47:241  241  CAPUT  X.  242  pastoris  nomen  quum  ad  homines  transfertur  subalternum  est,  ut  dicunt,  et  Christus  ita  honorem  suum  cum  ministris  communicat,  ut  tam  ipsorum  quam  gregis  totius  unicus  tamen  maneat  pastor.  Nunc  quum  dicit  se  venisse  ut  vitam  habeant  oves,  significat  eos  tantum  luporum  et  furum  rapinis  esse  expositos,  qui  sub  eius  pedo  se  non  continent:  et  quo  plus  addat  fiduciae,  quicunque  ab  eo  non  deficiunt,  in  illis  vitam  assiduo  profectu  augeri  et  confirmari  praedicat.  Et  certe  prout  quisque  in  fide  progreditur,  eo  propius  ad  vitae  plenitudinem  accedit,  quia  in  eo  crescit  spiritus,  qui  vita  est.  l  l  .  Ego  sum  pastor  bonus:  pastor  bonus  animam  suam  ponit  pro  ovibus.  12.  Mercenarius  autem,  et  qui  pastor  non  est,  cuius  propriae  non  sunt  oves,  videt  lupum  venientem,  et  relinquit  oves,  et  fugit,  et  lupus  rapit  eas,  et  dissipat  oves.  13.  Mercenarius  autem  fugit,  quia  mercenarius  est,  et  non  est  Uli  cura  de  ovibus.  14.  Ego  sum  pastor  bonus,  et  cognosco  oves  meas,  et  cognoscor  a  meis.  15.  Sicut  cognoscit  me  pater,  et  ego  cognosco  patrem,  et  animam  meam  pono  pro  ovibus.  l  l  .  Pastor  bonus  animam  suam.  Ex  singulari  amoris  affectu,  quo  oves  prosequitur,  quam  vere  se  illis  pastorem  exhibeat  ostendit,  quia  de  earum  salute  usque  adeo  est  sollicitus,  ut  ne  propriae  quidem  vitae  parcat:  unde  sequitur,  plus  quam  ingratos  esse  et  centies  dignos  qui  pereant,  et  ad  omne  noxae  genus  sint  expositi,  qui  tatn  benigni  et  amabilis  pastoris  custodiam  respuunt.  Porro  verissimum  est  quod  Augustinus  monet,  proponi  hic  quid  in  ecclesiae  regimine  expetendum,  quid  fugiendum,  et  quid  tolerandum  sit.  Nihil  magis  optabile  quam  ut  a  probis  et  studiosis  pastoribus  regatur  ecclesia.  Se  unum  esse  bonum  pastorem  profitetur  Christus,  qui  per  se  imprimis,  et  deinde  per  sua  instrumenta  ecclesiam  sanam  et  incolumem  praestat.  Quoties  ergo  res  bene  sunt  compositae,  et  praesunt  homines  idonei,  illic  Christus  re  ipsa  pastorem  agit.  Sed  multi  sunt  lupi  et  fures,  qui  pastorum  larva  tecti  ecclesiam  scelerate  dissipant.  Tales,  quocunque  nomine  glorientur,  fugiendos  esse  Christus  denuntiat.  Mercenariis  si  purgari  posset  ecclesia,  melius  res  haberet,  sed  quia  hoc  modo  fidelium  suorum  patientiam  Dominus  exercet,  simul  etiam  illo  singulari  beneficio  indigni  sumus,  ut  Christus  in  sinceris  pastoribus  nobis  appareat:  tolerandi  sunt,  utcunque  non  probentur  ac  merito  etiam  displiceant.  Mercenarios  intellige,  qui  doctrinam  puram  retinent,  et  qui  per  occasionem,  ut  Paulus  (Phil.  1,  15)  loquitur,  potius  quam  recto  zelo  veritatem  annuntiant.  Tales,  etsi  non  Christo  fideliter  serviant,  audiendi  sunt.  Nam  sicuti  Pharisaeos  audiri  voluit  Christus,  quia  super  cathedram  Calvini  opera.  Vol.  XLVII.