|
47:237
237
CAPUT
X.
238
grege,
qui
se
uni
Christo
addicunt.
Caeterum
hoc
totum
ad
doctrinam
refertur.
Nam
quum
in
Christo
absconditi
sint
omnes
sapientiae
et
scientiae
thesauri
(Col.
2,
3),
qui
inde
alio
deflectit,
neque
viam
tenet,
neque
per
ostium
ingreditur.
Nunc
quisquis
monitorem
Christum
non
adspernabitur,
facile
se
ab
ea
dubitatione
expediet,
quae
tam
multos
perplexos
tenet,
quaenam
sit
ecclesia,
et
quinam
sint
pastorum
loco
audiendi.
Nam
si
nos
a
Christo
abducere
tentant,
qui
pastores
vocantur,
fugiendi
sunt
Christi
iussu
non
secus
ac
lupi
vel
fures.
Nec
cum
alio
grege
ineunda
vel
colenda
societas,
quam
qui
in
pura
evangelii
fide
conspirat.
Hac
ratione
hortatur
Christus
suos
discipulos,
ut
se
ab
incredula
totius
gentis
multitudine
separent,
ne
impiis
sacerdotibus
regendos
se
permittant,
nec
sibi
fucum
ex
vanis
et
ventosis
nominibus
fieri
sinant.
3.
Huic
ostiarius
aperit.
Si
cui
Deum
intelligere
libeat,
non
repugno:
imo
videtur
hic
Christus
consulto
Dei
iudicium
falsae
hominum
opinioni
opponere
in
approbandis
pastoribus,
ac
si
diceret:
Aliis
quidem
plerumque
mundus
applaudit,
eosque
libenter
honore
prosequitur:
sed
Deus,
penes
quem
imperium
est,
non
alios
agnoscit
ac
probat
quam
qui
oves
hac
via
ducunt.
Quod
nomine
oves
dicit
vocari,
ad
mutuum
fidei
consensum
refero:
quia
uno
Dei
spiritu
inter
se
coniuncti
sunt
discipulus
et
doctor,
ut
praeeat
hic,
sequatur
ille.
Quod
quidam
privatam
notitiam
exprimi
putant,
quam
de
singulis
ovibus
habere
debeat
pastor,
an
satis
firmum
sit
nescio.
4.
Quia
noverunt
vocem
eius.
Tametsi
hic
de
ministris
loquitur,
non
tam
ipsos
tamen
quam
Deum
per
ipsos
loquentem
vult
audiri.
Tenenda
enim
est
quam
posuit
exceptio,
quod
solus
fidelis
sit
ecclesiae
pastor,
qui
sub
Christi
ductu
et
auspiciis
oves
regit.
Notanda
autem
ratio
est
cur
dicantur
oves
sequi:
quia
scilicet
pastores
a
lupis
discernere
noverunt
ipsa
voce.
Hic
est
spiritus
discretionis,
quo
electi
Dei
veritatem
a
falsis
hominum
figmentis
diiudicant.
Ergo
in
Christi
ovibus
praecedit
veri
notitia,
deinde
accedit
serium
obsequendi
studium,
ut
non
modo
intelligant
quid
verum
sit,
sed
ex
cordis
affectu
recipiant.
Nec
tantum
in
eo
commendat
obedientiam
fidei,
quod
oves
ad
pastoris
vocem
placide
conveniunt,
sed
etiam
quod
extraneis
vocibus
non
auscultant,
nec
dissipantur
quum
quis
eas
inclamat.
6.
Hanc
similitudinem.
En
cur
sapientiae
iactantia
elati
Christi
lucem
respuerent:
nam
in
re
non
adeo
obscura
sunt
plus
quam
hebetes.
In
his
verbis
non
intellexerunt
quaenam
essent
ete,
varia
est
apud
Graecos
lectio:
quidam
codices
habent
ad
verbum,
non
intellexerunt
quae
loquebatur.
Altera
quam
sequutus
sum
plenior
est,
tametsi
eodem
redit
sensus.
Tertia
est,
quod
non
agnoverint
esse
Dei
|