[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:239  239  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  240  ianuam,  qua  relicta  qui  parietes  fodiunt,  vel  rimas  perforant,  fures  esse.  Non  audierunt  eos  oves.  Clarius  nunc  confirmat  quod  obscurius  iam  dixerat  sub  allegoriae  figura,  non  fuisse  scilicet  ex  ecclesia  Dei,  qui  extra  viam  ab  impostoribus  abducti  sunt.  Hoc  ideo  primum  dicitur  ne,  quum  magnam  errantium  turbam  cernimus,  eorum  exemplo  nobis  perire  libeat:  deinde  ne  titubemus,  quum  impostoribus  ad  plurimos  fallendos  Deus  habenas  laxat.  Neque  enim  haec  levis  est  consolatio,  vel  tenuis  fiduciae  materia,  quum  scimus  inter  multiplices  insultus  et  insidias  luporum  et  latronum  Christum  semper  fido  praesidio  tutatum  esse  suas  oves,  ne  qua  ab  eo  descisceret.  Sed  hic  exoritur  quaestio,  quando  quis  incipiat  ex  grege  Christi  esse.  Multos  enim  videmus  magna  vitae  parte  palantes  errare  per  deserta,  qui  tandem  ad  Christi  ovile  aggregantur.  Respondeo,  nomen  ovium  hic  duobus  modis  sumi.  Quum  posthac  dicet  Christus,  se  alias  adhuc  habere  oves,  omnes  Dei  electos  comprehendit,  qui  tunc  nihil  habebant  ovium  simile.  Nunc  oves  intelligit  iam  pastoris  nota  signatas.  Natura  certe  nihil  minus  quam  oves  sumus,  quin  potius  omnes  nascimur  ursi  et  leones,  donec  spiritus  Christi  nos  cicuret  et  ex  feris  ac  indomitis  bestiis  mansuetas  pecudes  formet.  Ita  secundum  arcanam  Dei  electionem  in  eius  corde  iam  oves  sumus  nondum  adhuc  nati:  vocatione,  qua  nos  in  ovile  suum  colligit,  oves  in  nobis  esse  incipimus.  Iam  qui  in  ordinem  fidelium  vocati  sunt,  eos  magis  tenaciter  sibi  haerere  affirmat  Christus,  quam  ut  vagi  et  instabiles  circumferantur  qualibet  novae  doctrinae  aura.  Si  quis  excipiat,  posse  interdum  etiam  qui  se  Christo  addixerant  errare,  idque  frequenti  experientia  probari,  nec  frustra  has  partes  apud  Ezechielem  (34,  12)  bono  pastori  tribui,  ut  dispersas  oves  congreget:  fateor  equidem  non  raro  hoc  accidere,  ut  qui  fidei  domestici  fuerant  ad  tempus  alienentur,  sed  non  pugnat  hoc  cum  Christi  sententia,  quia  quatenus  errant  quodammodo  oves  esse  desinunt.  Hoc  simpliciter  vult  Christus,  omnes  Dei  electos,  etiamsi  innumeris  erroribus  tentati  fuerint,  in  purae  fidei  obedientia  retentos  esse,  ne  Satanae  eiusque  ministris  in  praedam  forent  expositi.  Hoc  autem  non  minus  admirabile  est  opus  Dei,  quum  oves  paulisper  evagatas  iterum  colligit,  quam  si  in  ovili  perpetuo  clausae  manerent.  Istud  quidem  semper  et  sine  exceptione  verum  est,  non  esse  nostros  qui  a  nobis  exeunt:  sed  qui  ex  nobis  sunt,  manere  usque  in  finem  nobiscum  (1.  Io.  2,  19).  Caeterum  hic  locus  summum  pudorem  merito  incutere  nobis  debet.  Primum  quod  ad  pastoris  nostri  vocem  tam  male  sumus  assueti,  ut  vix  eam  pauci  frigide  auscultent;  deinde  quod  ad  eum  sequendum  tam  desides  ac  pigri  simus.  De  bonis  loquor  vel  qui  saltem  sunt  tolerabiles:   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci