|
47:229
229
CAPUT
IX.
230
confessionem
exprimere
vult.
Monebant
autem
his
verbis,
non
levi
contumelia
Deum
affici,
si
quis
per
eius
nomen
falleret.
Et
certe
quoties
iurandum
est
nobis,
occurrere
debet
haec
praefatio,
ut
non
minus
pretiosa
nobis
sit
veritas
quam
Dei
gloria.
Id
si
fieret,
longe
alia
constaret
iuramenti
religio.
Nunc
quia
bona
pars
Deum
abnegari
non
cogitans,
quum
ad
mendacium
asserendum
invocatur
eius
nomen,
temere
et
contemptim
ad
iurandum
prosilit,
omnia
periuriis
referta
sunt.
Interea
videmus
ut
hypocritae,
etiamdum
maximam
Dei
reverentiam
obtendunt,
non
modo
fucum
faciant,
sed
impudenter
quoque
illudant:
simul
enim
addunt,
ut
in
sua
verba
impie
cum
manifesto
Dei
probro
caecus
iuret.
Ita
scilicet
scelerata
eorum
consilia
Deus
in
lucem
protrahit,
utcunque
variis
coloribus
inducere
et
fictitiis
umbris
tegere
conentur.
25.
An
peccator
sit,
nescio.
Videtur
caecus
ab
ingenuo
testimonio
nonnihil
metu
deflectere.
Neque
enim
credibile
est
de
Christo
ipsum
dubitasse,
ut
verba
sonant,
sed
ego
potius
ironice
loquutum
arbitror,
quo
ipsos
acrius
pungeret.
Confessus
paulo
ante
fuerat
prophetam:
quum
nihil
proficere
se
videret,
de
persona
iudicium
suspendens
rem
ipsam
proponit.
Ergo
ista
concessio
subsannatione
non
caret.
26.
Dixerunt
ergo
ei
rursum.
Quum
impios
videmus
tantopere
in
pravis
suis
actionibus
satagere,
pudeat
nos
torporis
nostri,
quod
tam
frigide
in
agendo
Christi
negotio
versamur.
Quum
autem
undique
calumniandi
materiam
venentur,
ut
miraculum
tenebris
involvant,
Dominus
eorum
conatus
praeclare
discutit
infracta
caeci
constantia:
neque
enim
tantum
in
sententia
perstat,
sed
libere
eos
et
severe
obiurgat,
quod
veritatem
satis
notam
et
compertam
subinde
quaerendo
obruere
studeant.
Perversum
etiam
Christi
odium
illis
exprobrat,
quum
dicit,
numquid
vultis
fieri
eius
discipuli?
Significat
enim,
quamvis
centies
convicti
fuerint,
maligno
hostilique
affectu
sic
esse
occupatos,
ut
nunquam
cessuri
sint.
Mira
sane
libertas,
quod
homo
contemptibilis
et
obscurus,
imo
propter
mendicitatem
fere
probrosus,
secure
omnium
sacerdotum
furorem
in
se
provocat.
Si
exigua
duntaxat
fidei
praeparatio,
quum
ad
pugnam
ventum
esset,
illi
tantum
dedit
fiduciae,
quid
excusationis
praetexent,
qui
extra
telorum
iactum
magni
evangelii
praecones
in
periculis
obmutescunt?
Porro
haec
quoque
interrogatio
est
ironica.
Significat
enim
malevolentia
eos
non
sincero
veri
studio
impelli,
ut
hanc
quaestionem
tam
sedulo
urgeant.
28.
Gonviciati
sunt
ergo
illi.
Probabile
est,
quaecunque
illis
convicia
furiosae
iracundiae
impetus
dictavit,
tumultuose
in
eum
coniecisse:
hoc
autem
unum
ex
multis
fuit,
quod
legis
apostatam
vocarunt.
Neque
enim
eorum
iudicio
Christi
poterat
esse
disci-
|