|
30:235
235
HOMILIA
LXIV.
236
recipiendos,
neque
respecturum
quales
simus
quidve
promeriti,
sed
misericordia
sua
nos
amplexaturum.
Nae
si
testimonium
illud
conscientia
nobis
dictaverit,
certi
erimus
non
tantum
ad
vitam
aeternam,
servatorem
nostrum
fore:
sed
etiam
in
vita
praesenti
adiutorem,
et
in
summis
angustiis
et
difficultatibus
liberatorem.
Porro
quum
dicit
David
ut
sciat
omnis
terra
quia
est
Deus
in
Israel,
non
inde
sequitur
incredulos
posse
ad
veram
Dei
cognitionem
venire,
et
specialem
curam
quam
de
Israelitis
gerit
agnoscere:
sed
perinde
est
ac
si
David
diceret,
ipsos
ethnicos
et
profanos
propria
conscientia
teste
convictum
iri,
Dei
virtute
sola
populum
illum
qui
prostratus
iacebat
liberatum.
Nam
increduli
semper
caecutiunt:
sola
fides
luce
spirituali
illustratur.
Deo
itaque
potentiam
suam
exserente,
terreni
et
increduli
homines
obstupefacti
caecutiunt,
quemadmodum
et
apud
Isaiam
dicitur:
Improbum
nunquam
Dei
gloriam
cognoscere.
Verum
enimvero
vel
qui
maxime
caecutiunt
Dei
manum
experiri
et
sentire
coguntur,
atque
idcirco
obstupescere
et
horrere.
Hinc
illae
in
sacris
usitatae
loquendi
phrases,
Dei
contemptores
cogi
ipsum
adorare
et
ipsi
mentiri,
et
aliae
similes,
quibus
non
quidem
ad
Deum
confugere
dicuntur
improbi,
neque
ab
ipsius
verbo
pendere,
neque
etiam
de
acceptis
ab
ipso
beneficiis
gratias
agere,
(licet
aliquando
quos
vult
Deus
ad
se
convertat,
sed
reprobi
Deo
licet
fulminante,
coelumque
terramque
concutiente,
et
montes
altissimos
commovente,
nunquam
emendantur
neque
convertuntur,
quin
potius
magis
ac
magis
indurantur)
sed
vel
inviti
agnoscere
Dei
manum
et
opus.
Deus
itaque
sic
operatur
ut
in
admirationem
omnes
rapiat,
et
improbi
homines,
et
maxime
contumaces,
et
arrogantiae
pleni
cogantur
istis
operibus
affici,
et
vel
inviti
fateri
divinum
istud
non
humanum
opus
esse.
Sed
non
sine
blasphemia,
nam
aiunt:
Aut
Deus
aut
diabolus
effecit.
Improbos
igitur
homines
videmus
Dei
quidem
cognitiore
affici,
velint
nolint,
quum
virtus
ipsius
in
ipsorum
oculos
incurrit:
verum
tamen
Dei
gloriae
pro
viribus
reluctari.
De
tali
cognitione
et
scientia
loqui
Davidem
hoc
loco
certum
est,
quum
ait
universam
terram
cognituram
Deum
esse
in
Israele,
id
est
improbos
et
incredulos
homines,
Dei
virtutem
invictam
non
confitentes,
legemque
ipsius
et
cultum
in
Israele
praescriptum
contemnentes,
sensuros
tamen
Israelem
non
viribus
humanis,
non
armis,
non
aliis
praesidiis,
sed
sola
Dei
virtute
servatum:
et
prostrato
tam
miraculosa
victoria
Goliatho
cognituros
reliquam
hostium
stragem
esse
a
Domino.
Quae
deinceps
verba
sequuntur,
alium
sensum
habent:
Et
noverit
universa
ecclesia
haec,
quia
non
in
gladio^
nec
in
hasta
salvat
Dominus,
Ecclesiam
quum
dicit
populum
Israelis
intelligit,
ac
proinde
|