47:228  eiectionis  metus.  Caeterum  etsi  ritus  excommunicandi  tam  indigne  in  veteri  ecclesia  corruptus  fuerat,  Christus  tamen  adventu  suo  exstingui  noluit,  sed  restituit  suae  puritati,  ut  de  integro  apud  nos  vigeret.  Ita  hodie  quantumvis  foeda  in  papatu  grassetur  sanctae  huius  disciplinae  profanatio,  potius  ad  pristinam  suam  integritatem  summo  studio  a  nobis  revocanda  est  quam  ut  eam  aboleamus.  Nunquam  adeo  bene  res  in  mundo  compositae  sunt,  quin  sanctissimae  quaeque  Dei  leges  hominum  vitio  in  corruptelas  degenerent.  Nimium  profecto  licentiae  Satanae  daretur,  si  in  nihilum  redigere  posset  quidquid  adulterat.  Nullus  iam  baptismus  nobis  restaret,  nulla  coena,  nulla  denique  religio,  cuius  nullam  partem  a  suis  inquinamentis  reliquit  intactam.  24.  Vocarunt  ergo  secundo  hominem,  qui  caecus  fuerat,  ac  dixerunt  ei:  Da  gloriam  Deo:  nos  scimus\  quod  hic  "homo  peccator  est.  25.  Iiespondit  ergo  ille  et  dixit:  An  peccator  sit,  nescio:  unum  scio  j  quod,  quum  caecus  essem,  nunc  video.  26.  Dixerunt  ergo  ei  rursum  :  Quid  fecit  tibi  ?  quomodo  aperuit  tibi  oculos?  27.  Respondit  illis:  Dixi  vobis  iam  ante,  et  non  audistis:  quid  rursum  vultis  audire?  numquid  vos  etiam  vultis  eius  discipuli  fieri?  28.  Conviciati  sunt  ergo  illi  et  dixerunt:  Tu  esto  eius  discipulus:  nos  Mosis  sumus  discipuli.  29.  Nos  scimus,  quod  Mosi  loquutus  sit  Deus:  hic  vero  unde  sit  nescimus.  30.  Respondit  homo  et  dixit  illis:  Certe  in  hoc  mirum  est,  quod  vos  nescitis,  unde  sit,  et  aperuit  oculos  meos.  31.  Scimus  autem  quod  peccatores  Deus  non  audit:  sed  si  quis  Dei  sit  cultor  et  faciat  eius  voluntatem,  hunc  audit.  32.  A  saeculo  non  est  auditum,  quod  aperuerit  quispiam  eius  oculos,  qui  natus  fuisset  caecus.  33.  Nisi  esset  hic  a  Deo,  non  posset  facere  quidquam.  24.  Vocarunt  ergo  secundo.  Non  dubium  est  quin  pudore  coacti  caecum  vocarint,  quem  nimis  firmum  et  constantem  prius  experti  fuerant.  Ita  quo  vehementius  luctantur  adversus  Deum,  subinde  pluribus  laqueis  se  induunt  et  fortius  se  constringunt.  Caeterum  ita  interrogant,  ut  in  sua  verba  ipsum  adigere  conentur.  Speciosa  quidem  praefatio  est,  quum  hortantur  ad  dandam  Deo  gloriam,  sed  statim  imperiose  vetant  ne  ex  animi  sui  sententia  respondeat.  Ergo  sub  nominis  Dei  praetextu  servile  obsequium  ab  illo  exigunt.  Da  gloriam  Deo.  Tametsi  ad  causae  circumstantiam  referri  haec  obtestatio  potest,  ne  Dei  gloriam  obscuret  caecus  beneficium  quod  accepit  in  hominem  transferendo,  potius  tamen  subscribo  eorum  sententiae,  qui  solennem  fuisse  formulam  existimant,  quae  adhiberi  solebat,  quum  iusiurandum  ab  aliquo  exigerent.  Nam  et  Iosua  (7,  19)  iisdem  verbis  Acham  adiurat,  quum  veram  subrepti  anathematis