|
15:244
Coetibus
atque
inter
veteris
spectacula
templi,
Dum
Solymae
stabant,
dum
magni
foederis
arca
Perfugium
populi,
dum
caesis
ara
iuvencis
Insperso
linitur
coetu
plaudente
cruore,
Dum
veterum
mediis
late
micat
insula
sacris
Pontificum
gemmis
auroque
ac
veste
nitentum.
Altera
spiritibus
tantum
coeloque
renatis
Nota
viris,
non
illa
oculis
adeunda
caducis,
Non
templis
alte
exstructis,
non
ordine
pompae,
Nec
circumfusae
media
inter
murmura
turbae.
Ergo,
seu
pietas
vobis
seu
Christus
imago
est
Certa
Dei,
faciesque
Deo
gratissima
natis
Flagitio
abstinuisse
manus
animumque
decebat,
Te
magis,
accensis
quam
fratrem
immittere
flammis.
At
vigileis
vos
forte
duces
movere
piorum
Damna,
et
Christicolum
saepe
immedicabile
vulnus.
Illatum
poterat
medicari
cuspide
certa
Divinus
gladius6)
quo
solo
exscinditur
error:
Non
carcer,
non
flamma
vorans,
non
caedibus
ultor.
Sed
si
venturis
stiinxerunt
pectora
damniia
Vestra
metus,
libuit
que
atram
ne
serperet
hydram
Hercules
cohibere
manu
atque
involvere
flammis,
(Factum
horrendum,
ingens,
atrox
dirumque
piaclum!)
Debuerat
vestro
studium,
non
multa7)
timori
Fratrisve
exitium
trepidis
succurrere
rebus.
Nam
quo
iudicio,
qua
crimina
lege
futura
Multari
potuere
patres
sontesque
vocari,
Qui
nondum
peperere
malum
clademque
tulere
?
At
scripto
in*
coetus
labem
effusisque
libellis
Intuleras,
Servete,
pios:
conatibus
ardens
Ira
virum
tantis
rapidusve
quid
obstitit
ignis
?
Invaluit8)
mentesque
pias
tenet
impius
error.
Scripta
vigent,
doctique
probant,
cupidaque
teruntur
Germanumque
Italumque
manu,
ac
defenditur
error,
Peioresque
orti
vestris
ex
ignibus
ignes.
Irrita
consilii
spes
tanti,
atque
irritus
irae
Conatus,
voti
fuit
irrita
gloria
vestri,
Tam
certo
reprobante
Deo
crudelia
facta
Successu
indignasqae
animis
coelefetibus
iras.
I
nunc
emissis,
Calvine,
tuere
libellis
Convictumque
nefas
vanosque
in
luce
furores!
Iudiciis
patuere
Dei
sensuque
piorum.
Namque
vides
periisse
hominem
erroremque
relictum,
Atque
omnes
late
contagia
serpere
terras.
Disce
igitur
servare
homines
et
tollere
captis
Errorem
ex
animis:
mutari
saepe
relictos
Posse
homines,
nunquam
mutari
posse
manentem
Quem
saepe
errorem
impietas
comitatur
euntem
Non
studium
sed
fata
ferunt,
Calvine,
salutem
Ex
Christo
ante
aevum
delectis
gentibus
apta:
Ergo
parcendum
est
homini,
Pauloque
fides
est.
Contigerit
decreta
salus
vertentibus
annis,
Mutato
ac
Satanae
laqueis
fortasse
soluto.
At
fratrem
in
flammas
te
coniecisse
negabis;
Ignotum
dices
ustum
Christoque
rebellem,
Expertemque
Dei,
nostri
quoque
dedecus
aevi,
Cuius
ab
infami
studio
devolvitur
in
nos
Haud
meritos
immane
nefas
et
labis
origo.
6)
Hebr.
4,
12.
1)
In
margine
adscriptum
legitur:
poena,
quae
emendatio
est
sed
exegesis
et
quidem
iusta
(mulcta).
S)
Perperam
in
margine
ex
coniectura:
Si
invi
Poeta
affirmat
Serveti
errorem
vel
igne
non
sepultum
sed
usque
defendi,
|