|
30:242
esse
scripturae
sacrae
vocem,
et
non
inanem
titulum,
quum
Deus
exercituum
nominatur,
et
non
temere
a
Davide
prolatam
istam
esse
sententiam,
bellum
esse
Domini.
Quare
ne
dubitemus
quin
Deus
auxilium
ferat
nobis
opportuno
tempore,
non
tantum
adversus
Groliathum
quempiam,
sed
etiam
speremus
eum
quidquid
nobis
adversabitur
debellaturum
et
destructurum,
etsi
potentia
invicta
videatur.
Quemadmodum
hic
videmus
Philistaeos
numerosissimum
exercitum
habuisse,
et
omnibus
ad
bellum
necessariis
instructissimos
fuisse:
quin
etiam
saepe
de
populo
iudaico
victoriam
antea
reportasse,
et
tamen
momento
factos
debiliores,
et
caesos
fugatosque,
ac
magna
internecione
deletos
fuisse.
David
ergo
sententiam
illam
protulit,
non
tantum
ad
praesens
bellum,
sed
etiam
ad
universam
omnium
saeculorum
ecclesiam
pertinentem.
Sic
solet
Deus
eos
qui
iam
morti
erant
destinati,
et
quos
undique
pavor
circumdabat,
liberare,
et
tempestates
omnes
adversus
suos
coortas
sedare
et
dissipare:
quo
fiat
eius
potentia
et
virtus
nobis
conspectior,
qua
freti
non
dubitemus
quin
omnes
adversum
nos
insurgentes
hostes
compescat,
eorumque
consilia
et
conatus
frangat.
Ac
licet
illi
solo
adspectu
nos
antea
propter
infinitam
multitudinem
et
vires
terrerent,
et
ipsis
resistendi
nullae
vires
esse
nobis
viderentur,
ne
tamen
animum
despondeamus,
neque
pavore
deficiamus
:
sed
potius
novas
in
Domino
vires
accipiamus:
certo
persuasi
Deum
nobis
adfuturum,
et
in
angustiis
opportuno
tempore
auxilium
daturum,
et
non
solum
quae
ad
hanc
vitam
spectant,
sed
etiam
quae
ad
aeternam
salutem,
praestiturum
:
hostium
denique
vires
fracturum,
et
victoriam
de
ipsis
daturum.
Ac
proinde
licet
ipse
diabolus
adversum
nos
caput
cum
suis
satellitibus
efferat,
fore
tamen
ut
eum
Deus
conterat,
et
in
ipsam
inferorum
abyssum
detrudat.
Fractis
vero
nostrorum
hostium
viribus,
meminerimus
deberi
a
nobis
gratiarum
actionem
Deo,
quod
ad
nos
conservandos
hostium
capita
fregerit,
et
magna
internecione
deleverit.
Contra
vero
nisi
Deo
exhibeamus
illum
honorem,
ut
fiduciam
in
illo
nostrae
salutis
eius
freti
promissionibus
collocemus,
profecto
nihil
repetitae
preces
nos
iuverint,
quandoquidem
externo
potius
ritu
quam
animo
sincero
illum
invocaverimus:
ubi
enim
est
diffidentia,
ibi
non
est
sincerus
cultus,
et
potius
Deus
irritatur
quam
advocatur.
Unde
igitur
plerumque
accidit,
ut
non
solum
omnibus
humanis
praesidiis
destituamur,
sed
etiam
Deum
ipsum
pro
auxiliatore
adversarium
habeamus,
et
nos
in
hostium
manus
tradat,
nisi
quod
diffidentia
nos
dubios
et
animi
fluctuantes
facit,
et
pro
veris
precibus
inanes
tantum
demurmurationes
profert,
quibus
divinae
bonitatis
contemptores
deprehendantur?
Vera
autem
fides
eam
in
nobis
audaciam
generat
verbo
Dei
in
nobis
genitam,
quae
16
|