|
47:243
243
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
244
eorum
rabiem
mitiget.
Quod
si
commune
periculum
est
magisque
timendum,
ne
fugere
credatur
pastor,
non
consulendi
voluntate,
sed
timore
moriendi,
nullo
id
modo
licere
contendit,
quia
fugae
exemplum
magis
nocebit
quam
in
posterum
prodesse
queat
eius
vita.
Legat
qui
volet
epistolam
ad
Honoratum
episcopum
centesimam
octogesimam.
Secundum
hanc
rationem
Cypriano
fugere
licuit,
qui
mortem
adeo
non
horrebat,
ut
oblatam
vitam
perfida
negatione
redimere
fortiter
abnuerit.
Solum
hoc
tenendum
est,
ut
gregem
suum
pastor
adeoque
singulas
oves
vitae
suae
praeferat.
Cuius
propriae
non
sunt
oves.
Videtur
hic
Christus
omnes
sine
exceptione
praeter
se
unum
facere
mercenarios.
Nam
quum
ipse
unus
sit
pastor,
nemini
nostrum
fas
est,
oves
quas
pascit
suas
vocare.
Sed
meminerimus,
qui
Christi
spiritu
aguntur,
eos
proprium
sibi
ducere
quod
capitis
est:
neque
id
ut
sibi
potestatem
usurpent,
sed
ut
fideliter
servent
quod
sibi
commissum
est.
Nam
qui
vere
Christo
coniunctus
est,
nunquam
alienum
a
se
ducet
quod
illi
tam
earum
fuit.
Id
est
quod
postea
dicit:
13.
Mercenarium
fugere,
quia
ovium
curam
non
habet,
ac
si
diceret,
gregis
dissipatione
non
tangi,
quia
nihil
ad
se
pertinere
putat.
Nam
qui
mercedem
spectat,
non
gregem,
utcunque
in
tranquillo
ecclesiae
statu
fallat,
tandem
ubi
cominus
certandum
fuerit,
perfidiae
suae
documentum
edet.
14.
Et
cognosco
oves
meas.
Priore
membro
suum
erga
nos
amorem
rursus
commendat:
cognitio
enim
ex
amore
nascitur
et
curam
secum
trahit:
simul
tamen
significat
susque
deque
sibi
esse
omnes,
qui
evangelio
non
obtemperant,
quemadmodum
secundo
/
membro
repetit,
et
confirmat
quod
prius
dixerat,
se
vicissim
ab
ovibus
agnosci.
15.
Sicut
cognoscit
me
pater.
Nihil
attinet
ac
ne
expedit
quidem
in
spinosas
illas
speculationes
ingredi,
quomodo
suam
sapientiam
pater
cognoscat,
quia
Christus
simpliciter,
quatenus
vinculum
est
nostrae
cum
Deo
coniunctionis,
se
inter
illum
et
nos
medium
statuit:
ac
si
diceret,
non
magis
fieri
posse
ut
nostri
obliviscatur
quam
ut
pater
eum
reiiciat
vel
negligat.
Interea
mutuum
a
nobis
officium
exigit,
quia
sicuti
ad
nos
tuendos
confert
quidquid
a
patre
accepit
facultatis,
ita
vult
nos
habere
obsequentes
et
sibi
addictos,
quemadmodum
totus
ipse
est
patris,
et
omnia
ad
ipsum
refert.
16.
Et
alias
oves
habeo,
quae
non
sunt
ex
hoc
ovili:
illas
etiam
me
oportet
adducere,
et
vocem
meam
audient,
et
fiet
unum
ovile,
unus
pastor.
17.
Propterea
me
pater
diligit,
quia
ego
pono
animam
meam,
ut
rursus
sumam
eam.
18.
Nemo
tollit
eam
a
me,
sed
ego
pono
eam
a
me
ipso.
Potestatem
habeo
ponendi
eam,
et
potestatem
habeo
iterum
sumendi
eam:
hoc
mandatum
accepi
a
patre
meo.
|