|
47:239
239
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
240
ianuam,
qua
relicta
qui
parietes
fodiunt,
vel
rimas
perforant,
fures
esse.
Non
audierunt
eos
oves.
Clarius
nunc
confirmat
quod
obscurius
iam
dixerat
sub
allegoriae
figura,
non
fuisse
scilicet
ex
ecclesia
Dei,
qui
extra
viam
ab
impostoribus
abducti
sunt.
Hoc
ideo
primum
dicitur
ne,
quum
magnam
errantium
turbam
cernimus,
eorum
exemplo
nobis
perire
libeat:
deinde
ne
titubemus,
quum
impostoribus
ad
plurimos
fallendos
Deus
habenas
laxat.
Neque
enim
haec
levis
est
consolatio,
vel
tenuis
fiduciae
materia,
quum
scimus
inter
multiplices
insultus
et
insidias
luporum
et
latronum
Christum
semper
fido
praesidio
tutatum
esse
suas
oves,
ne
qua
ab
eo
descisceret.
Sed
hic
exoritur
quaestio,
quando
quis
incipiat
ex
grege
Christi
esse.
Multos
enim
videmus
magna
vitae
parte
palantes
errare
per
deserta,
qui
tandem
ad
Christi
ovile
aggregantur.
Respondeo,
nomen
ovium
hic
duobus
modis
sumi.
Quum
posthac
dicet
Christus,
se
alias
adhuc
habere
oves,
omnes
Dei
electos
comprehendit,
qui
tunc
nihil
habebant
ovium
simile.
Nunc
oves
intelligit
iam
pastoris
nota
signatas.
Natura
certe
nihil
minus
quam
oves
sumus,
quin
potius
omnes
nascimur
ursi
et
leones,
donec
spiritus
Christi
nos
cicuret
et
ex
feris
ac
indomitis
bestiis
mansuetas
pecudes
formet.
Ita
secundum
arcanam
Dei
electionem
in
eius
corde
iam
oves
sumus
nondum
adhuc
nati:
vocatione,
qua
nos
in
ovile
suum
colligit,
oves
in
nobis
esse
incipimus.
Iam
qui
in
ordinem
fidelium
vocati
sunt,
eos
magis
tenaciter
sibi
haerere
affirmat
Christus,
quam
ut
vagi
et
instabiles
circumferantur
qualibet
novae
doctrinae
aura.
Si
quis
excipiat,
posse
interdum
etiam
qui
se
Christo
addixerant
errare,
idque
frequenti
experientia
probari,
nec
frustra
has
partes
apud
Ezechielem
(34,
12)
bono
pastori
tribui,
ut
dispersas
oves
congreget:
fateor
equidem
non
raro
hoc
accidere,
ut
qui
fidei
domestici
fuerant
ad
tempus
alienentur,
sed
non
pugnat
hoc
cum
Christi
sententia,
quia
quatenus
errant
quodammodo
oves
esse
desinunt.
Hoc
simpliciter
vult
Christus,
omnes
Dei
electos,
etiamsi
innumeris
erroribus
tentati
fuerint,
in
purae
fidei
obedientia
retentos
esse,
ne
Satanae
eiusque
ministris
in
praedam
forent
expositi.
Hoc
autem
non
minus
admirabile
est
opus
Dei,
quum
oves
paulisper
evagatas
iterum
colligit,
quam
si
in
ovili
perpetuo
clausae
manerent.
Istud
quidem
semper
et
sine
exceptione
verum
est,
non
esse
nostros
qui
a
nobis
exeunt:
sed
qui
ex
nobis
sunt,
manere
usque
in
finem
nobiscum
(1.
Io.
2,
19).
Caeterum
hic
locus
summum
pudorem
merito
incutere
nobis
debet.
Primum
quod
ad
pastoris
nostri
vocem
tam
male
sumus
assueti,
ut
vix
eam
pauci
frigide
auscultent;
deinde
quod
ad
eum
sequendum
tam
desides
ac
pigri
simus.
De
bonis
loquor
vel
qui
saltem
sunt
tolerabiles:
|