|
47:244
16.
Alias
oves
habeo.
Quanquam
nonnulli
ad
omnes
promiscue
hoc
referunt
tam
ex
Iudaeis
quam
ex
gentibus,
qui
nondum
erant
Christi
discipuli,
mihi
tamen
dubium
non
est
quin
ad
gentium
vocationem
respexerit.
Ovile
enim
appellat
veteris
populi
collectionem,
qua
a
reliquis
mundi
populis
diremptus
in
Dei
peculium
et
unum
corpus
coaluerat.
Sic
enim
Iudaeos
sibi
cooptaverat
Deus,
ut
ritus
et
caeremonias
velut
quaedam
septa
illis
circumdaret,
ne
incredulis
permixti
essent,
quanquam
ostium
stabuli
gratuitum
erat
vitae
aeternae
foedus
in
Christo
sancitum.
Ideo
alias
oves
vocat
quae
non
eiusdem
erant
notae,
sed
diversi
generis.
Summa
est,
pastorale
Christi
officium
Iudaeae
angulis
non
includi,
sed
longius
patere.
Verum
quidem
est
quod
hic
dicit
Augustinus,
sicut
intra
ecclesiam
multi
sunt
lupi,
ita
foris
multas
esse
oves
:
sed
praesenti
loco
non
per
omnia
convenit,
ubi
de
externa
ecclesiae
facie
agitur,
propterea
quod
gentes,
quae
ad
tempus
extraneae
erant,
postea
in
regnum
Dei
simul
cum
Iudaeis
ascitae
sunt.
Quadrare
tamen
hac
in
parte
fateor,
quod
oves
nominat
Christus
incredulos,
qui
nihil
minus
quam
oves
in
se
aestimari
poterant.
Nec
vero
tantum
hoc
nomine
quales
futuri
sint
docet,
quin
potius
ad
arcanam
patris
electionem
hoc
refert,
quia
iam
oves
sumus
Deo,
antequam
ipsum
sentiamus
nobis
esse
pastorem:
quemadmodum
alibi
dicimur
fuisse
inimici
quo
tempore
nos
amabat
(Rom.
5,
10):
qua
ratione
etiam
Paulus
dicit
nos
prius
a
Deo
fuisse
cognitos
quam
illum
cognosceremus,
Galat.
4,
9.
Illas
etiam
oportet.
Significat
ratam
fore
electionem
Dei,
ut
nihil
pereat
quod
salvum
esse
velit.
Nam
arcanum
Dei
consilium,
quo
ordinati
sunt
ad
vitam
homines,
tandem
suo
tempore
patefacit
vocatio:
et
quidem
efficax,
dum
sibi
spiritu
in
filios
regenerat,
qui
prius
ex
carne
et
sanguine
geniti
erant.
Quaeritur
tamen
quomodo
adducti
fuerint
gentiles
ut
Iudaeis
aggregarentur:
neque
enim
Iudaeos
foedus,
quod
cum
patribus
Deus
pepigerat,
abiicere
oportuit,
ut
Christo
nomen
darent,
nec
rursum
gentes
legis
iugum
subire
oportuit,
ut
in
Christum
insiti
Iudaeis
associarentur.
Hic
tenenda
est
distinctio
inter
foederis
substantiam
et
externas
accessiones.
Nam
aliter
in
Christi
fidem
concedere
non
poterant
gentes
quam
aeternum
illud
foedus
amplexando,
in
quo
fundata
erat
mundi
salus.
Hoc
modo
impleta
fuerunt
vaticinia:
Loquentur
alienigenae
lingua
Canaan
(Ies.
19,
18).
Item:
Apprehendent
septem
ex
gentibus
pallium
unius
Iudaei,
ac
dicent:
Ambulabimus
vobiscum
(Sach.
8,
23).
Item
:
Venient
ex
longinquis
partibus
et
adscendent
in
montem
Sion,
Ideo
etiam
multarum
gentium
pater
Abraham
fuit
dictus,
quia
ab
oriente
et
occidente
venturi
erant,
qui
cum
eo
accumberent
in
regno
Dei
(Matth.
8,
l
l
)
.
Quantum
autem
ad
caeremonias
attinet,
ille
est
|