|
47:230
pulus,
quin
a
lege
Mosis
deficeret.
Ac
diserte
haec
duo
tanquam
inter
se
pugnantia
opponunt.
Caeterum
hic
in
speciem
pulcherrimus
est
color,
quod
discedere
a
Mosis
doctrina
metuunt.
Est
enim
haec
vera
pietatis
regula,
audiendos
esse
prophetas,
per
quos
loquutum
esse
Deum
certo
constat:
ne
quibuslibet
hominum
doctrinis
circumferatur
fides.
Ab
hoc
vero
principio
deducunt,
quam
habent
de
lege
Mosis
certitudinem,
sed
mentiuntur
Mosis
se
esse
discipulos,
qui
a
legis
fine
adversi
sunt.
Ita
hypocritae
Deum
lacerare
solent,
quum
volunt
eius
nomen
obtendere.
Si
Christus
anima
legis
est,
ut
Paulus
(Rom.
10,
4)
docet,
quid
erit
lex
ab
ipso
separata
nisi
corpus
mortuum?
Hoc
exemplo
docemur,
non
vere
audiri
Deum,
nisi
quum
attentus
est
auditor
ad
eius
vocem,
ut
percipiat
quidnam
sibi
velit
ac
loquatur.
Quum
dicunt
se
nescire
unde
sit
Christus,
hoc
ad
patriam
vel
locum
natalem
non
refertur,
sed
ad
munus
propheticum.
Causantur
enim
se
nullam
habere
vocationis
eius
notitiam,
ut
eum
tanquam
a
Deo
profectum
recipiant.
30.
Certe
in
hoc
mirum
est.
Oblique
perstringit
eos,
quod
tam
insigni
miraculo
nihil
commoti
Christi
vocationem
sibi
esse
ignotam
fingant,
ac
si
diceret,
minime
esse
consentaneum
ut
tale
divinae
virtutis
specimen
pro
nihilo
ducatur,
ac
Christi
vocatio
sic
probata
et
testata
nihil
tamen
fidei
apud
eos
obtineat.
Et
quo
magis
eorum
socordiam
urgeat
vel
malitiam,
miraculi
excellentiam
ex
eo
amplificat,
quod
ab
ultima
hominum
memoria
nunquam
fando
auditum
sit,
tale
quidquam
fuisse
ab
homine
factum.
Unde
sequitur,
malignos
esse
atque
ingratos,
qui
ad
conspicuum
Dei
opus
ultro
connivent.
Colligit
ergo
a
Deo
esse
missum,
qui
tanta
spiritus
Dei
potentia
instructus
est
ad
comparandam
sibi
ac
doctrinae
suae
fidem.
31.
Scimus
autem
quod
peccatores.
Falluntur
qui
caecum
ex
vulgi
opinione
sic
loquutum
esse
putant.
Nam
peccator,
hic
quoque
ut
paulo
ante,
impium
et
sceleratum
significat.
Est
autem
haec
perpetua
scripturae
doctrina,
quod
Deus
non
exaudiat
nisi
a
quibus
vere
et
sincero
corde
vocatur.
Nam
quum
sola
fides
ianuam
nobis
ad
Deum
aperiat,
certum
est
impios
omnes
ab
accessu
eius
arceri:
imo
testatur
se
abominari
eorum
preces,
sicut
ad
eorum
sacrificia
nauseat.
Singulari
enim
privilegio
filios
ad
se
invitat,
et
solus
est
spiritus
adoptionis,
qui
in
cordibus
nostris
clamat
Abba
pater.
In
summa,
nemo
ad
Deum
orandum
rite
est
comparatus,
nisi
qui
cor
fide
purgatum
habet.
Impii
vero
sicuti
in
suis
precibus
sacrum
Dei
nomen
profanant,
ita
potius
huius
sacrilegii
poenas
dare
merentur
quam
ut
quidquam
in
salutem
impetrent.
Ideo
non
male
ratiocinatur
caecus,
Christum
a
Deo
profectum
esse,
quem
suis
votis
ita
propitium
habet.
15*
|