|
30:236
aliam
notat
cognitionis
Dei
speciem,
ab
illa
de
qua
loquuti
sumus
longe
diversam.
Nam
caeci
increduli
veluti
palpando
cognoscunt:
sed
fideles
prout
a
Dei
spiritu
illuminantur:
ac
proinde
et
cognoscunt
et
persuasi
sunt,
non
confusa
aliqua
scientia,
sed
certo
spiritus
testimonio,
Deum
esse
potentem
ad
suos
protegendum,
et
in
summis
difficultatibus
adiuvandum,
etsi
neque
gladios,
neque
lanceas,
neque
alia
humana
praesidia
adhibeat.
Quamobrem
Deum
cognoscamus
non
confuse,
sed
ex
illo
speciali
privilegio
quod
nobis
largitur,
quando
sese
in
verbo
patefacit,
et
suam
gratiam
per
spiritum
in
nobis
obsignat.
Nam
etsi
virtus
ipsius
universum
mundum
pertingit
qua
sese
omnibus
patefacit,
imo
sine
extraordinaria
ulla
vel
miraculosa
potentia,
sol,
luna,
stellae
et
omnia
istiusmodi
opera
admiranda
suis
effectibus
satis
superque
praedicant
Dei
potentiam
immensam,
quemadmodum
et
D.
Paulus
ait,
Deum
non
reliquisse
se
sine
testimonio,
quum
coelum
et
terram
creavit,
et
naturae
ordinem
conservat,
ac
proinde
homines
quantumvis
caecos
ex
istis
posse
veluti
palpando
sentire
Deum
nobis
praesentem,
eiusque
virtutem
a
coelis
in
ista
inferiora
pertingere,
et
in
nobis
ipsis
efficacem
esse,
quod
in
ea
simus,
moveamur
et
vivamus;
quibus
etiam
adiice
miracula
et
memorabilia
facta
quibus
sese
clare
patefacit,
ut
omnes
commoveri
et
stupere
illa
oporteat,
multi
tamen
obstupescunt
et
ista
non
animadvertunt,
Deumque
ex
illis
ut
oportet
cognoscere
non
discunt.
Nos
igitur
alia
quadam
ratione
Deum
cognoscere
discamus.
Quaenam
vero
tandem
ista
est?
Nempe,
ut
nos
ipsos
diligenter
intueamur
et
exploremus,
ac
miseriam
in
quam
demersi
sumus
agnoscamus,
et
in
quam
subinde,
nisi
Deus
retineret,
delaberemur:
deinde
beneficia
quae
ab
ipso
accepimus
uni
illi
accepta
feramus,
nostramque
in
ipso
fiduciam
omnem
collocemus,
et
in
ipsius
timore
ambulemus,
eumque
sincere
ex
verbi
praescripto
colamus:
quandoquidem
ipsius
sumus,
vitamque
et
quidquid
habemus
uni
ipsi
debemus.
En
qua
ratione
certissima
et
non
dubia
Deus
cognoscendus
est,
quam
increduli
non
habent:
qua
fit
ut
altas
in
nobis
radices
agat
Dei
timor,
et
sponte
ad
Dei
obsequium
nos
componat:
eamque
in
nobis
de
ipso
fiduciam
generet
ut
ab
ipso
in
difficultatibus
auxilium,
et
tandem
etiam
aeternam
salutem
exspectemus:
gratiasque
immortales
de
omnibus
acceptis
ab
ipso
beneficiis
agamus.
Hanc
igitur
ob
causam
dixit
David:
Et
omnis
haec
ecclesia
noverit^
quia
non
in
gladio
nec
in
hasta
salvat
Dominus:
quum
antea
Goliathum
alloquens
dixisset,
ut
sciat
omnis
terra
quia
est
Deus
in
Israel,
quod
illa
cognitio
propria
sit
ecclesiae
Dei
:
haec
omnibus
incredulis
etiam
communis.
Inde
itaque
discamus
veram
Dei
notitiam
habere,
et
in
illa
omne
nostrum
studium
adhibere,
ut
par
est,
et
prout
ipse
Deus
|