|
47:245
245
CAPUT
X.
246
medius
paries,
quem
Paulus
dirutum
fuisse
docet
(Ephes.
2,
14).
Ita
in
fidei
unitatem
Iudaeis
coniuncti
fuimus
quoad
substantiam.
Oaeremoniae
autem
abolitae
fuerunt,
ne
quid
obstaculi
esset,
quominus
illi
manum
nobis
porrigerent.
Et
fiet
unus
grex.
Hoc
est,
ut
in
corpus
unum
coalescant
omnes
Dei
filii:
sicuti
unam
fatemur
catholicam
ecclesiam,
et
unius
capitis
unum
esse
corpus
necesse
est.
Unus
Deus,
inquit
Paulus,
una
fides,
unum
baptisma.
Itaque
nos
unum
esse
oportet,
sicuti
in
unam
spem
vocati
sumus,
Ephes.
4,
4.
Quanquam
autein
in
diversa
stabula
videtur
hic
grex
distinctus,
communibus
tamen
septis
inclusi
sunt,
qui
passim
per
totum
orbem
sparsi
sunt
fideles,
quia
omnibus
idem
praedicatur
verbum,
eadem
in
usu
sunt
sacramenta,
idem
precandi
ordo,
et
quae
ad
fidei
professionem
requiruntur.
Observa
modum,
quo
grex
Dei
colligitur:
nempe
quum
unus
est
omnium
pastor
et
vox
eius
auditur.
Quae
verba
significant,
ubi
subest
uni
Christo
ecclesia,
eius
imperio
paret
doctrinaeque
auscultat,
tunc
demum
rite
compositum
esse
eius
statum.
Si
quid
tale
apud
se
nobis
papistae
ostendant,
fruantur
quo
tantopere
superbiunt
ecclesiae
titulo:
sin
vero
illic
silet
Christus,
pedibus
calcatur
eius
maiestas,
ludibrio
habentur
sacra
eius
instituta,
quid
aliud
est
eorum
unitas
quam
diabolica
conspiratio,
quae
omni
dissipatione
peior
est
ac
magis
exsecranda?
Proinde
meminerimus
semper
a
capite
sumendum
esse
exordium.
Unde
et
prophetae,
quum
ecclesiae
instaurationem
describunt,
semper
Davidem
regem
adiungunt
Deo,
ac
si
dicerent
neque
ecclesiam
esse,
ubi
non
regnat
Deus,
neque
exstare
regnum
Dei,
nisi
ubi
pastoris
honos
Christo
defertur.
17.
Propterea
me
Pater
diligit.
Est
quidem
alia
superior
causa
cur
pater
filium
diligat.
Neque
enim
frustra
vox
audita
fuit
e
coelo,
filium
esse
dilectum
in
quo
Dei
beneplacitum
residet.
Sed
quia
et
nostra
causa
factus
est
homo,
et
in
hunc
finem
eum
pater
complexus
est,
ut
nos
sibi
reconciliaret,
non
mirum
est
quod
se
ideo
diligi
affirmat,
quia
salutem
nostram
propria
vita
cariorem
habet.
Mira
vero
divinae
erga
nos
bonitatis
commendatio,
et
quae
nos
merito
in
admirationem
sui
totos
rapere
debeat,
quod
non
modo
amorem
unigenito
debitum
in
nos
usque
diffundit,
sed
ad
nos
veluti
ad
finalem
causam
refert.
Et
certe
nihil
opus
fuit
Christum
carnem
nostram
induere
in
qua
diligeretur,
nisi
ut
nos
redimendo
paternae
misericordiae
pignus
esset.
Ut
rursus
sumam
eam.
Quia
non
parvo
moerore
audita
Christi
mors
discipulos
afficere
poterat,
imo
etiam
graviter
concutere
eorum
fidem,
consolatur
eos
spe
resurrectionis
mox
futurae:
ac
si
diceret,
non
hac
lege
se
moriturum
ut
absorbeatur
a
morte,
sed
ut
victor
mox
resurgat.
Et
nos
hodie
ita
Christi
mortem
reputare
convenit,
ut
simul
in
|