|
6:239
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
in
excutienda
nobis
hac
defensione,
quando
tota
nostra
doctrina
ad
hoc
unum
composita
sit,
ut
omnem
prorsus
pietatem
aboleat,
ut
omnem
religionem
eximat
e
mentibus
hominum,
quod
meris
fucis,
technis
ac
imposturis
agamus,
improbo
scripturae
abusu,
audacia
atque
impudentia
singulari,
mendaciis,
conviciis,
improborum
conspiratione,
seditionibus,
plusquam
paganica
vivendi
licentia.
Et
quid
non?
De
priore
calumnia
postea
suo
loco
videbitur.
Quantum
ad
actionem
pertinet,
a
mendaciis
Pighii
ad
rem
ipsam
provoco.
De
amarulentia
tantum
hoc
verbum
dicam,
non
nisi
in
eos
esse
effusam,
quibus
ipsum
Dei
verbum
odor
est
mortis
in
mortem:
deinde
non
posse
nimiam
iudicari,
si
quis
rerum
indignitatem
reputet,
quae
eam
extorsit.
Porro
doctrinam
ab
eorum
vita
aestimari,
qui
ea
abutuntur,
nimis
iniquum
est.
Quanquam
si
de
nobis
et
adversariis
iudicium
fieri
ex
vita
placeat,
hanc
legem
minime
recusamus.
Qualescunque
enim
simus,
gloriari
tamen
nobis
meliori
iure
licet,
[pag.
9]
quam
optandum
foret,
aliam
esse
nostram
vitam,
quam
omnium
Romanensium,
qui
regnum
Antichristi
hodie
sustinent.
Proinde
non
vereor,
si
quis
nostram
et
illorum
vitam
penitus
inspiciat,
et
ita
inter
se
conferat,
quin
nos
saltem
timere
Deum,
illos
prorsus
contemnere
et
ipsum
et
eius
legem,
evidenter
cernat.
Quod
negotium
nos
difficilius
moliri
dicit
quam
olim
apostoli
fecerint,
si
in
alium
sensum
acciperet,
non
prorsus
a
vero
aberraret.
Nam
si
quis
temporis
illius
statum
prudenter
consideret,
quo
exortus
est
Lutherus,
eum
alias
fere
omnes
difficultates
habuisse
cum
apostolis
communes
videbit:
una
vero
in
re
iniquiorem
ac
duriorem
fuisse
eius
conditionem
quam
illorum,
quod
nullum
erat
tunc
in
mundo
regnum,
nullus
principatus,
cui
illi
bellum
indicerent:
hic
autem
emergere
nullo
modo
poterat,
nisi
eius
imperii
ruina
et
interitu,
quod
non
modo
omnium
potentissimum
erat,
sed
reliqua
omnia
quasi
sibi
obnoxia
tenebat.
Hanc
difficultatem
nunc
quoque
sustinemus.
Satis
scitur,
quantum
valeat
pontifex
tum
armorum
potentia,
tum
foederum
auxiliis,
tum
pecuniis,
tum
ipsa
nominis
reverentia.
Deinde,
quantum
praesidii
et
roboris
habeat
in
hac
immensa
sua1)
colluvie,
quae
ubique
terrarum
sparsa
est:
cardinalium
dico,
episcoporum
et
sacerdotum.
Atqui
omnes
uno
animo,
quoniam
non
aliter
salvos
se
fore
vident,
nisi
profligata
nostra
doctrina,
ad
eam
opprimendam,
non
secus
ac
si
pro
aris
et
focis,
imo
pro
suis
ipsorum
capitibus
pugnarent,
opes
omnes
suas
viresque
conferunt.
Dicerem
hac
quoque
molestia
nos
prae
apostolis
laborare,
quod
luctandum
nobis
est
cum
fallaci
ecclesiae
larva,
et
cum
fucata
impietate,
quae
sub
ipso
Dei
nomine
delitescit,
nisi
haec
arena
similiter
complures
ex
prophe-
1)
sua,
om.
ed.
Bezae
1576
et
seqq.
|