nobis
consulat.
19.
Dissidium
igitur
rursus
exstitit
inter
Iudaeos
propter
sermones
istos.
20.
Dicebant
autem
multi
ex
illis:
Daemonium
habet
ac
insanit:
quid
eum
auditis?
21.
Alii
dicebant:
Haec
verba
non
sunt
daemoniaci:
numquid
daemonium
potest
caecorum
oculos
aperire?
22.
Facta
sunt
autem
encaenia
Hierosolymis,
et
hiems
erat.
23.
Et
ambulabat
Iesus
in
templo
in
porticu
Salomonis.
24.
Circumdederunt
ergo
eum
Iudaei
ac
dixerunt
ei:
Quousque
animam
nostram
suspensam
tenes?
si
tu
es
Christus,
dic
nobis
libere.
25.
Respondit
eis
Iesus:
Dixi
vobis,
et
non
creditis:
opera
quae
ego
facio
in
nomine
patris
mei,
haec
testantur
de
me.
26.
Sed
vos
non
creditis,
quia
non
estis
ex
ovibus
meis,
quemadmodum
dicebam
vobis.
27.
Oves,
quae
meae
sunt,
vocem
meam
audiunt,
et
ego
cognosco
eas,
et
sequuntur
me.
28.
Et
ego
vitam
aeternam
do
eis
:
et
non
peribunt
in
aeternum,
nec
rapiet
eas
quisquam
e
manu
mea.
29.
Pater
meus,
qui
dedit
mihi,
maior
omnibus
est:
et
nemo
potest
rapere
e
manu
patris
mei.
30.
Ego
et
pater
unum
sumus.
19.
Dissidium
igitur.
Hic
fuit
fructus
concionis
Christi,
quod
aliquot
sibi
discipulos
acquisierit:
sed
16*
|