|
47:233
233
CAPUT
IX.
234
agnosci,
ut
ab
isto
fidei
principio
in
pleniorem
deinde
sui
notitiam
eum
adduceret.
38.
Et
adoravit
eum.
Quaeri
potest
an
divinum
Christo
honorem
exhibuerit.
Verbum
quo
utitur
evangelista
nihil
aliud
significat
quam
genuflexione
vel
aliis
signis
cultum
et
venerationem
testari.
Mihi
certe
probabile
est
hic
rarum
aliquid
et
insolitum
notari:
nempe
quod
caecus
longe
plus
Christo
honoris
quam
homini
vel
prophetae
detulerit.
Nec
tamen
eousque
tunc
profecisse
puto,
ut
Christum
sciret
Deum
in
carne
manifestatum.
Quid
ergo
sibi
vult
adoratio?
Quum
persuasus
esset
caecus
Iesum
esse
Dei
filium,
quasi
in
mentis
excessum
admiratione
raptus,
coram
eo
se
prostravit.
39.
In
iudicium
veni.
Iudicii
nomen
hoc
loco
pro
poena,
quae
impiis
et
Dei
contemptoribus
infligitur,
simpliciter
accipi
non
potest,
quia
ad
illuminationis
gratiam
extenditur.
Iudicium
ergo
vocat
Christus,
quod
res
confusas
et
dissipatas
in
legitimum
ordinem
restituit:
significat
tamen
hoc
admirabili
Dei
consilio
fieri,
et
praeter
communem
hominum
sensum.
Et
sane
nihil
minus
consentaneum
iudicat
humana
ratio
quam
a
luce
mundi
excaecari
eos
qui
vident.
Est
igitur
hoc
unum
ex
arcanis
Dei
iudiciis,
quibus
hominum
superbiam
deiicit.
Porro
notandum
est,
caecitatem
cuius
hic
fit
mentio
non
tam
a
Christo,
quam
ab
hominum
vitio
esse.
Neque
enim
sua
natura
quemquam
proprie
excaecat:
sed
quum
reprobi
nihil
quam
eius
lucem
exstinguere
cupiant,
oculos
mentis,
quos
habent
malitia
et
pravitate
infectos,
oblata
luce
perstringi
necesse
est.
In
summa,
quum
Christus
suapte
natura
lux
sit
mundi,
hoc
accidentale
est,
quod
eius
adventu
quidam
caeci
fiunt.
Quaeri
tamen
rursum
potest,
quum
omnes
ad
unum
passim
damnentur
caecitatis,
quinam
sint
isti
videntes.
Respondeo,
id
per
concessionem
ironice
dictum
esse,
quia
increduli,
quum
oculis
capti
sint,
se
tamen
valde
acutos
ac
perspicaces
putant,
atque
hac
fiducia
elati
Deum
audire
non
dignantur:
et
extra
Christum
praeclaram
speciem
habet
carnis
sapientia,
quia
mundus
quid
sit
vere
sapere
non
apprehendit.
Videre
ergo
eos
dicit
Christus,
qui
sub
stulta
sapientiae
fiducia
se
et
alios
fallentes
proprio
sensu
feruntur,
vanasque
suas
imaginationes
pro
sapientia
habent.
Tales,
simul
atque
apparet
Christus
in
evangelii
sui
splendore,
caeci
fiunt:
non
modo
quia
detegitur
quae
prius
in
tenebris
infidelitatis
latebat
eorum
stultitia,
sed
quia,
iusta
Dei
vindicta
in
altiores
tenebras
demersi,
exiguum
illud
nescio
quid
lucis
quod
illis
erat
residuum
amittunt.
Caeci
quidem
nascimur
omnes,
sed
tamen
in
corruptae
vitiosaeque
naturae
tenebris
aliquae
adhuc
scintillae
emicant,
ut
differant
homines
a
brutis
pecudibus.
Nunc
si
quis
superba
sensus
sui
confidentia
inflatus
subiicere
se
Deo
recuset,
vide-
|