15:243  243  EPISTOLAE  2017.2018    ferat  haec  vates?  Quis  non  incommoda  cernat  In  coetus  casura  pios  Christique  clienteis?J  Heu  cladem  miseri  tandem  cognoscite  vates:  Poeniteat  facti,  nec  inanis  gloria  vestrum  Pectus  agat  pulsans  tumidoque  superbia  fastu.  Quid  vestros  iactare  sinus  laetosque  recessus,  *Quo  libet  Ausonia  fratres  traxisse  relicta,  Ut  vestro  in  coetu  facies  divina  videri  Possit  ab  his,  toto  quam  quaerere  pectore  debent?  Ista  Dei  facies,  errantem  exurere  flammis,  Qui  Christum  natum  que  Dei,  Christique  parentem  Esse  Deum  mediis  vel  credat  in  ignibus,  et  se  Christo  animamque  suam  sublato  ad  sidera  vultu  Commendet  fidelis  veniamque  errantibus  oret?  Ausonio  prohibete  nefas  crudeliaque  ausa  Orbe,  pii  fratres,  dirisque  absi  tite  coeptis:  Errantem  non  igne,  piis  sed  vincite  curis.  Praestat  in  Ausonia  timide  consistere  terra,  Quam  tacitis  spectare  oculis  immania  facta,  Quae  nisi  forte  probet,  digitum  nisi  tollat  in  auras  Advena,  mox  socium  sceleris  vox  una  pntabit,  Includetque  atris  abreptum  protinus  umbris  Carcer,  ut  hinc  nunquam  nisi  vel  mutata  recantent  Ora  malum,  vel  dicta  tuens,  censente  senatu  Missus  in  tixsilium  concessa  tristis  ab  ora  Exeat,  ut  sancti  coetum  turbator  et  altae  Pacis,  ut  e  multis  unus  quos  unda  refusa  Nominat,  invisum  genus  ac  toto  orbe  reiectum.  Saevit  iem  indignamque  piis  coetu  que  fideli,  Christus  ubi  caput  esbe  velit  Dominusque  videri,  Quo  nihil  est  toto  clementius  orbe  nihilque  Mitius,  extremo  pro  aliis  qui  occumbere  fato  Maluerit,  saevosque  animo  sentire  labores  Unus,  et  innocuo  nostras  in  corpore  poenas  Perferre  immeritus,  tristeisque  in  pectore  curas,  Quam  vel  cuiquam  aliquid  meritoque  inferre  periclis  Aut  famam  vexare  malis  aut  corpora  vindex  Criminibus,  totisque  invisum  reddere  terris,  Et  quocunque  pedem  ferat  et  quacunque  moretur  Sede,  animi  metuentem  opponere  mille  periclis.  Has  curas  coetusque  pios  coetumque  magistros  Aethereis  gestare  animis,  hanc  pectore  mentem  Tum  decuit  trepidis  tanto  in  discrimine  terris.  Hoc  vultu  poterat  facies  divina  videri  In  nobis,  his  vera  notis,  hoc  picta  colore.  Ecquid  enim  vos  saepe  iuvant  Christique  Deique  Auditae  voces  et  inania  murmura  templis?  Quid  vobis  tam  coena  frequens?  Quid  profuit  unda  Fusa  semel  capiti  deductaque  nomina  Christo,  Christicolum  si  nullus  amor,  si  nulla  piorum  Gratia  flagitio,  pietas  si  nulla  repressit?  Non  voces,  non  signa,  licet  castissima,  sanctos  Instituunt  Christo  coetus  populumque  placentem,  Sed  virtus  complexa  animum  moresque  refingens  Viribus  indubitata  suis  haerensque  medullis,  Quae  vitiis  adversa  pios  erumpat  in  actus,  Qua  vigeat  recti  studium,  qua  gratia  fratrum,  Qua  patris  aetherei  Christique  exempla  sequamur?  Quo  casus  miserum,  quo  nos  fortuna  vocarit:  Huius  enim  corpus  sumus,  illius  altera  proles.  Non  pulchra  pietas  specie  nec  imagine  constat,  Officiis  sed  nixa  suis  assurgit  Olympo,  Unde  Dei  veros  vultus  atque  induit  ora  Ausoniis  quaerenda  piis  optandaque  passim  Christicolum  in  medio,  vati  iam  credite,  coetu*  Namque  Dei  geminae  facies,  quarum  altera  priscis  Cognita  temporibus,  sacrisque  assueta  videri