[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:233  233  CAPUT  IX.  234  agnosci,  ut  ab  isto  fidei  principio  in  pleniorem  deinde  sui  notitiam  eum  adduceret.  38.  Et  adoravit  eum.  Quaeri  potest  an  divinum  Christo  honorem  exhibuerit.  Verbum  quo  utitur  evangelista  nihil  aliud  significat  quam  genuflexione  vel  aliis  signis  cultum  et  venerationem  testari.  Mihi  certe  probabile  est  hic  rarum  aliquid  et  insolitum  notari:  nempe  quod  caecus  longe  plus  Christo  honoris  quam  homini  vel  prophetae  detulerit.  Nec  tamen  eousque  tunc  profecisse  puto,  ut  Christum  sciret  Deum  in  carne  manifestatum.  Quid  ergo  sibi  vult  adoratio?  Quum  persuasus  esset  caecus  Iesum  esse  Dei  filium,  quasi  in  mentis  excessum  admiratione  raptus,  coram  eo  se  prostravit.  39.  In  iudicium  veni.  Iudicii  nomen  hoc  loco  pro  poena,  quae  impiis  et  Dei  contemptoribus  infligitur,  simpliciter  accipi  non  potest,  quia  ad  illuminationis  gratiam  extenditur.  Iudicium  ergo  vocat  Christus,  quod  res  confusas  et  dissipatas  in  legitimum  ordinem  restituit:  significat  tamen  hoc  admirabili  Dei  consilio  fieri,  et  praeter  communem  hominum  sensum.  Et  sane  nihil  minus  consentaneum  iudicat  humana  ratio  quam  a  luce  mundi  excaecari  eos  qui  vident.  Est  igitur  hoc  unum  ex  arcanis  Dei  iudiciis,  quibus  hominum  superbiam  deiicit.  Porro  notandum  est,  caecitatem  cuius  hic  fit  mentio  non  tam  a  Christo,  quam  ab  hominum  vitio  esse.  Neque  enim  sua  natura  quemquam  proprie  excaecat:  sed  quum  reprobi  nihil  quam  eius  lucem  exstinguere  cupiant,  oculos  mentis,  quos  habent  malitia  et  pravitate  infectos,  oblata  luce  perstringi  necesse  est.  In  summa,  quum  Christus  suapte  natura  lux  sit  mundi,  hoc  accidentale  est,  quod  eius  adventu  quidam  caeci  fiunt.  Quaeri  tamen  rursum  potest,  quum  omnes  ad  unum  passim  damnentur  caecitatis,  quinam  sint  isti  videntes.  Respondeo,  id  per  concessionem  ironice  dictum  esse,  quia  increduli,  quum  oculis  capti  sint,  se  tamen  valde  acutos  ac  perspicaces  putant,  atque  hac  fiducia  elati  Deum  audire  non  dignantur:  et  extra  Christum  praeclaram  speciem  habet  carnis  sapientia,  quia  mundus  quid  sit  vere  sapere  non  apprehendit.  Videre  ergo  eos  dicit  Christus,  qui  sub  stulta  sapientiae  fiducia  se  et  alios  fallentes  proprio  sensu  feruntur,  vanasque  suas  imaginationes  pro  sapientia  habent.  Tales,  simul  atque  apparet  Christus  in  evangelii  sui  splendore,  caeci  fiunt:  non  modo  quia  detegitur  quae  prius  in  tenebris  infidelitatis  latebat  eorum  stultitia,  sed  quia,  iusta  Dei  vindicta  in  altiores  tenebras  demersi,  exiguum  illud  nescio  quid  lucis  quod  illis  erat  residuum  amittunt.  Caeci  quidem  nascimur  omnes,  sed  tamen  in  corruptae  vitiosaeque  naturae  tenebris  aliquae  adhuc  scintillae  emicant,  ut  differant  homines  a  brutis  pecudibus.  Nunc  si  quis  superba  sensus  sui  confidentia  inflatus  subiicere  se  Deo  recuset,  vide-   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci