|
47:235
235
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
236
fieri,
si
in
caecorum
ordinem
cogerentur:
et
simul
fastuosum
gratiae
Christi
contemptum
una
cum
ludibrio
prae
se
fert,
ac
si
dicerent:
Tu
igitur
sine
probro
nostro
inclarescere
non
potes:
hoccine
ferendum
est,
ut
tibi
honorem
ex
contumelia
nostra
acquiras?
Quod
autem
caecis
novam
lucem
promittis,
abi
hinc
et
facesse
cum
tuo
beneficio:
neque
enim
hac
mercede
illuminari
abs
te
volumus,
ut
obtineas
nos
hactenus
fuisse
caecos.
Hinc
perspicimus
superbam
et
virulentam
semper
esse
hypocrisin.
Superbiae
est,
quod
se
ipsis
contenti
sibi
quidquam
adimi
nolunt,
virulentiae,
quod
ostenso
morbo
tanquam
graviter
laesi
exasperantur
et
cum
Christo
expostulant.
Hinc
Christi
et
gratiae
quam
offert
contemptus.
Emphasis
est
in
particula
etiam:
quia
significant,
quamvis
reliqui
omnes
caeci
sint,
indignum
tamen
esse
ut
ipsi
in
communi
ordine
censeantur.
Vitium
eis
qui
supra
alios
eminent
nimis
familiare,
ut
fastu
ebrii
propemodum
se
obliviscantur
esse
homines.
Si
caeci
essetis.
Duplex
his
verbis
potest
inesse
sensus,
vel
quod
ignorantia
sublevaret
aliqua
ex
parte
eorum
culpam,
nisi
plane
convicti
cum
veritate
data
opera
pugnarent,
vel
quod
medicabilis
in
ipsis
esset
ignorantiae
morbus,
si
modo
eum
agnoscerent.
Priorem
sententiam
confirmant
Christi
verba,
quae
habebimus
capite
decimoquinto:
Si
non
venissem
et
loquutus
fuissem
eis,
peccatum
non
haberent,
ete.
Sed
quia
hic
in
contextu
sequitur,
quod
se
videre
dicant,
ut
inter
se
respondeant
antitheta,
videtur
hoc
melius
congruere,
si
exponas
caecum
esse,
qui
propriae
caecitatis
conscius
remedium
morbo
quaerit.
Hoc
modo
summa
erit,
si
agnosceretis
malum
vestrum,
non
esset
prorsus
incurabile:
nunc
autem
quia
vos
putatis
sanos,
manetis
desperati.
Quum
peccatum
eos
non
habere
dicit
qui
caeci
sunt,
non
ita
excusat
ignorantiam,
quasi
innoxia
et
extra
culpae
reatum
esset,
tantum
significat
promptum
esse
morbo
remedium,
ubi
serio
sentitur:
quia
dum
caecus
ad
liberationem
adspirat,
Deus
ad
ferendam
opem
paratus
est.
Insanabiles
autem
sunt,
qui
in
malis
suis
stupidi
gratiam
Dei
spernunt.
CAPUT
X.
1.
Amen,
amen
dico
vobis,
qui
non
ingreditur
per
ostium
in
stabulum
ovium,
sed
adscendit
aliunde,
ille
fur
est
et
latro.
2.
Qui
autem
ingreditur
per
ostium,
pastor
est
ovium.
3.
Huic
ostiarius
aperit,
et
oves
vocem
eius
audiunt:
et
proprias
oves
vocat
nomine
et
educit
eas.
4.
Et
quum
proprias
oves
emiserit,
ante
eas
vadit,
et
oves
eum
sequuntur:
quia
noverunt
vocem
eius.
5.
Alienum
nero
non
sequuntur,
sed
fugiunt
ab
eo:
quia
non
noverunt
alienorum
|