47:231  231  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  232  34.  Responderunt  et  dixerunt  ei:  Tu  in  peccatis  natus  es  totus,  et  tu  nos  doces  ?  Et  eiecerunt  eum  foras.  35.  Audivit  Iesus,  quod  eiecissent  eum  foras,  et  quum  invenisset  eum,  dixit  ei:  Credis  tu  in  filium  Dei?  36.  Respondit  ille,  et  dixit:  Quis  est,  Domine,  vJt  credam  in  eum?  37.  Dixit  autem  ei  Iesus:  Et  vidisti  eum  :  et  qui  loquitur  tecum,  ille  est  38.  Dixit  autem:  Credo,  Domine:  et  adoravit  eum.  39.  Tunc  dixit  Iesus:  In  iudicium  ego  veni  in  hunc  mundum:  ut,  qui  non  vident,  videant,  et  qui  vident,  caeci  fiant  40.  Haec  audierunt  quidam  ex  Pharisaeis  qui  erant  cum  illo  et  dixerunt  ei:  Numquid  et  nos  caeci  sumus.  41.  Dixit  illis  Iesus:  Si  caeci  essetis,  non  haberetis  peccatum:  nunc  autem  dicitis:  Videmus:  peccatum  igitur  vestrum  manet  34.  In  peccatis  natus  es.  Non  dubito  quin  ad  eius  caecitatem  alluserint:  sicuti  superbis  hominibus  mos  est,  miseros  et  calamitosos  vexare.  Ergo  perinde  illi  insultant,  ac  si  ab  utero  matris  cum  scelerum  suorum  nota  prodiisset.  Nam  passim  scribarum  animis  insidebat  haec  persuasio,  quod  animae  una  vita  defunctae  in  nova  corpora  migrarent,  atque  illic  poenas  penderent  priorum  scelerum.  Inde  constituunt  isti  eum,  qui  caecus  natus  est,  iam  tunc  peccatis  delibutum  fuisse  ac  foedatum.  Haec  praepostera  censura  nobis  documento  esse  debet,  sedulo  cavendum  esse,  ne  semper  Dei  flagellis  cuiusque  peccata  metiamur.  Habet  enim,  ut  prius  visum  est,  Dominus  varios  fines,  cur  aerumnas  hominibus  infligat.  Praeterquam  vero  quod  isti  hypocritae  misero  homini  insultant,  simul  contumeliose  respuunt  quamlibet  sanctas  et  probas  eius  admonitiones:  ut  hoc  plus  quam  commune  est,  ne  quis  ab  eo  se  doceri  sustineat  quem  contemnit.  Porro  quum  semper  audiendus  sit  Deus,  per  quoscunque  tandem  nobis  loquatur,  discamus  neminem  contemnere,  ut  Deus  nos  semper  dociles  ac  mansuetos  reperiat,  etiamsi  contemptissimo  et  nihili  homine  ad  nos  docendum  utatur.  Nulla  enim  est  deterior  pestis  quam  quum  aures  fastus  nobis  obstruit,  ne  audire  dignemur  qui  utiliter  nos  monent.  Et  Deus  saepe  consulto  viles  et  abiectos  eligit  ad  nos  docendos  et  monendos,  quo  altitudinem  nostram  subigat.  Eiecerunt  eum  foras.  Quanquam  fieri  potest  ut  impetu  facto  eum  extra  templum  eiecerint,  mihi  tamen  videtur  alius  esse  evangelistae  sensus,  quod  eum  excommunicaverint,  atque  ita  fuerit  eiectio  iuris  specie  obtecta.  Et  hoc  contextui  melius  quadrat:  quia  si  per  contumeliam  tantum  eiectus  fuisset,  non  erat  hoc  tanti  momenti,  ut  fama  ad  Christum  perveniret.  Nunc  quod  Christus  audivit,  inde  coniicio  rem  quasi  seriam  solenni  ritu  ab  illis  actam  esse.  Caeterum  hoc  exemplo  docemur  quam  frivola  sint  pi  minime  timenda  hostium  Christi  anathemata.  Si  ab  eo  coetu  eiicimur,  in  quo  regnat  Christus,