|
30:239
239
HOMILIA
LXIV.
240
trahendi
occasionem
iude
accipiant
Nam
fere
fit
ut
qui
equis,
curribus,
armis
instructissimi
sunt,
inde
efferantur,
et
vana
quadam
arrogantia
turgeant:
et
contra,
qui
iisdem
carent,
metu
trepident:
Deique
potentiae
et
auxilii
non
recordentur.
Idcirco
dicit
Deus
sibi
ista
displicere.
Itaque
carnalibus
et
temporalibus
omnibus
praesidiis
opponuntur,
primum
timor
Dei
et
reverentia,
quae
ipsius
maiestati
debetur:
deinde
spes,
quae
duo
coniungi
necesse
est.
Nam
scimus
hypocritas
abuti
solitos
Dei
nomine
et
evangelii,
et
palam
quidem
verbis
praedicare,
verbo
Dei
dandum
pondus
et
autoritatem
ut
solum
emineat,
et
ita
testari
nos
non
posse
in
Deo
fiduciam
collocare,
nisi
nos
ipsi
subiicere
didicerimus,
et
veram
obedientiam
reddere:
sed
tamen
multos
esse
infideles,
qui
Dei
timorem
simulabunt,
qui
nihilominus
neque
ipsum
ament,
neque
colere
velint:
verum
eius
summam
et
tremendam
iustitiam
horreant.
Illi
igitur
solam
externam
obedientiae
speciem
prae
se
ferunt,
intus
rebellionem
foventes.
Quamobrem
sciamus
duo
illa
quae
diximus
coniungenda,
timorem
et
spem
seu
amorem.
Nam
timere
Deum
tam
boni
quam
mali
iubentur,
ut
monet
propheta
in
Psalmis.
Doctrinam
igitur
istam
meditemur,
Domini
esse
bellum:
quam
ob
causam
propheta
Psalmo
33
dicit
equum
esse
mendacem
ad
salutem
:
et
regem
non
servari
multitudine
copiarum,
neque
potentem
multitudine
virium
:
sed
oculum
Iehovae
attendere
ad
timentes
sui.
Hoc
impletum
videmus
in
Goliatho
:
neque
dubium
quin
David
hoc
perpetuum
testimonium
in
ecclesia
esse
voluerit,
et
saepe
in
memoriam
populi
revocarit,
quod
semel
Deus
per
ipsum
effecerat.
Quare
haec
verba
saepe
inculcanda,
non
in
multitudine
virium
servari
potentes,
quoniam
potentiae
Dei
temporalia
praesidia
solent
opponere:
quae
quidem
sane
Deus
hominibus
dedit
et
illorum
usum
permisit,
sed
ita
tamen
ne
virtuti
et
potentiae
ipsius
praeferantur
:
quandoquidem
Deus,
suos
servaturus,
non
pendet
ab
istis
mediis,
neque
alligatur
istis
rebus
corruptibilibus,
quibus
homines
propter
infirmitatem
opus
habent:
cui
sua
ipsius
virtus
sufficit.
Nullum
itaque
subsidium
humanum
Deus
ad
suos
iuvandos
requirit,
et
nihil
ipsi
deest
ad
virtutem
suam
hominibus
manifestandam.
Sane
si
hanc
doctrinam
animis
inseulpserimus,
in
omnem
vitam
sufficiet,
et
tutissimum
erit
adversus
quaslibet
tentationes
remedium.
Nam
si
in
ipsius
tutelam
confugerint
us,
certo
persuasi
erimus
nos
licet
omnibus
praesidiis
vacuos
et
destitutos,
satis
tamen
ipsius
umbra
tutos
esse,
quae
sola
plus
valeat
quam
mille
propugnacula
ad
hostes
a
nobis
propulsandos,
licet
armis,
equis,
munitionibus,
militum
ingenti
numero
munitissimos
et
instructissimos,
et
ad
quorum
aspectum
horrere
mundus
deberet,
quod
suis
viribus
videantur
posse
universum
mundum
evertere:
sed
si
Dei
favorem
ex-
|