30:23  23  HOMILIA  XLVI.  24  mur  non  quaerere  effugia,  quum  Dei  verbo  reprehendimur,  ne  malum  malo  cumulemus.  Quin  etiam  cavendum  summopere  ne  specie  illa  excusationum  decipiamur:  quandoquidem  solent  nomines  speciosis  coloribus  tegere  et  fucare,  quae  ex  arbitrii  sui  sensu  et  propria  voluntate  faciunt  contra  Dei  voluntatem.  Nam  exempli  gratia,  nonne  papisticae  illae  superstitiones  et  illusiones,  quas  Dei  cultum  vocant,  speciosis  sapientiae  rationibus  fulciuntur?  Sane  Paulus  ita  loquitur,  quum  suo  iam  tempore  quaedam  imaginariae  superstitiones  in  Dei  cultum  inveherentur,  aliis  legales  caeremonias  retinentibus  abstinendo  a  cibis  lege  Dei  prohibitis,  aliis  vero  hos  et  illos  ritus  ex  suo  sensu  fingentibus,  quae  omnia  dicit  habere  speciem  sapientiae  et  humilitatis.  Nam  qui  his  vel  illis  rebus  abstinebant,  totidem  modis  carnem  suam  domare  videbantur.  Atque  haec  est  hodie  papistarum  doctrina,  quadragesimale  illud  ieiunium  laudantium,  tanquam  necessarium  ad  carnem  domandam  et  coercendam  remedium.  Quasi  vero  domandae  carnis  ratio  sit  discrimen  illud  carnium  et  piscium,  et  religio  abstinendi  a  carnis  suillae  frustulo,  facta  interim  potestate  ventriculi  et  abdominis  aliis  delicatioribus  cibis  ad  nauseam  usque  replendi,  in  quibus  omnibus  hominum  praeceptis  magnam  sapientiam  ostentant.  Sed  Paulus  fideles  admonet  de  istis,  ut  discant  hominum  inventiones  fugere,  quod  inanes  et  irritae  sint,  et  in  fumos  abeant.  Itaque  licet  hominum  iudicio  Saul  prudenter  fecisse  dici  possit,  quum  sacrificium  fecit  Deum  consulturus,  et  in  rebus  angustis  invocaturus:  tamen  contrarium  apparet  ex  prophetae  Samuelis  responso,  quum  Oei  nomine  et  autoritate  Saulem  sic  alloquitur:  Stulte  egisti.  Quamobrem  cognoscamus  quidquid  sine  Dei  mandato  nobis  placet,  non  modo  stultitiam  fore  coram  Deo,  sed  etiam  abominationem,  ut  dicit  Dominus  apud  Lucam,  quod  apud  homines  sublime  est,  abominationem  esse  in  conspectu  Dei.  Et  tamen  ea  est  hominum  vecordia,  tit  quidquid  animo  finxerint,  Deo  gratum  esse  debere  sibi  persuadeant.  Sed  quaeso,  quae  convenientia  est  inter  Deum  et  homines,  Deum,  inquam,  omnipotentem,  et  miseros  homunciones  in  terra  instar  lumbricorum  reptantes  ?  Ea  sane  quae  igni  cum  aqua.  Deus  enim  a  nobis  vehemens  studium  in  ipsius  cultu  postulat,  et  ut  sine  hypocrisi  et  simulatione  colamus  eum,  et  veneremur  ex  suae  voluntatis  praescripto.  Nos  vero  carnales  sumus  et  pleni  simulationis,  ut  ait  apostolus.  Deinde  ea  est  hominum  audacia  et  tam  stulta  arrogantia,  ut  in  ea  se  inferant  et  intrudant  quae  non  oportet.  An  ideo  vero  quod  temerarii  sumus  et  arrogantes  Deus  gratum  habebit  quidquid  illi  obtulerimus?  Sane  licet  totus  mundus  in  stultam  ham;  opinionem  nos  induxerit,  Deus  tamen  irritum  esse  conatum  nostrum  demonstrabit.  Istud